Το θέμα είναι τώρα τι λες
Καλά φάγαμε καλά ηπιαμε
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ
Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας
Το θέμα είναι τώρα τι λες.
[Μανόλης Αναγνωστάκης, Ο Στόχος, από "Τα Ποιήματα, 1941-1971" ]
——————————————————————-
Τι είναι μια επέτειος;… Κουκούλι μού φαίνεται φορές-φορές. Θέλεις να γυρίσεις πίσω, το ‘χεις ανάγκη, λες και σε σπρώχει η προσωπική σου μνήμη (η πιο αληθινή απάτη μας), ή η συλλογική (πού σμιλέυεται; σε πιο χυτήριο κρύβει το καλούπι της;) ή η άλλη, η κυτταρρική, (να υπάρχεις άραγε; τόσο λάθος μου που σε υποτιμώ;)… Κουκούλι, απ’ όπου πεταλούδα ξεπήδησες, και σαν πεταλούδα γυρεύεις να γυρίσεις πίσω, μα δεν το ύφανες εσύ, εργάτρια κάμπια δούλεψε. Εκτός κι αν θέλεις πρόσχημα. Εκτός κι αν θέλεις άλλοθι, εκτός κι αν σου πανε πως δεν είναι κουκουλι, αλλά η κολυμβήθρα του Σιλωάμ…
Κουκούλι, είπα. Όχι πουκάμισο αδειανό. Δε μηδενίζω. Κουκούλι, πάει να πει πως το πλεξαν ελπίδες κι όνειρα, πως θα πετάξει μια μέρα η υφάντρα του…
Κουκούλι. Είναι το κουκουλι φυλακή; Δεν ξέρω. Μπορεί να προοιωνίζεται πάντως…
Μα επειδή αυτό το βλογ δεν του αρέσει καθόλου ο εαυτός του, αλλά λατρεύει τα άλλα βλογς,
σας προτείνουμε με ειλικρινή θέρμη το βλογ του Εφήβου, που έχει κάνει μια εξαιρετική δουλειά/αφιέρωμα στο θέμα του Πολυτεχνείου, και το αγαπημένο βλογ της Silias, όπου αναβιώνει η μέρα της 17ης μέσα στο ημερολόγιο τής τότε τελειόφοιτης γιατρού, εκεί όπου οι αφανείς ήρωες κινούνται σε ένα σκοτάδι όλο φως…
Επίσης στο piazzadelpopolo θα βρείτε αποσπάσματα της δίκη των συνταγματαρχών (ψάξτε στο on demand videos)
Διαβάστε τα, αξίζουν!
(ε, για να μπορει και τούτο το βλογ επιτελους να σεμνύνεται πως χρησιμεύει κάπου… )
Και να μην ξεχάσουμε, μην αφήσουμε την απάθεια να κανει κουκούλι γύρω μας! Το χρωστούμε στους νεκρούς, τα θύματα και τους αφανείς ήρωες εκείνων των ημερών…
Υ.Γ. Εγώ, όμως, παραλίγο να το ξεχάσω: εκείνον τον παππού τον Ιωαννίδη, θα το βγάλετε ποτέ έξω; Ή κινδυνεύει ακόμα η Δημοκρατία; Α, ρε, Δημ(ι)οκράτες… Οι φυλακές σας, καζάνι που ξεβράζει πύον…
(κι επειδή αναμένω ….ποδοβολητά, δειτε λίγο τι έγραψε ο αριστερός Αντώνης Καρκαγιάννης στην “Καθημερινή” σχετικά)
Καρκαγιαννική εγώ, εντάξει ; Υπηρξε δάσκαλος και πολυ καλός και πολύ αυστηρός. Ο,τι λεει, αν δεν θες να το ξεσκονίσεις πολιτικά ( όχι ιδεολογικά) παίρνεις μηνύματα ζωής.
Μπηκα και στα δυο μπλογκ με μεγάλο ενδιαφέρον. Ο μικρός εχει κανει εξαιρετική δουλειά και η Σίλια συγκινισιακή, όπως πάντα.
ΥΓ.. Ο Αναγνωστάκης ειναι ο αγαπημένος μου. Ειδικά αυτό το φοβερό καλα τα φεραμε ως εδω, μικροκέρδη μικροζημιές ισοφαρίσματα..τωρα τί λες ; ξέρεις ταιριάζει παντού. Στην΄πόλιτική ,στην προσωπική μας ζωή, παντού
χαιρετω
ριτς
@ ritsmas
Ρίτσα, ο Καρκαγιάννης είναι κεφάλαιο στη δημοσιογραφία. Λέει αλήθειες που δε θέλουμε να παραδεχτούμε, χρησιμοποιεί με λεβεντιά τη λογική (την κοινή λογική, βρε παιδί μου) και δε διστάζει (λεβεντιά, λέμε) να αναγνωρίσει δίκαιο και σε ανθρώπους που ανήκουν σε ιδεολογικούς χώρους άλλους από αυτόν. Το αριστερός το χρησιμοποίησα γι αυτό ακριβώς.
