Επιλογές εκ της σύνταξης

Fidel Castro: The annexation of Colombia to the United States

Ο Ιταλικός νεοφασισμός (TVXS)

Το Tείχος έθαψε την Ευρώπη του Ντε Γκωλ (Καθημερινή)

Ο δικός μας αγώνας και η παρακμή των εντύπων (Le Monde Diplomatique)

Uruguay: Lacalle loses, but…

O Κόκκινος Οχτώβρης

25 Οχτώβρη 1917 (7 Νοέμβρη με το νέο ημερολόγιο). Οι μπολσεβίκοι εισβάλλουν στα χειμερινά ανάκτορα της Αγ. Πετρούπολης, καταλαμβάνοντας με την υποστήριξη του καταδρομικού Αουρόρα από τον ποταμό Νιέβα το σύμβολο του τσαρισμού και έδρα της προσωρινής αστικής κυβέρνησης που προέκυψε μετά την παραίτηση του τσάρου το Φλεβάρη του ίδιου έτους. Η κυβέρνηση αυτή απέτυχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εξαθλίωση, να δώσει λύση στο πολιτικό αδιέξοδο και να βγάλει τη χώρα από τον επιζήμιο ‘Α Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο ρωσικός λαός γρήγορα και μαζικά πυκνώνει τις τάξεις των μπολσεβίκων (“πλειοψηφούντων” του ενιαίου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, από το οποίο προέκυψε αργότερα το ΚΚΣΕ) και καταλαμβάνει την εξουσία ξεσηκωμένος από το σύνθημα του πρωτεργάτη της επανάστασης, Βλαδιμίρ Λένιν:  “Όλη η εξουσία στα σοβιέτ“! Η κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων ήταν μια μεγάλη συμβολική και ηθική νίκη, αλλά η τελική επικράτηση του Κόκκινου Στρατού που οργάνωσε ο Λέων Τρότσκι και της Οκτωβριανής Επανάστασης δεν επιτεύχθηκε παρά 5 χρόνια αργότερα, μετά από ένα αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, απέναντι στους “Λευκούς” του Κερένσκυ, την παλιά αριστοκρατία και διάφορα αντιδραστικά και αντεπαναστατικά στοιχεία.

 Έτσι μπήκαν τα θεμέλια του πρώτου εργατικού κράτους στο κόσμο, η πρώτη προσπάθεια πρακτικής εφαρμογής του πολιτικών θεωριών των Μαρξ και Ένγκελς. Παρά τους αξιοθαυμαστους αγώνες και τις θυσίες του σοβιετικού λαού για το σοσιαλισμό, η πορεία ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Ο Λένιν πεθαίνει μόλις το 1924. Ο διάδοχός του Στάλιν επιδίδεται σε άγρια δίωξη των κομματικών του αντιπάλων, στρατιωτικοποιεί και γραφειοκρατικοποιεί το κράτος. Ο Τρότσκι, δεύτερο πιο σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο της Οκτωβριανής Επανάστασης εξορίζεται αρχικά (1929), καταδικάζεται ερήμην στις δίκες – παρωδία της Μόσχας (1936) και τελικά δολοφονείται στο Μεξικό από πράκτορα της GPU (1940). O Στάλιν πιάνεται απροετοίμαστος από την εισβολή του Χίτλερ και η χώρα θα χρειαστεί να θυσιάσει 17 εκατομμύρια από το έμψυχο δυναμικό της για να ανακόψει τη ναζιστική επέλαση προς ανατολάς, συμβάλλοντας τα μέγιστα στη συμμαχική νίκη κατά του Άξονα. Παρόλα αυτά, η ΕΣΣΔ σύρεται σε νέο πόλεμο, Ψυχρό αυτή τη φορά, εξαιτίας της εχθρότητας της Δύσης που φοβάται ότι το αυξημένο κύρος της ΕΣΣΔ θα πυροδοτήσει λαϊκές επαναστάσεις και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως ήταν το όνειρο του Λένιν και του Τρότσκι. Ο Στάλιν όμως προτιμά “σοσιαλισμό σε μια χώρα“. Οι διάδοχοί του αποκαθηλώνουν μεν το σταλινισμό, αλλά  δεν καταφέρνουν να δώσουν πάλι τη λάμψη και τη δυναμική της Οκτωβριανής Επανάστασης. Έτσι φτάνουμε στην εποχή της “περεστρόικα” και της “γκλάσνοστ“. Ο μεταρρυθμιστής Γκορμπατσώφ προβάλει σαν νέα ελπίδα. Οι μεταρρυθμίσεις είναι αναγκαίες, αλλά γίνονται προς λάθος κατεύθυνση. Κάνουν τη χώρα περισσότερο καπιταλιστική αντί σοσιαλιστική. Έτσι φτάνουμε μοιραία στην “πτώση”, ή κατ’ άλλους “ανατροπή” της πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετίας και των “αδερφών” καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης.

