Επιλογές εκ της σύνταξης

Fidel Castro: We are sending doctors, not soldiers

Proposal for a Participatory Socialist International

Στο Riace έχουν τον τρόπο τους (κόκκινο μπαλόνι)

Επιχείρηση με ελικόπτερα σε κοινότητα των Ζαπατίστας (TVXS)

Η Ελλάδα πενθεί (…) τον Κ.Αξελό (Γ.Πίττας)

Αμερικανοί μέλη ΜΚΟ συνελήφθησαν να παίρνουν παιδιά από την Αϊτή (TVXS)

A terrorism designation Cuba doesn’t deserve

President of Cant (Tariq Ali)

Λουλούδι της ερήμου

Κορίτσι από το Μάλι, χώρα στην οποία η κλειτοριδεκτομή επιβάλλεται σε ποσοστό έως και 85%!

 

Περίπου τρία εκατομμύρια κορίτσια υπόκεινται κάθε χρόνο σε κλειτοριδεκτομή και τίθενται σε κίνδυνο εξαιτίας αυτής της πρακτικής. Τα στοιχεία δημοσιοποιήθηκαν από την UNICEF και το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό με αφορμή τη Διεθνή ημέρα κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, στις 6 Φεβρουαρίου (TVXS).

 

Παρόλο που τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μείωση της αποτρόπαιης πρακτικής, υπολογίζεται πως 120 με 140 εκατομμύρια γυναίκες έχουν υποστεί τις συνέπειες της βάρβαρου αυτού “εθίμου“, κυρίως στην υποσαχάρια Αφρική αλλά και στην Ασία καθώς και σε κοινότητες μεταναστών στην Ευρώπη, την Βόρεια Αμερική και την Αυστραλία.

Μεγέθυνση του χάρτη (στοιχεία 2005)

 

Επειδή επικρίνω τον ακροτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων, μερικοί πιστεύουν ότι δεν εκτιμώ την κουλτούρα μου. Κάνουν μεγάλο λάθος. Ω, ευχαριστώ κάθε μέρα το Θεό, γιατί είμαι από την Αφρική. Κάθε μέρα. Νιώθω πολύ περήφανη που είμαι Σομαλή και περήφανη για τη χώρα μου. Υποθέτω ότι μερικοί άλλοι πολιτισμοί μπορεί να το θεωρήσουν αυτό πολύ αφρικανικό τρόπο σκέψης – ξέρετε, να είναι κανείς περήφανος για το τίποτα. Αλαζονεία, θα μπορούσατε να το χαρακτηρίσετε.

Από το βιβλίο της Waris Dirie, Λουλούδι της Ερήμου. Κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ατλαντίδα.

Η Σομαλή Γουόρις Ντίρι, γόνος παραδοσιακής οικογένειας νομάδων, υπέστη το φρικτό μαρτύριο της κλειτοριδεκτομής σε ηλικία 5 ετών. 13 ετών κατάφερε να δραπετεύσει από την καταπιεστική ζωή στην έρημο και να αποφύγει το γάμο με έναν πολύ μεγαλύτερό της άνδρα. Μετά από πολλές περιπέτειες κατέφυγε στο Λονδίνο όπου εργάστηκε ως οικειακή βοηθός και σερβιτόρα. Στα 18 της κάποιος φωτογράφος θα προσέξει την εντυπωσιακή φυσική ομορφιά της και κάπως έτσι θα λάβει το διαβατήριο για το λαμπερό κόσμο του μόντελινγκ. Θα μετακομίσει στη Νέα Υόρκη και θα παίξει και σε κινηματογραφικές ταινίες.

To 1997 εγκαταλείπει τις πασαρέλες για να αφοσιωθεί στον ακτιβισμό για τα δικαιώματα των γυναικών. Την ίδια χρονιά ορίζεται ειδικός πρέσβης του ΟΗΕ για την κατάργηση της κλειτοριδεκτομής. Το 2002 ιδρύει ίδρυμα γι’ αυτό το σκοπό, με έδρα την Αυστρία. Μεταξύ άλλων τιμών, ξεχωρίζει αυτή στη Λεγεώνα της Τιμής από τη Γαλλική Δημοκρατία (2007) ενώ από το 2009 συμμετέχει σε ίδρυμα για τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια των γυναικών μαζί με τη Μεξικάνα ηθοποιό Σάλμα Χάγιεκ.