Να σου πω κάτι, από το πρωΐ έχω μια συγκινησιακή φόρτιση με το Πολυτεχνείο. Μπαίνω σε διάφορα βλογς και βουβαίνομαι, τι μπορώ να πω εγώ; όταν γράφετε εσείς αυτά που γράφετε; [όπως το βαθύ δικό σου στο δικό σου βλογ: "να πω ότι δεν είναι κακό να λέμε στα παιδιά την αλήθεια, την υποκειμενική αλήθεια του καθενός και την κοινά αποδεκτή αλήθεια"!!!]
Και με τη Silia, ήταν πια οριακό… η συγκίνηση, που νιωσα… τι να πω…
Καλο βράδυ!
Καληησπέεεραα !!! (ήθελα να το πα κελαηδιστά … )
Πάντως και ο Αναγνωστάκης και η γελοιογραφία …θαύμα …. και αυτή η λέξη Δημ(ι)οκράτες χα χα χα …που τη βρήκες ! πολύ μου άρεσε .
Μου αρέσει αυτό το blog …έχω ξαναπεράσει .
Η συλλογική μνήμη λοιπόν ! και η ατομική και η κυτταρική ,
αλά η Συλλογική !!!!!έχει ένα μεγαλείο βρε παιδί μου… σαν να ακούς συναυλία από χιλιάδες χελιδόνια ! ε;
Θυμήθηκα τον Ελύτη «Αυτό που μας προσάπτουν τα χελιδόνια είναι η Άνοιξη που δεν φέραμε»
.
Έαρ !!! ! !!! (κελαηδιστά )
ανά πάσα στιγμή …και στη μέση του χειμώνα …άμα λάχει να πούμε …
@ Ελένη Μ.
Καλώς ήρθες, Ελένη! Ουπς, δεν το είπα σωστά: γκουχ-γκουχ
(να ανοίξει λίγο η φωνή)
Καλως ήηηηηρθατεεε!!! (κελαηδώ φάλτσα, πιστέψτε με. ελπίζω εσείς να με διαβάσετε πιο μελωδικά χιχιχιχ!)
Πολύ ωραία η συμφωνική συλλογικότις, συμφωνούμε!
Κυρίως όμως ευχαριστώ ειλικρινά για τη χαρωπή είσοδό σας
Καλό μείναι να μη ξεχνάμε.
Το γεγονός ότι εμείς το επισημαίνουμε, δηλώνει ΕΛΠΙΔΑ…
…Άρα ΖΟΥΜΕ!!!
Την καλησπέρα μου
vloutiis.wordpress.com
vloutis.blogspot.com
@ Vloutis
ελπίΖΩ, που έλεγε κι ένα παλαιό σύνθημα, αγαπητέ Κώστα.
Καλό βράδυ
Πολύ καλό το άρθρο και οι παραπομπές, σημαντική μέρα μνήμης η αυριανή για τη δημοκρατία και τον αγώνα κατά του ξενοκίνητου απολυταρχικού και ιμπεριαλισμού, αν και όσο περνάνε τα χρόνια πάει να μετατραπεί σε μνημόσυνο και φολκλόρ, όπως περίπου οι 2 εθνικές εορτές. Ας είναι, ακόμα κι έτσι πιστεύω ότι θα παραμείνει σημαδιακή στη συνείδηση των νεοελλήνων και σύμβολο των απανταχού εξεγερμένων.
Διαφωνώ όμως στο θέμα του Ιωαννίδη. Δεν αμφισβητώ ούτε την αριστεροσύνη ούτε τη δημοσιογραφία του κ. Καρκαγιάννη, θεωρώ ωστόσο ένα τέτοιο άρθρο άστοχο και άκαιρο. Μπορεί μεν από ανθρωπιστική άποψη να προκαλεί τη συμπάθεια η αίτηση αποφυλάκισης ενός ηλικιωμένου, αλλά η προβολή του θέματος λίγες μέρες πριν την επέτειο θεωρώ ότι προσβάλει τη μνήμη του ιστορικού γεγονότος και των θυμάτων. Η δημοκρατία είναι μεν μεγαλόψυχη, αλλά όχι και αμνήμων. Σε παρόμοιες περιπτώσεις, ζητήθηκε η έκδοση του Πινοτσέτ από τη Χιλή για να εκδικαστεί (τελικά πέθανε πριν εγκριθεί η έκδοση) και ακυρώθηκε η χάρη που μετέτρεπε σε κατ’ οίκον περιορισμό την κάθειρξη του Βιντέλα στην Αργεντινή. Και οι 2 εγκληματίες δικτάτορες ήταν άνω των 80. Προφανώς και στις 2 περιπτώσεις η δημοκρατία στις 2 χώρες δεν κινδύνευε από τα 2 υπέργηρα χουντοειδή (αν και ακόμα και σήμερα οι δημοκρατίες είναι γενικά εύθραυστες στην “πισω αυλή” των γιάνκηδων). Η ατιμωρησία τους όμως θα ηταν πρόκληση για τα αναρίθμητα θύματά τους και για την ιστορία γενικότερα.
