Επιλογές εκ της σύνταξης

Fidel Castro: The moment of truth
Ποιος επωάζει το αυγό το φιδιού (Του ΒΑΣΙΛΗ ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ)

Τριάντα χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Πουλαντζά (Anemos)

Ντουμπάι (Ελευθεροτυπία)

Triunfo! (Camino del Fuego)

Can we call Colombia a failed state yet? (Sabina Becker)

Το Γάλα

“Η δια του θηλασμού απ΄ ευθείας μεταφορά του γάλακτος από τους μαστούς στο πεπτικό σύστημα των νεογνών αποτελεί το μικρότερο κύκλωμα παραγωγής – κατανάλωσης που σημειώνεται στη Φύση”.  Η ιδια η διαδικασία, αλλα και το προΐόν της,  εμφανιζεται σε όλες τις μορφές εκφρασης των ανθρωπινων κοινωνιών κουβαλώντας παντα τον αρχεγονο συμβολισμο. Από τη θρησκεία και τη μυθολογία  έως τη φιλοσοφία, από την οικονομία έως την τεχνη, από την ατομική  μνήμη εως το συλλογικό φαντασιακό.  Δειγματοληπτικά, λοιπόν:

Το Γαλα εχει δεινοπαθήσει στην πένα του συκοφαγου:

αλλά εχει ευτυχησει στη ερωτική πένα των παρομοιώσεων του  Α. Εμπειρίκου ως στοιχειο γονιμοτητας:

Argentina vs Ireland

 

Δεν πρόκειται για ματς της τελικής φάσης του Μουντιάλ, το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς στη Νότια Αφρική. Άλλωστε είναι γνωστό πως η Αργεντινή (με τον Ντιέγκο Μαραντόνα προπονητή αυτή τη φορά) έχει κληρωθεί στο όμιλο της δικιάς μας Εθνικής, ενώ η Ιρλανδία αποκλείστηκε άδικα μετά την ήττα της στον δεύτερο αγώνα μπαράζ στη Γαλλία. Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από την κατακλείδα ενός ενδιαφέροντος άρθρου στη σημερινή Ελευθεροτυπία, με τίτλο, Το σύγχρονο παρακράτος των «αξιολογητών».

Προ ολίγον ημερών ο διεθνής οίκος οικονομικής αξιολόγησης Fitch, υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας μας, με αποτέλεσμα να εκτιναχθεί (κι άλλο) το κόστος δανεισμού, δηλαδή το επιτόκιο που πρέπει να προσφέρουμε στα κρατικά μας ομόλογα ώστε να τα αγοράζουν οι αξιότιμοι δανειστές μας, και συνακόλουθα να επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο το μελλοντικό δημόσιο χρέος και να υποθηκεύεται το μέλλον του τόπου. Ακόμα χειρότερα, αν λάβουμε υπόψη τη συνήθη πρακτική των διεθνών τζογαδόρων και σπεκουλαδόρων (που προκάλεσαν την τελευταία μεγάλη οικονομική κρίση και τις περισσότερες κρίσεις), όταν διαπιστώνουν ότι μια χώρα βρίσκεται σε οικονομική αδυναμία να τη στραγγαλίζουν ακόμα περισσότερο, ποντάροντας ουσιαστικά στη χρεωκοπία της.

 

 

Παραθέτω ακολούθως ολόκληρο το ενδιαφέρον άρθρο της “Ε” (οι τονισμοί και χρωματισμοί του κειμένου δικοί μου).

 

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο, αναρωτιόταν 40 και πλέον χρόνια πριν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, βάζοντάς τα στα λόγια με το παρακράτος που έφτανε να δολοφονεί έναν εκλεγμένο αριστερό βουλευτή, τον Γρηγόρη Λαμπράκη.

Ενα άλλο «παρακράτος» έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια, το οποίο μπορεί να μη σκοτώνει «βουλευτές», «σκοτώνει» όμως χώρες ολόκληρες και στήνει κυβερνήσεις στον τοίχο. Ο λόγος βέβαια για τους τρεις μεγάλους οίκους αξιολόγησης Moody’s, S&Ρ και Fitch, που ελέγχουν το 95% της αγοράς, τρομοκρατώντας από την Ελλάδα μέχρι την Ιρλανδία, την Ισπανία και την Πορτογαλία.