 

Στις 9 Νοέμβρη συμπληρώνονται 20 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Για πολλούς ιστορικούς το γεγονός – ορόσημο που σηματοδοτεί την πτώση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού. Εικόνες χαράς και πανηγυρισμών κάνουν το γύρο του κόσμου στα διεθνή ΜΜΕ, με Ανατολικογερμανούς και Δυτικογερμανούς να αγκαλιάζονται και να πίνουν μαζί μπύρες. Σε λιγότερο από ένα χρόνο αποφασίζεται, μετά από δημοψήφισμα, με μεγάλη πλειοψηφία η Ένωση των δύο Γερμανιών. Είκοσι χρόνια μετά τα συναισθήματα για την Ένωση είναι ανάμικτα. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση σχεδόν οι μισοί πρώην Ανατολικογερμανοί αποφαίνονται ότι, παρά τα προβλήματα, ζούσαν καλύτερα “πίσω από το τείχος”. Η φαινομενικά παράδοξη ostalgia δείχνει ίσως περισσότερο την απογοήτευση των προσδοκιών τους μετά  την Ένωση με την “πλούσια” Δυτική Γερμανία παρά την αναπόληση του μεγαλείου της ΛΔΓ. Το γεγονός παραμένει ότι το σημερινό ανατολικό τμήμα της ενιαίας πλέον Γερμανίας παραμένει το πιο φτωχό, με τη μεγαλύτερη ανεργία και με πιο έντονα κοινωνικά προβλήματα, όπως ακραίες εκδηλώσεις ρατσισμού και αναβίωσης του ναζισμού.

Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, το κόμμα της Αριστεράς (Die Linke), που προέκυψε από συμμαχία πρώην ανατολικογερμανών κομμουνιστών, δυσαρεστημένων σοσιαλδημοκρατών και μικρότερων αριστερών κομμάτων, έλαβε το αξιοζήλευτο 12%, με προπύργιο της δύναμής του την πρώην Ανατολική Γερμανία. Ένα αισιόδοξο μήνυμα μετά την μεγάλη οικονομική και πολιτική κρίση του νεοφιλελευθερισμού, που δείχνει ότι οι λαοί πιστεύουν ακόμα στο δημοκρατικό σοσιαλισμό, έχοντας αφομοιώσει τα ιστορικά διδάγματα του Οκτώβρη του ‘17 και του Νοέμβρη του ‘89.

 

Στις σχέσεις ανάμεσα σε μια αδύνατη κυβέρνηση κι έναν εξεγερμένο λαό, αργά ή γρήγορα έρχεται η στιγμή που κάθε βήμα της εξουσίας εξαγριώνει τις μάζες και κάθε άρνησή της να δράσει τους προκαλεί την περιφρόνηση.

Τζον Ριντ, “Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο”

 

Notte

Chiudo i miei occhi e sogni tornano

………………………………………..(κλεινω τα μάτια να γυρίσουν τα όνειρα)

.

.

Καλό Σαββατοκύριακο

.

.

..

.

…

.

*0 πίνακας είναι  ο “Starry Night Over the Rhone”, [1888]  του Vincent Van Gogh

* το τραγουδι είναι το “Notte“, από τον δίσκο “Ti Adoro”, [2003] του Luciano Pavarotti

.

.

Ερρικος ο Δ’ : το φασμα της αλήθειας

Luigi Pirandello (1867-1936)

.