Το διάβημα του κ. Καρκαγιάννη υπέρ την αποφυλάκισης του Ιωαννίδη είναι διπλά προκλητική γιατί αυτές τις μέρες είναι σε εξέλιξη η μεγάλη εξέγερση στις φυλακές της χώρας. Γιατί δηλαδή να έχει προνομιακή μεταχείρηση κάποιος που κατέλυσε τη δημοκρατία και αιματοκύλισε τον τόπο σε σχέση με έναν κοινό κρατούμενο; Επειδή είναι πιο “πιασάρικη” η περίπτωσή του; Επειδή δεν ενοχλεί τόσο (πλέον) το μαλακό υπογάστριο της κοινωνίας; Θεωρώ επαρκή χάρη τη μετατροπή της ποινής του από εις θάνατον σε ισόβια. Και εν τέλει ακόμα και αν ευσταθεί η επίκληση λόγων υγείας του απριλιανού, έχει κάνει δημόσια δήλωση μετανοίας; Άντε και του χρόνου…
Να και ένα εναλλακτικό αφιέρωμα στην επέτειο του Πολυτεχνείου
Για την αυριανή μέρα,εκτός άλλου αφιερώματος θα ήθελα να βάλω ένα ποίημα που όταν το διάβασα ήταν σα να το είχα γράψει εγώ.Τόσο πολύ με εκφράζει.Είναι γραμμένο απ την πολύ καλή νεαρή ποιήτρια Σοφία Κολοτούρου και ο τίτλος του είναι ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
@ Τσαλ
1. Το είπα και στη Ρίτσα, το ότι ένας αριστερός, που εξορίστηκε μάλιστα (έτσι; όχι αριστερός του καναπέ) μιλάει όπως ο Καρκαγιάννης, αυτό από μόνο του λέει πολλά. Το δε άρθρο δημοσιεύτηκε πριν από 10 μέρες και με άλλη αφορμή, άρα ουδεμία αστοχία ή πρόκληση εν προκειμένω.
2. Στην ουσία τώρα, δε μίλησε κανείς για ατιμωρησία. Ο Ιωαννίδης είναι φυλακή από το ΄74. Το να κρατάς ένα άρρωστο γέρο στη φυλακή δε σημαίνει πως τον συγχωρείς, ούτε δείχνει αδυναμία. Θέλεις μια δικαιοσύνη εκδικητική; Χαιρέκακη και μικροπρεπή που δείχνει το μέγεθός της (τρομάρα μας!) σε γερόντια, όταν άλλα γύρω μας φοβερά και τρισάθλια (νόμος περι ευθύνης υπουργών π.χ.) μένουν ατιμώρητα; Υποκρισία (όχι δική σου). Μα τότε παίζουμε παιχνίδια εντυπώσεων. Δείχνουμε πόσο δημοκράτες είμαστε με το να κρατούμε τους πραξικοπηματίες μέσα, και να αφήνουμε όλους τους άλλους έξω.
3. Πέραν αυτού, δεν μπορεί να ισχυρίζεται κανείς πως θέλουμε αναμόρφωση στο σωφρονιστικό μας σύστημα, να το κάνουμε πιο ανθρώπινο, [να μπορούμε π.χ. να βοηθούμε τους φυλακισμένους στην γρήγορη αποφυλάκισή τους, αν έχουν εκτίσει τα 3/5 της ποινής, ή να εξαγοράζουν την ποινή όταν είναι κάτω από πενταετία, κλπ. κλπ.], να θέλουμε δηλαδή να του ξαναδώσουμε ουμανιστική πνοή από τη μια, και από την άλλη, όταν φτάνουμε στο θέμα ταμπού “Δικτάτορες”, ο ουμανισμός μας να πηγαίνει περίπατο. Ουμανισμό λάστιχο δεν αναγνωρίζω.
4. “Θεωρώ επαρκή χάρη τη μετατροπή της ποινής του από εις θάνατον σε ισόβια” είπες! Αν είναι δυνατόν! Χάρη τους κάναμε που καταργήσαμε (τότε ντε φάκτο, αργότερα ντε γιούρε) την θανατική ποινή; Εμ, τότε να τη ξαναφέρουμε. Αλλά τότε να μην κατηγορούμε το Τέξας των ΗΠΑ, για τους θανατοποινίτες… “Επαρκώς” απαράδεκτη άποψη, χώρια που δεν αντιλαμβάνομαι τη λογική των δύο σταθμών και των δύο μέτρων.
5. Το ξέρεις πως μετά το παραδικαστικό κυκλωμα, η Δικαιοσύνη μας έχει γίνει πιο αυστηρή (στα όρια της υποκρισίας); Για να μην κατηγορηθεί η έδρα για τίποτα, εξαντλεί την αυστηρότητά της στις ποινές. Ο αριθμός των προφυλακιστέων από τότε εχει εκτιναχθεί. Το ένα τέταρτο ίσως και το ένα τρίτο των φυλακισμένων είναι προφυλακιστέοι! Είναι δημαγωγικο, υποκριτικό, αντιδεοντολογικό, απάνθρωπο και αναποτελεσματικό να γυρίσουμε στα χρόνια του Τσεζάρε Μπεκαρια, και να παλέψουμε από την αρχή για ένα σωφρονιστικό σύστημα με ανθρώπινο πρόσωπο, όχι εκδικητικό, που θα επιδιώκει την επανένταξη κι όχι την απομόνωση.