Το πρώτο αυτοβιογραφικό βιβλίο της, Λουλούδι της ερήμου, γίνεται σύντομα best seller. Προσφέρει μια ακαταμάχητη, σε πρώτο πρόσωπο αφήγηση της δραματικής και διδακτικής της οδύσσειας. Είναι ένα ζωντανό πανόραμα της απλής, συχνά σκληρής ζωής των νομαδικών φυλών της Σομαλίας, αλλά και μια φλογερή, πειστική έκκληση για δράση από μια εύγλωττη κι ελκυστική υπέρμαχο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που ξέρει από προσωπική πείρα αυτό το θέμα (από το οπισθόφυλλο).

 

Το 2008 θα γυριστεί και ταινία.

 

Σχετικά:

Waris Dirie Foundation

Το μυστικό της αυγής (ντοκυμανταίρ του ΕΞΑΝΤΑ)

Πωλήτριες, ωραίες, γυναίκες (LEDLM)

Πόσες φορές πονάει η αγάπη? (Έτσι Απλά!)

Το Αμερικανικό Όνειρο σαν εφιάλτης

 

Στο θεατρικό έργο «Το Κτήνος το Φεγγάρι» δυο Αρμένιοι, παντρεμένοι δια αντιπροσώπου στην Κωνσταντινούπολη, θα συναντηθούν για πρώτη φορά στην Αμερική της δεκαετίας του ’20 να ξεκινήσουν τη ζωή τους. Δυο ξένοι  σε μια ξένη χώρα, δυο νέοι άνθρωποι που πρέπει να ανακαλύψουν πρώτα ο ένας τον άλλον και μετά να σταθούν μαζί σε ό,τι πρωτόγνωρο ανοίγεται μπροστά τους. Η διπλή αυτή  πορεία δεν είναι ευκολη. Ο Αράμ κι η Σέτα Τομασιάν φέρουν βαριά τα τραύματα της αρμενικής γενοκτονίας του 1915. Εκείνοι γλίτωσαν, όχι όμως κι οι οικογένειές τους. Ο καθένας τους θα κρατήσει διαφορετική στάση απέναντι στην προσωπική του τραγωδία, και αυτό μοιραία θα επηρεάζει το γάμο τους.

 Η Σέτα αντιμετωπίζει με κέφι και περίσσια αντοχή τη ζωή. Με μια δίψα για το καινούριο και με μια δύναμη παιδικής ορμής θα έλθει σε επαφή με την μεσοπολεμική Αμερική και θα της ανοιχτεί. Οι πληγές της είναι κρυμμένες, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν. Θα προσπαθήσει να αντλήσει δύναμη από τον σύζυγο της, αλλά και από οτιδήποτε τής προσφέρει η ζωή όπως εκτυλίσσεται. Ο Αράμ, από την άλλη, νιώθει βαριά την υποχρέωση της συνέχειας της οικογένειάς του, αλλά και της παράδοσης. Για την προσωπική του ισορροπία είναι αναγκαία η διατηρηση της μνημης, η διαιώνιση.  Κατ’ εικόνα  και καθ‘ ομοίωσιν….  

Δημήτρης Τάρλοου και Ταμίλα Κουλίεβα

Το ζευγάρι όμως θα ανακαλύψει πως δεν μπορεί να κάνει παιδιά εξαιτίας του υποσιτισμού της Σέτα στα χρόνια του αρμενικού διωγμού. Η στάση του καθενός απέναντι στο πρόβλημα θα είναι διαφορετική και μέσα από αυτήν αναφαίνεται η πορεία δύο ανθρώπων να αναμετρηθούν με  τις ατομικές τους τραγωδίες, να προσεγγίσουν ο ένας τον άλλον μέσα από αυτές, εν τέλει να γνωριστούν και να  αντιμετωπίσουν το πρόβλημα στο τέλος αυτής της πορείας. Τα χρόνια περνούν, οι δουλειές του  Αράμ Τομασιάν θα αρχίσουν να πηγαίνουν καλύτερα, η Σετα θα αρχίσει να ταϊζει κρυφά απο τον αντρα της τα ορφανά της γειτονιας σε μια προσπαθεια υποκατάστασης. Ο αντρας της θα αντιδράσει όταν το ανακαλύψει, σταδιακά όμως η Σετα θα του επιβληθει.  Ενα από αυτά τα ορφανα θα μπει βαθιά στη ζωή τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να αρχίσουν να αποτραβιούνται οι σκιές… 

 

ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ!