Εχει μάλιστα διαμορφωθεί ένα σκηνικό που μοιάζει πολύ με αυτό της προ ΟΝΕ περιόδου. Τότε οι αγορές αμφέβαλλαν για την ικανότητα του «απείθαρχου» ευρωπαϊκού νότου (Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία) να ενταχθεί στο ευρώ, παίζοντας ανάλογα με τα εθνικά νομίσματα, αναγκάζοντας τις χώρες σε ουκ ολίγες υποτιμήσεις. Η πίεση άλλωστε για πιθανότητα απόρριψης της ένταξης στην ΟΝΕ χρησιμοποιήθηκε ως «άλλοθι» για να εκμαιεύσουν οι κυβερνήσεις τη σχετική κοινωνική συναίνεση και να ακολουθήσουν σφικτή οικονομική πολιτική ενόψει ενός καλύτερου μέλλοντος που εξελίσσεται σήμερα στον εφιάλτη της χρεοκοπίας.

Εχει άλλωστε περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή που ο Καναδός υπουργός Οικονομικών Πολ Μάρτιν φώναζε το 1995: «Ποιοι διάολο είναι αυτοί που μας κρίνουν;» υπονοώντας τη Moody’s, που ετοιμαζόταν να υποβαθμίσει την αξιολόγηση του Καναδά προκαλώντας πιέσεις τότε στο νόμισμά του.

Οι ίδιοι αυτοί οίκοι, που, όπως χαρακτηριστικά γράφει το Ρόιτερ, «ένα χρόνο πριν κατηγορούνταν για τη χρηματοπιστωτική κρίση, τώρα έχουν μετεξελιχθεί σε νέες υπερδυνάμεις στην ευρωπαϊκή πολιτική, καθορίζοντας τις πολιτικές, καθώς οι κυβερνήσεις βρίσκονται αντιμέτωπες με ελλείμματα – ρεκόρ».

Οι τιμωροί «απείθαρχων» χωρών όπως η Ελλάδα βαθμολογούσαν με την υψηλή βαθμολογία ΑΑΑ τα τιτλοποιημένα αμερικανικά ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια, που έγιναν η θρυαλλίδα για να ξεσπάσει η παγκόσμια οικονομική κρίση. Ενα παρακράτος που πιέζει κυβερνήσεις να αγνοήσουν την κοινωνία, θέτοντας το δίλημμα: Ή Αργεντινή (χρεοκοπία) ή Ιρλανδία (σκληρή λιτότητα μέχρι τελικής πτώσεως).

 

Δεν ξέρω για σας… αλλά εγώ προτιμώ αυτή την Αργεντινή!

 

Κριστίνα Φρεντάντες ντε Κίρτσνερ, πρόεδρος της Αργεντινής από το 2007.

 

 

Trailer του ντοκυμανταίρ The Take της Naomi Klein και του Avi Lewis. Άνεργοι εργάτες καταλαμβάνουν το χρεωκοπημένο εργοστάσιο όπου δούλευαν και κάνουν ένα ενδιαφέρον πείραμα αυτοδιαχείρησης. Ολόκληρη την ταινία μπορείτε να τη βρείτε σε παλιότερη ανάρτηση της Enfant.

 

Maradona του Εμίρ Κοστουρίτσα. Ο ταλαντούχος και εκκεντρικός Βαλκάνιος σκηνοθέτης συναντά το μάγο της μπάλας και αμφιλεγόμενη πολιτική και κοινωνική περσόνα.

 

Παραδίδω το βήμα στους αναγνώστες, για οικονομικές… αξιολογήσεις και εκτιμήσεις, και γιατί όχι, και για στοιχήματα!

 

ΥΓ: Θεέ Ντιέγκο αν μας διαβάζεις, σε παρακαλούμε να γλιτώσουμε την τεσσάρα του 1994!