Την Αριστερά δεν πρέπει να την διακρίνουν μικρότητες, υστερίες και μικροπολοτικές τακτικές!
Καλό σου βράδυ, φίλε Τσαλαπετεινέ.
Αγαπητέ σύκο
1. Υποθέτω ο του καναπέ είμαι εγώ. Και έτσι όμως, όλοι κρίνονται από όλους. Δε δέχομαι τοτέμ που τοποθετούνται στο απυρόβλητο. Και συχαίνομαι ταμπέλες και πιστοποιητικά αριστεροσύνης ή όποιας άλλης ιδιότητας. Δικαίωμά σου να εκτιμάς και να τον υπερασπίζεσαι τον αρθρογράφο, η κριτική μου άλλωστε δεν αναφερόταν στο προσωπό του συνολικά αλλά στο συγκεκριμένο άρθρο που συνεχίζω να το βρίσκω άστοχο και αναλαμβάνω τα επίχειρα της βλασφημίας μου (10 μέρες πριν δεν είναι αρκετά μακριά).
2. Δε χρειάζεται να επαναλάβω ότι έγραψα πιο πάνω για Βιντέλα και Πινοτσέτ. Και με τη δήλωση μετανοίας τι γίνεται; Να τον βγάλουμε έξω και δικαιωμένο;
3. Που συνίσταται το «λάστιχο»; Δε διαφωνώ επί της ουσίας αλλά γιατί επικεντρωνόμαστε στο πρόσωπο του Ιωαννίδη; Επειδή είναι επώνυμος; Δηλαδή θέλουμε να γίνει το σύμβολο του εξανθρωπισμού της δικαιοσύνης και της απώλειας του εκδικητικού προσώπου της;
4. Προφανώς παρανόησες τα γραφόμενα. Ασφαλώς η κατάργηση της θανατικής ποινής ήταν ορθή και δε νοείται πολιτισμένη κοινωνία να την ανέχεται. Εννοώ όμως πως ένα τέτοιο υποκείμενο θα έπρεπε να νιώθει ευεργετημένος που έχει απέναντι του μια δίκαιη κοινωνία που τον τιμωρεί αυστηρά αλλά σε ανθρώπινα πλαίσια (ισόβια) αντί όμοιούς του που θανάτωσαν και βασάνισαν τόσους αθώους.
5. Δε διαφωνώ σε κάτι, εκτός από την προτεραιότητα. Ας εξετάσουμε πως μπορούμε να είμαστε πιο επιηκείς και ανθρωπιστές σε άλλες περιπτώσεις πρώτα (ναρκομανείς, φυλακισμένες μητέρες, προφυλακισμένους κ.α.). Ο Ιωαννίδης δε νομίζω να μην σιτίζεται καλά ή να μην του παρέχεται καλή υγειονομική περίθαλψη, αν μη τι άλλο.
Δε θεωρώ μικρότητα να είσαι αυστηρός (μέσα σε λογικά πλαίσια) απέναντι στο δυνάστη σου. Προφανώς εκπροσωπούμε διαφορετική Αριστερά σύντροφε. Μακάρι να επικρατήσει η βελούδινη που υποστηρίζεις εσύ, αν και η ιστορική εμπειρία έδειξε πώς όπου δοκιμάστηκε αργά η γρήγορα συνετρίβη. Αν χρειαστείς βοήθεια θα είμαστε ψηλά στην κορδιλιέρα…
Μπερδεύτηκα τώρα!Συμφωνώ με τον σ. Τσαλ. αλλά…Πάω για ύπνο να το σκεφτώ και θα απαντήσω αύριο! Είναι και αυτό το τζετλαγκ πανάθεμά το!
@ταξιδιάρικο μπαλόνι
Τζετλαγκ; Έχουμε διαφορά ώρας με Κόρφου; Ή ήταν πρόσχημα και στην πραγματικότητα πήγες πιο μακριά… ινκόγνιτο; Γιατί αν είχες πάει κανονικά προφανώς θα σε είχαν συλλάβει οι φακοί των… παπαράτσι.
@ Τσαλ
Σύντροφε, αν είσαι συ του καναπέ, η αφεντιά μου είναι του…κρεβατιού!
Δεν αναφερόμουν σε σένα.
Και σε ό,τι αφορά τον Ιωαννίδη, ένα τελευταίο από μέρους μου: Η περίπτωσή του έχει δυο διαστάσεις
α) την προσωπική, ανθρώπινη: έτσι πρέπει να την κρίνει κάθε Δικαιοσύνη, όχι συμψηφιστικά. Είναι γέρος και άρρωστος, ας του δώσουμε το δικαίωμα που απορρέει από αυτά τα δυο. Αν μιλάς για προτεραιότητες, ε, νομίζω πως δεν έχει και την πολυτέλεια του χρόνου.