“Αυτή η καταστροφή είναι πανομοιότυπη δύο προηγούμενων σεισμών… της αποικιοκρατίας και του καπιταλισμού” (από εφημερίδα Granma)

 

Δέκα Αμερικανούς πολίτες συνέλαβε η αϊτινή αστυνομία ενώ προσπαθούσαν να πάρουν 33 παιδιά (ηλικίας 2 μηνών ως 12 ετών) από τη σεισμόπληκτη χώρα για παράνομες υιοθεσίες. Αστυνομικοί έθεσαν υπό κράτηση την ομάδα της οποίας ηγείτο μια γυναίκα, η Σίλσμπι Λόρα Λαβόν, στο Μαλπάσο τον κύριο μεθοριακό σταθμό διέλευσης προς τη Δομινικανή Δημοκρατία.[...] Ο πρωθυπουργός Ζαν Μαξ Μπελρίβ, η UNICEF και άλλες ανθρωπιστικές οργανώσεις έχουν καταγγείλει την παράνομη μεταφορά ανηλίκων έξω από τη χώρα. Πολλές ανθρωπιστικές οργανώσεις έχουν εκφράσει τους φόβους τους ότι διάφοροι θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν το χάος μετά το σεισμό της 12ης Ιανουαρίου που έπληξε την Αϊτή για να κάνουν παράνομες υιοθεσίες (TVXS).

 

Ο καπιταλισμός αναπτύχθηκε σε παγκόσμιο σύστημα αποικιακης εκμετάλλευσης και χρηματιστικής κατάπνιξης της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού της γης από μια χούφτα “προηγμένες χώρες”.

Β.Ι. Λένιν, Ιμπεριαλισμός: Ανώτατο Στάδιο του Καπιταλισμού

 

Στις πατρίδες μας της Λατινικής Αμερικής, δεν παραστεκόμαστε στην άγρια γέννηση του καπιταλισμού, αλλά στα αιματηρά γερατειά του. Η υπανάπτυξη δεν είναι ένα στάδιο της ανάπτυξης. Είναι η συνέπειά της. Η υπανάπτυξη της Λατινικής Αμερικής προέρχεται απ’ την ξένη ανάπτυξη και εξακολουθεί να την τροφοδοτεί.

Ε. Γκαλεάνο, Ανοιχτές Φλέβες της Λατινικής Αμερικής

 

Το φινάλε της ταινίας Zabriskie Point (1970) του Michaelangelo Antonioni. H μουσική των Pink Floyd.

Howard Zinn (1922 – 2010)

Πέθανε σήμερα, από καρδιακή προσβολή στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, ο πολύ σημαντικός βορειοαμερικανός ιστορικός, θεατρικός συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής Howard Zinn, κατά πολλούς η σημαντικότερη προσωπικότητα της σύγχρονης αριστεράς στις ΗΠΑ.

Μας άφησε κληρονομιά τη συμμετοχή στην πρώτη γραμμή των αγώνων κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων των αφροαμερικανών, πάνω από είκοσι βιβλία, με πιο γνωστά την Ιστορία του Λαού των Ηνωμένων Πολιτειών και Από την Ιστορία στην Πράξη και θεατρικά έργα όπως Ο Μαρξ στο Σόχο.

Στην αυτοβιογραφία του [You Can't Be Neutral on a Moving Train, Beacon Press, Βοστόνη 2002], σημείωνε ότι η αντικειμενικότητα ουδέποτε υπήρξε στόχος στα μαθήματα που παρέδιδε. «Ήθελα οι φοιτητές να φεύγουν από την τάξη όχι απλά καλύτερα πληροφορημένοι, αλλά προετοιμασμένοι να παρατήσουν την ασφάλεια της σιωπής, πιο έτοιμοι να μιλήσουν, να δράσουν ενάντια στην αδικία όπου την έβλεπαν. Αυτή, φυσικά, ήταν μια συνταγή για φασαρίες» (TVXS).