.Στο έργο  του Ερρίκος  ο Δ’ ο Λουίτζι Πιραντέλλο [Luigi Pirandello] ασχολείται με το ζητούμενο της ταυτότητας μέσα από το πρίσμα της αυτοσυνειδησίας, της αλήθειας, της λογικής, της απόδρασης από τη λογική, των προσωπείων στην ζωή. Είναι η ιστορία ένος ανθρώπου που χάνει την ταυτότητά του  αλλά και την επαφή του με τον πραγματικό κόσμο.

.

Βρισκόμαστε στην Ιταλία , στις αρχές του εικοστου αιώνα, όπου ο ήρωας του έργου και η παρέα του είχαν ξεχυθεί στις εξοχές με καρναβαλική διάθεση.  Ο ίδιος είναι μεταμφιεσμένος σε Ερρίκο τον Τέταρτο και η παρέα του σε αυλικούς του μονάρχη.

Ερρικος ο Δ’ (1056-1105)

Μια πτώση όμως από το άλογο του θα του προκαλέσει απώλεια αισθήσεων και ακολουθως την απώλεια της ίδιας του της ταυτότητας. Οταν θα συνέλθει θα βρεθεί μπροστά σε μια εικόνα εποχής που εκείνος και οι φίλοι του έφτιαξαν, κι έτσι  θα πειστεί πως ο ίδιος είναι ο Γερμανός βασιλιάς του 11ου αιώνα και η παρέα του όντως η αυλή του.  Οι δικοί του ανθρωποι δεν θα προσπαθήσουν να τον επαναφέρουν απότομα,  πιστευοντας πως μπορεί κάτι τέτοιο  να είναι φοβερά τραυματικό. Περιμένουν λοιπόν  να επανέλθει σταδιακά και ήπια,  ενώ στο μεταξύ διαμορφώνουν την έπαυλη της αδελφής του σε παλάτι του βασιλιά και ξεκινούν για το σκηνικό της αποθεραπείας του . Τα χρόνια περνουν, είκοσι τον αριθμό, χωρίς ωστόσο  να αλλάξει τίποτε. Ή τουλάχιστον ετσι φαινεται, γιατί στο μεταξύ θα αποδειχθεί πως ο ηρωας του έργου εχει βρει τελικά την ταυτότητά του στα τελευταία οκτώ χρόνια, αλλά την αρνείται πλέον “συνειδητά”  χάριν της επίκτητης.  Τη χρονιά που θα ξαναβρέι τα λογικά του μαθαίνει πως η γυναικα που αγαπά έχει δοθεί στον αντίζηλό του, οπότε αποφασίζει να επιστρέψει στην τρέλα του, στη πιο ανώδυνη  καταφυγή. Στην πραγματικότητα όμως ουτε αυτό συμβαίνει, η μία ανατροπή ακολουθεί την αλλη, κι όλο αυτό το διάστημα έχει ανοίξει μια πόρτα μεταξύ δύο κόσμων, από  όπου ο “Ερρίκος” μπαινοβγαίνει διαρκώς, επιλέγοντας εναλλάξ τα προσωπεία και τις ταυτότητες, κρυπτόμενος εν τέλει και από τον ίδια του την αλήθεια.  Και ποιά είναι η αλήθεια, μοιάζει να ρωτά ο ιταλος δραματουργός; Και ποιός θα κατηγορήσει αυτόν που δεν μπορεί να την δει;

Χρόνια (μας) πολλά!

Το θυμάστε άραγε; Το εναρκτήριο άρθρο του ιστολογίου μας, από τον lardigos (μετέπειτα sikofagos), πριν ένα χρόνο ακριβώς.

offshore παπαγαλάκι

Θα μπορούσε να είχε γραφεί σήμερα… Η οικονομική ύφεση (που στο μεταξύ “προήχθη” σε κρίση) καλά κρατεί, το ίδιο και ο… επερχόμενος χειμώνας, και η ανησυχία για την καταβολή επιδόματος θέρμανσης, και ο στρουθοκαμηλισμός, καθώς και η αποδημία ανθρώπων, πτηνών και κεφαλαίων προς υπεράκτιους παραδείσους! – σεμνά και ταπεινά πάντα.

Και όμως… μέσα σε ένα χρόνο καταγράφηκαν:

- 168 Άρθρα από 3 εκλεκτούς Συντάκτες (+1 που δεν έχουμε δηλώσει στην Επιθεώρηση Εργασίας και τον ΟΑΕΔ)

- 4.588 Σχόλια, τα περισσότερα ουσιαστικά, πνευματώδη και περισπούδαστα.