β) τη συμβολική: η Δημοκρατία σε συμβολικό επίπεδο. Είπες “Να τον βγάλουμε έξω και δικαιωμένο;” Όταν καταδικάστηκε ήδη σε 34 χρόνια φυλακής; Όταν τον έχει στιγματίσει η Ιστορία κι η κοινωνία; Δεν αντελήφθην.
“Μεταξύ ανθρώπινης και θείας Δικαιοσύνης”, θυμάσαι; Παπαδιαμάντης στη Φόνισσα. Η ανθρώπινη μίλησε, ας τον αφήσουμε να τον κρίνει κι ο Θεός της Ελλάδος των Ελλήνων Χριστιανών…
Χαίρε φίλε Τσαλ
@ Μπαλόνι
γυριιιισατέεεε;
Γυρίσατε και συμφωνείτε με γερο ξεκούτη; Ε, κάτι ο καθαρός αέρας που σας μέθυσε, κάτι η κόπωσις τι ταξιδιού, κάτι το ‘να, κάτι τ’ άλλο, ε, νταξ’ κατανοούμε-κατανοούμε…
Υ.Γ.Αύριο όμως που ξημερώνει μια νέα μέρα, Σκάρλετ, δε θα έχεις καμιά δικαιολογία…
Σήμερα,
Γιορτάζουν όλοι οι ΕΠΑΙΤΕΣ του πολυτεχνείου….
όλοι οι κύριοι αυτοί έχουν φτιάξει περιουσίες ….
Άλλοι πρέπει να πληρώσουν τα Φάρμακα τους σήμερα ΜΕΤΡΗΤΟΙΣ….
Ρε δε πάμε καλαααααααααα….
@συκο
α) Συμφωνώ να ισχύσει ότι προβλέπει ο νόμος για τέτοιες περιπτώσεις. Να μην έχει ούτε προνομιακή μεταχείρηση ούτε χειρότερη.
β) Δικαιωμένος εννοούσα αν του δώσουμε χάρη χωρίς να έχει κάνει δήλωση μεταμέλειας. Για μένα είναι πιο σημαντικό από το αν θα εκτίσει την ποινή του εντός η εκτός φυλακής (γιατί και εκτός πάλι ποινή θα εκτίει στη συνείδηση της κοινωνίας). Πριν μερικά χρόνια είχε πάλι ανακινηθεί θέμα, και κάποιοι ήταν ακόμα αμετανόητοι, αν δεν κάνω λάθος και ο εν λόγω. Ο δε θεός ας κάνει ό,τι θέλει, αν δεν πέθανε προφανώς δεν πρόσκειται στην… παράταξή μας. Θυμάσαι μια παλιά ταινία με τον Μπαντ Σπένσερ και τον Τέρενς Χίλλ “Ο θεός συγχωρεί εγώ όμως όχι”; Αν του δωθεί χάρη από το θεό ή τη συντεταγμένη πολιτεία (και διαφέρει η χάρη με την αποφυλάκιση για λόγους υγείας, προσοχή) προφανώς θα το αποδεχτώ αλλά δεν είμαι υποχρεωμένος σε καμιά περίπτωση να συμφωνήσω.
@φλώρε
Διαφωνώ στο “όλοι”… όλοι οι προβεβλημένοι ίσως θες να πεις, που εξαργύρωσαν τις αγωνιστικές δάφνες τους (γνήσιες ή ψεύτικες) με δημόσια ή ιδιωτικά οφίκια. Δύστυχώς γίνεται και αλλού αυτό (βλ. υπουργοί Σαρκοζύ και στελέχη διεθνών οργανισμών, πρώην πρωτεργάτες του Μάη του 68). Υπήρχαν όμως και σεμνοί αγνοί αγωνιστές, που στην πλειοψηφία τους πέθαναν νέοι ή μπήκαν στο περιθώριο… όπως αυτοί που αναφέρει στα αφιερώματά της η Σίλια.
@ Tsal
απόλυτο δίκαιο, Τσαλ! Τόσοι και τόσοι οι αφανείς, τόσοι και τόσοι οι έξω και οι μέσα στο Πολυτεχνείο εκείνες τις μέρες (αλλά και στα χρόνια που ακολούθησαν….)! Τον Φλώρο τον πνίγει ο θυμός, και μη θέλοντας γενικεύει…
@Φλώρε
Μη μου εξάπτεσαι, γιατί αν χρειαστείς και συ φάρμακα, μετρητοίς θα τα πληρώσεις και συ…
Τί έγινε ρε παιδιά;
Πάλι το πρόβλημά σας έγκειται στο βαθμό μαλακοποίησης;
Μαλακή ή Σκληρή Δικαιοσύνη, Μαλακή (βελούδινη όπως την αποκάλεσε ο φίλος Τσαλαπετεινός) ή Σκληρή Αριστερά, κτλ. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι όλη αυτή η ενασχόληση και διαιώνιση της ιστορίας αυτής απλά μας κρατάει όλους Ναρκωμένους (Μόνο τα Ναρκωτικά πρέπει να χωρίζονται σε μαλακά και σκληρά. Υπάρχουν άλλα επίθετα που θα πρέπει να χρησιμοποιούνται όπως Αμερόληπτος – Αντικειμενικός – Δίκαιος αλλά δυστυχώς δεν συμφέρουν αυτούς που τρώνε με χρυσά κουτάλια); Οι μόνοι που συνεχίζουν να δράτουν καρπούς είναι αυτοί που εξαργύρωσαν και με το παραπάνω όλα αυτά τα χρόνια ΚΑΘΕ ευγενή αγώνα.