Nicolás Guillén

Ο σοσιαλιστικός, εργατικός και επαναστατικός κλάδος των Κελαηδισμάτων, τον οποίο εκπροσωπεί μαχητικά ο υποφαινόμενος, δεν έχει συνηθίσει το αναγνωστικό κοινό σε αφιερώματα λόγω θρησκευτικών εορτών. Θα γίνει ωστόσο μια εξαίρεση σήμερα, του Αη Νικόλα, τιμώντας τον εθνικό ποιητή της Κούβας Νικολάς Γκιγιέν. Ταυτόχρονα, χαιρετίζεται με αυτό τον τρόπο η διαφαινόμενη συντριπτική νίκη του Έβο Μοράλες στις σημερινές εκλογές στη Βολιβία, αλλά και η πρώτη επέτειος των νεότερων Δεκεμβριανών της Αθήνας.

  

Ο Nicolás Cristóbal Guillén Batista (1902 – 1989) είναι ο Εθνικός Ποιητής της Κούβας – μαζί με το Χοσέ Μαρτί, που αναφέρεται περισσότερο ως Εθνικός Ήρωας. Γεννήθηκε στο Καμαγκουέι και σπούδασε νομικά στην Αβάνα. Εγκατέλειψε τις σπουδές του για να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία και την ποίηση. Μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας από το 1937 με έντονη πολιτική και αγωνιστική δράση. Ταξίδεψε στην Ισπανία, όπου κάλυψε τον Εμφύλιο Πόλεμο ως ρεπόρτερ, και σε πολλές άλλες χώρες. Το 1953 του απαγορεύτηκε η είσοδος στη Κούβα από το δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα. Θα ξαναγίνει δεκτός πανηγυρικά το 1959, μετά το θρίαμβο της Επανάστασης των γενειοφόρων ανταρτών του Φιντέλ και του Τσε.

Συγκαταλέγεται στους “στρατευμένους” ποιητές, από τους πιο θερμούς υμνητές της Κουβανικής Επανάστασης και τιμημένος το 1954 με το βραβείο Λένιν. Επιπλέον, ως αφροκουβανός, θεωρείται από τους κύριους εκπροσώπους της “νέγρικης ποίησης” και το έργο του διαπνέεται έντονα από τη μίξη της λευκής και της μαύρης κουλτούρας της Καραϊβικής.

Ερωτικά επιγράμματα

Ιδού η ισχνή Διόκλεια, ομοίωμα άσαρκης Αφροδίτης,

αλλά με τρυφερότητα και χάρες προικισμένη.

Θα πέσω επάνω στο άυλο στήθος της, κι  όπως δεν θα απομένει

τίποτε ανάμεσά μας, θα βρεθώ πλάι στη ψυχή της.

.

Την ισχνην Διόκλειαν, ασαρκοτέρην Αφροδίτην

όψεαι, αλλά  καλοίς ήθεσι τερπομένην.

Ου πολυ μοι το μεταξύ γενήσεται, αλλ’  επί λεπτά

στέρνα πεσών ψυχής κείσομαι εγγυτάτω.

………………………………………………. Μάρκος Αργεντάριος [ ~ 1ος αιώνας μ.Χ.]

.

IN BED THE KISS – TOULOUSE LAUTREC [η εικονα από εδώ]

Το  επίγραμμα είναι είναι  λογοτεχνικό είδος υπερχιλιετούς διάρκειας.  Πρόκειται για σύντομα και ευσύνοπτα έμμετρα κείμενα, που αρχικά  βρίσκονταν χαραγμένα  πάνω σε μια σκληρή επιφάνεια.  Στην αρχαϊκή περίοδο τα επιγράμματα ήταν είτε επιτύμβια, δίνοντας πληροφορίες σχετικά με το νεκρό,  είτε αναθηματικά,  με σκοπό να ονομάσουν τον αναθέτη ή την τιμώμενη θεότητα. Με την πάροδο του χρόνου ωστόσο απόκτησαν ποικίλο περιεχόμενο και μπορουσαν να είναι ερωτικά, να αφορουν έργα τέχνης, να ειναι ακόμη και σκωπτικά.