- 42.553 Επισκέψεις από χιλιάδες (καλά κόψε κάτι) ενθουσιώδεις αναγνώστες

- Πολλά αφιερώματα, αγιογραφίες και σκιτσογραφίες, γάμους και μνημόσυνα, πολιτικές παρεμβάσεις, μανιφέστα, προβοκάτσιες και αγκιτάτσιες, καλλιτεχνίες και κακοτεχνίες, όπερες και σαπουνόπερες, αθλητικά και τηλεσκουπίδια, με τα οποία θέλουμε να πιστεύουμε ότι το πολυθεματικό και πολυσυλλεκτικό μας ιστολόγιο – πτηνολόγιο πρόσφερε κάτι στο χάρτη της βλογόσφαιρας, και επιπλέον συνέβαλλε στον εκδημοκρατισμό του τόπου, το αίσθημα δικαιοσύνης της κοινωνίας, τον πολιτικό πολιτισμό, την haute culture & couture, και ασφαλώς στην υπόθεση της παγκόσμιας επανάστασης!

Μετά το διοικητικό απολογισμό, που έκανα όπως είχα υποχρέωση ως αρχισυντάχτης, σειρά έχει ο οικονομικός, τον οποίο θα ανακοινώσω ο ίδιος επίσης ως υπηρεσιακός αρχιλογιστής (που να πληρώνουμε ορκωτό ή έστω επίορκο λογιστή). Παρουσιάζουμε λοιπόν τα “οικονομικά αποτελέσματα” για το λογιστικό έτος 21/10/2008 – 20/10/2009, με τη φιλοδοξία να ακολουθήσουν και άλλα ιστολόγια αυτή την πρωτοβουλία στα πλαίσια της ακεραιότητας και της διαφάνειας. Όπως φαίνεται στο διάγραμμα, η πορεία της “μετοχής” των Κελαηδισμάτων στο χρηματιστήριο της βλογόσφαιρας ήταν σταθερά ανοδική, παρά την οικονομική κρίση, τις θερινές διακοπές, κάποιες ανειλημμένες υποχρεώσεις, κωλύματα, αποστασίες και άλλα διαταρακτικά γεγονότα. Τους μήνες Ιούλιο και Σεπτέμβριο η επισκεψιμότητα έφτασε τα 6.000 “κλικ” περίπου (200/ημέρα μ.ο.), ενώ με αυτό το ρυθμό αναμένεται το “κλείσιμο” του Οκτώβρη να είναι ακόμα καλύτερο. Στις 19 μάλιστα είχαμε νέο ιστορικό ρεκόρ (limit up) με 440 επισκέψεις.

Επιφυλαττόμαστε σχετικά με διανομή… μερίσματος, αναμένοντας το τελικό ποσοστό του κρατικού ελλείμματος για το 2009, καθώς και την κυβερνητική πολιτική σχετικά με τη φορολογία μη διανεμηθέντων κερδών.

Ολοκληρώνω την επετειακή και απολογιστική ανάρτηση, με την εξής επίδοξα ιστορική φράση:

Ένα μικρό φτερούγισμα για μας,  ένα γιγάντιο πέταγμα για τη βλογόσφαιρα!

ΥΓ: Το επετειακό σκίτσο όπως πάντα από τον πολυτάλαντο συκοφάγο. Δεν είμαι σίγουρος γιατί έβαλε τρία κεράκια στην τούρτα αντί για ένα. Από ένα για κάθε συντάκτη; Του είχαν περισσέψει από τα γενέθλιά του (δλδ κρύβει τα χρόνια του); Επειδή κάθε έτος… κρίσης μετράει τριπλό; Επειδή τα ‘χε κοπανήσει όταν τα ζωγράφιζε; Για να τροφοδοτήσει παραφιλολογία και συνωμοσιολογία; Άγνωσται αι βουλαί του καλλιτέχνου! Το τσουβάλι με τα λεφτά στη βάση είναι προφανώς τα αδιανέμητα κέρδη που προανέφερα – για όσους έχουν μεγάλη όρεξη!

.

.