Ξυπνήστε πουλιά μου… Ναι στο να θυμόμαστε και να μην ξεχνάμε τα ιστορικά γεγονότα, αλλά ας δώσουμε και σε αυτά την θέση που τους ανήκει (είναι αυτό που λέει η λέξη ι σ το ρ ι κ ά που σημαίνει ότι ανήκουν στο παρελθόν)!
Πρόσω ολοταχώς γιατί βουλιάζουμε.
ΑΥΤΑ.
@Trypo
φίλε τρύπο, η επέτειος του Πολυτεχνείου δεν είναι ρετροσπεκτίβα. Ιστορικό γεγονός είναι, όχι παρελθοντικό. Και κάθε τι ιστορικό, όταν επιστρέφεις το ανακαλύπτεις εκ νέου. Γιατί στο μεταξύ άλλαξες εσύ, άλλαξε ο τρόπος να το βλέπεις, άλλαξαν πράγματα γύρω σου. Δεν ξαναγράφεται φυσικά η ιστορία, αλλά ποιος είπε πως την καταγράψαμε σωστά κι ανεξίτηλα;
Όσο για το “πρόσω ολοταχώς”…
Μα δεν πρόσεξες, πουλί μου; Κοτζαμ Αναγνωστάκη μοστράραμε: Το θέμα είναι τώρα τι λες…
Υ.Γ. Κι όσο για τη “μαλακοποίηση”, ε, αφήστε με να κάνω τη βελούδινη επανάσταση, μπας και προλάβω, γιατί ακολουθεί ο Τσαλαπετεινός με επανάσταση γυαλόχαρτο…
@Τρυποκάρυδε
Δε διαφωνώ, συμφωνώ θα λεγα τα μάλα περί… μαλακοποίησης, ή μακακοποίησης ή μαλακοπιτουροποίησης της κοινωνίας και του πολίτη, που επιχειρείται συστηματικά με διάφορους τρόπους. Θεωρώ κι εγώ ότι μπορεί να συνδυαστεί η ιστορική και πολιτική μνήμη με διάθεση να “γυρίσουμε σελίδα” και να προχωρήσουμε μπροστά. Με μπέρδεψε λίγο όμως το “πρόσω ολοταχώς”… πόσο ολοταχώς; Τουρμποκαπιταλισμός; Μην κάψουμε πάλι καμιά φλάντζα και είναι και ακριβά τα συνεργεία παναθεμάτα…
Άντε μέρα που ‘ναι, να βάλουμε και ένα ιστορικό κομμάτι, να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι που λεν…
Μάνος Λοϊζος – Τσε
αχ, δεν προλαβαίνω να σας διαβάσω όλους, κατόπιν εορτής θα το κάνω (απειλή!)
θέλω να πω όμως κάτι, απ’ τα λίγα που είδα, Πολυτεχνείο=ιστορικό γεγονός, μόνον απ’ αυτή την σκοπιά μπορώ να το δω τώρα που μεγάλωσα (παραμεγάλωσα…κάτι σαν ώριμο σύκο, ήρεμα αγαπητέ συκοφάγε, θέλω να…μην φαγωθώ απ’ τα… γεγονότα).
Η ιστορία γράφτηκε, οι αποτιμήσεις έγιναν και οι πληρωμές….άλλες αποδόθηκαν και άλλες…αφήστε τα να πάνε!
Εγώ νιώθω αμήχανα απέναντι σ’ αυτή την επέτειο που κατάντησε άχρωμη σχολική γιορτή και απέκτησε ορόσημο τους “γνωστούς άγνωστους”, στην μέση συνείδηση.
Ατέλειωτη κουβέντα και το παρακάτω… θολό!
καλό βράδυ συκοφάγε μου και λοιπά πουλιά!
η…επαναπατρισθείσα πιστή και ανεπίδοτη αναγνώστριά σας!
35 χρόνια μετά…Από το βιβλίο του Jhoci Gertson “Aμφισβήτησέ με”
μετάφραση: Bessy de Brouwer
Πολυτεχνείο, 1973-2008 : 35 χρόνια μετά
Το κείμενο παραμένει στην αρχική του μορφή, όπως γράφτηκε πριν από τριάντα χρόνια.