.

Ως αγουρίδα μού ειπες όχι, ώριμη ρώγα ούτε που σε ειδα,

τουλάχιστον μη μου αρνηθεις μια γευση από σταφίδα.

.

Όμφαξ ουκ επένευσας.ότ’ ής σταφυλή,παρεπέμψω.
μή φθονέσης δούναι κάν βραχύ τής σταφίδος..

.

………………………………………………………..   . ..Ανώνυμος

.

"Επιτύμβιο" του Γ. Μοραλη

Ο σκοπός κι ο προορισμός του επιγραμματος προσδιόρισε  τη μορφή του και το καθόρισε στα βασικά του στοιχεία από πολύ νωρίς. Αφου θα χαρασόταν σε περιορισμενη επιφάνεια, πολύ συχνά μικρή, έπρεπε να ειναι σύντομο. Τα περισσότερα δεν ξεπερνούσαν του 6 στίχους. Σε αυτό το συντομο μέγεθος έπρεπε να ειναι και περιεκτικό. Ο δημιουργός του συνεπώς έπρεπε να ειναι δεξιοτέχνης.  Αναλογα μάλιστα το είδος του επιγράμματος αλλαζε και το μέτρο στο οποίο ήταν γραμμένο. Πολύ σύντομα αυτή η απαιτητική κατηγορία της ποίησης απόκτησε ιδιαίτερη λάμψη, και μετατράπηκε σε πεδίο επίδειξης της ικανότητας των ποιητών. Με τον καιρό το χαραγμα κατέληξε να ειναι “επώνυμο”, να φέρει δηλαδή και να διασώζει το όνομα του δημιουργού του, και καποιες φορές [λιγες ειναι η αλήθεια] και μέσα στο ίδιο το κείμενο.  Σιγά σιγά το είδος απέκτησε αναγνωρίσιμους εκφραστικούς τρόπους, τυπικές εκφράσεις, ξεχωριστά θεματικά στοιχεία και μοτίβα από τα άλλα είδη της ποίησης [όπως το επος, η ελεγεία, κ.α].

Στα ελληνιστικά πια χρόνια το επίγραμμα εχει αυτονομηθεί και διακριθεί τόσο πολύ ως ποιητικό είδος, που “κατεβαίνει” από την χαραγμενη επιφάνεια  και αποκτά προφορική μορφή.  Η πορεία που έχει διανυσει μέσα στους αιώνες ειναι μεγαλη. Απο την χρησιμότητά του ως επιτυμβιας απλής πληροφορίας, καταλήγει να ειναι μια φιλοσοφική, λογοτεχνική και αισθητική [αυτ]αξία. Από τον 4ο αιώνα π.Χ. διαμορφώνονται οι πρωτες συλλογές. Από κει και πέρα τα επιγράμματα θα γράφονται, θα καταγράφονται και θα ανθολογούνται χωρίς ποτέ να γνωρίσουν την πέτρα, το μαρμαρο ή το κεραμικό.

.

Λουζόταν η ασημόποδη παρθένα και τα ωριμα μήλα

των απαλότατων μαστών της τη δροσιά ρουφούσαν.

Κι οι ολοστρόγγυλοι γλουτοί της σε άμιλλα κυκλοδρομούσαν,

καθώς το δερμα, σαν νερό καθάριο, αναρριγούσε.

Και τεντωμένο το ένα χέρι της έσκεπε τα καμπύλα

του Ευρώτα της  -όχι ολον, μόνο όσον μπορούσε.

.

Παρθένος αργυρόπεζος ελούετο,χρύσεα μαζών
χρωτί γαλακτοπαγεί μήλα διαινομένη.
πυγαί δ’ αλλήλαις περιηγέες ειλίσσοντο,
ύδατος υγροτέρω χρωτί σαλευόμεναι.
τόν δ’ υπεροιδαίνοντα κατέσκεπε πεπταμένη χείρ
ουχ όλον Ευρώταν,αλλ’ όσον ηδύνατο.

.

……………………….                                   ….Ρουφίνος [~ 2ος αιώνας π.Χ.]

.

.