Οι ημερομηνίες του τίτλου αλλάζουν, για την επικαιρότητα.
Συνεχίζω και κρατώ βαθιά μέσα μου τις τέσσερις μέρες που έζησα μέσα στο Πολυτεχνείο και παραμένουν από τις ωραιότερες αναμνήσεις της ζωής μου.Ποτέ από τότε δεν πήγα σε καμία επέτειο και αφήνω όλους τους αντιστασιακούς που παρουσιάστηκαν να διηγούνται γι’ αυτά που συνέβησαν εκεί μέσα και στους γύρω δρόμους, αποπροσανατολίζοντας με μπούρδες και παραμύθια την κοινή γνώμη και το χειρότερο, τις νεότερες γενιές.
Με αγάπη και σεβασμό θα θυμάμαι τον Μπάμπη τον μάγειρα, που έβαλε κάθετα το καινούριο του αυτοκίνητο στη Στουρνάρη για να εμποδίσει τις αύρες της αστυνομίας και του το έκαναν ντενεκέ, τον Λουκά τον ζωγράφο και ποιητή από την Δεξαμενή του Κολωνακίου που ενώ δεν είχε κυριολεκτικά να φάει, βρήκε λίγα λεφτά, αγόρασε φάρμακα και μέσα στον χαλασμό μας τα έφερε δύο η ώρα το πρωί, την τρίτη μέρα. Την Κατερίνα, το χιπάκι, από την Καβάλα (που είχε βρει καταφύγιο σε ένα μικρό δωμάτιο στ’ Αναφιώτικα της Πλάκας) που γυρνούσε σαν τη σβούρα ανάμεσά μας για να μας διευκολύνει σε ό,τι της ζητούσαμε, τον Πέτρο τον εργάτη οικοδομών, που πλάκωσε τους αληταράδες που έσπασαν τη βιτρίνα της υπεραγοράς απέναντι από την είσοδο του Πολυτεχνείου για να κλέψουν, την πανέμορφη Βιβή την αρχαιολόγο που μας έκανε χρέη νοσοκόμας και χιλιάδες άλλους άγνωστους που παράτησαν την οικογένειά τους, την δουλειά τους και τα έβαλαν με τη χούντα στα ίσια.
Με αποτροπιασμό ακούω και βλέπω όλα αυτά τα χρόνια διάφορους, να εκθειάζουν την παρουσία τους στον ιερό χώρο του Πολυτεχνείου και να την έχουν ξεπουλήσει για έναν λογαριασμό τραπέζης, έναν βουλευτικό θώκο, γραβάτα, κουστούμι και εθνικό φρόνιμα παρέλασης.Όμως όπου κι αν βρίσκεστε όλοι εσείς οι ανώνυμοι, αλήτες σας φωνάζανε, θάβετε τον θυμό που σας προκαλούν και ήρεμοι παρακολουθείτε όλους αυτούς να εισπράττουν και να ξεπουλούν τις ιδέες σας, να καπηλεύονται με τον χειρότερο τρόπο τις προσπάθειές σας, προσπάθειες που κάνατε ώστε οι επόμενες γενιές να ζήσουν σε καθεστώς πραγματικής δημοκρατίας και ελευθερίας.
Jhoci Gertson
Από PRESS-GR αφιερωμένο στο σύντροφο φλώρο
@ Τσαλα
Ναι, Ναι, Ναι όλοι αυτοί αγαπητέ, αλλά πιστεύω οτι και οι άλλοι φίλοι μας ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν…. χειραγωγόντας μάζες και απλά δημιουργόντας ή καταστρέφοντας Δικτατορίες, Κυβερνήσεις και τέλος πάντων Χώρες. (βλ. ΣΚΟΠΙΑ)
Επιπελον μη μπερδεύεις τους αριστερούς με τους τοτε Έλληνες…… άμα θελαν οι Αριστεροί κάτι στα Βαλκάνια θα το είχαν πάρει και με τις ευλογίες της μαμάς Σοβ. Ένωσης…αλλά η μαμά τότε τα είχε συμφωνήσει …..
@ anepidoti
Welcome home!!! Μας λείψατε! Να σας φάμε σαν σύκο; Αμέέέ! Σας έχουμε κλείσει σε βαζάκι, σαν γλυκό συκαλάκι, και θα κερνάμε κατα καιρούς από το ιστολόγιό σας τους επισκέπτες τουτου δω του βλογ! Αμ, πώς;!
@ Τσαλ
Ιστορίες φτιάχνουν οι παρέες, σίγουρα. Και σίγουρα ξέρουμε αρκετούς που καπηλευτηκαν το Πολυτεχνείο (καλά αυτό δεν είναι τίποτα, να δεις πόσοι υποστηρίζουν πως βρέθηκαν και στο γαλλικό Μάη… Έχει γράψει ο Κ.Βεργόπουλος μια λίστα, αλλά δε τη βρίσκω, το αρχείο μου μέσα…
Αυτό που αποτελεί πάντα θέμα για μένα, είναι οι υπόλοιποι, αυτή η σιωπηρή πλειοψηφία, πού είναι; Και εννοώ, καταλαβαίνω τη σιωπή τους, την απογοήτευσή τους, ενδεχομένως και τη σιχασιά τους…
@ όλος ο πουλόκοσμος
Δυστυχώς φίλοι μου,
Το θέμα του πολυτεχνείου έτσι όπως χρησιμοποιήθηκε κατά καιρούς παραξεχείλωσε…
Δεν θα ήθελα να το θεωρήσω ρετρό όπως σχολιάσατε, όμως δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι η φωτογραφία της εισόδου του τανκ στο πολυτεχνείο μου δημιουργεί πλέον τα ίδια συναισθήματα και μου φάνηκε το ίδιο μακρινή όπως αν κάποιος δει την φωτογραφία του Λένον με την Γιόκο στην ξαπλωτική τους (και δική τους ‘βελούδινη’ επανάσταση;) διαμαρτυρία στο κρεβάτι γνωστού ξενοδοχείου…
Παραμεγαλώσαμε ρεεε…!!!
( Υ.Γ. Πλέον η όποια ‘όρεξη για επανάσταση’ μάλλον πρέπει να παραχωρηθεί στην επόμενη γενιά των emo και των trendy… )
@Φλώρε
Καταρχήν αναφέρεσαι στους “Βορειοαμερικάνους” προφανώς (που οι πατριάρχες τους αποβιβάστηκαν στο Πλύμουθ Ροκ τουλάχιστο εκατό χρόνια από τους ομόλογούς τους σε Καραϊβική και υπόλοιπη Λατινική Αμερική και παρόλα αυτά σφετερίστηκαν τον τίτλο “Αμερικάνοι”)και τη συνθήκη της Γιάλτας. Και λοιπόν; Έμεις δε βαράμε κανένα λόγο στο χάρτη; Όσο για τον εμφύλιο που υπονοείς (κατ’ άλλους συμμοριτοπόλεμο), είναι γνωστό ότι η τότε ηγεσία της “αριστερής” παράταξης ήταν τόσο ξενοκίνητη και ξεπουλημένη όσο και η δεξιά. Υπήρχαν όμως και ανεξάρτητοι απροσκύνητοι λεβέντες καπετάνιοι όπως ο Βελουχιώτης και οι αντάρτες τους. Σε κάθε περίπτωση, εμείς είμαστε με τους απανταχού εξεγερμένους.
ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΔΥΟ, ΤΡΙΑ, ΠΟΛΥΑΡΙΘΜΑ ΒΙΕΤΝΑΜ!, αυτό είναι το σύνθημα (του σύντροφου γιατρού).
@συκο
Η μεγάλη πλειοψηφία φίλε ξεκινά τώρα να ασχολείται με τα βλογ… από δω θα ξεσπάσε η νέα επανάσταση… και εμείς θα είμαστε τκ των πρωτεργατών!
@τρυπο
Έχεις δίκιο ότι έχει μπαγιατέψει και πανηγυροποιηθεί το θέμα του Πολυτεχνείου, και το βάρος έρχεται στη δικιά μας γενιά και στις επόμενες να το ξανακάνουμε επίκαιρο. Η επανάσταση δεν είναι θέμα lifestyle αλλά ζωτικό και πάντοτε επίκαιρο, όσο υπάρχουν αδικημένοι και καταπιεσμένοι.
Λοιπόν, τα σκέφτηκα! Αλλά για το θέμα του Ιωαννίδη θα συμφωνήσω με τον σ. Τσαλ.
για τα υπόλοιπα σχετικά με το Πολυτεχνείο, περάστε από το σπίτι για γλυκό!
Μετά την υποστήριξη λοιπόν του συντροφικού κόκκινου μπαλονιού και τις αφόρητες πιέσεις που ασκήθηκαν στον σύντροφο συκοφάγο να μην επιμείνει (που θα ζήλευε και ο σύντροφος Λαβρέντι Μπέρια) εις εκ των πραξικοπηματιών θα παραμείνει φιλοξενούμενος στο σωφρονιστικό κατάστημα που νομίζω θεμελιώθηκε από την παρέα του. Κόκκινο μπαλόνι μένεις κοντά στο Πολυτεχνείο; Ή έχεις μπαμπά… ζαχαροπλάστη;
Επί τη ευκαιρία πέρασα κι εγώ το μεσημέρι από το χώρο για να αποθέσω ένα ταπεινό άνθος στο μνημείο. Με έπιασε… απογοήτευση. Καμιά σχέση με τις γιορτές των πρώτων χρόνων μετά τη μεταπολίτευση. Παρακμή, απλυσιά, καλτ ατμόσφαιρα, σεχταρισμός (κάθε φοιτητική παράταξη στο τραπέζι της)… και πολύ λίγα χαρούμενα και λαμπερά νεανικά πρόσωπα μέσα στη μουντή και νησταλαία ατμόσφαιρα. Μπορεί βέβαια απλά να… γερνάω. Ή να μου χει κάνει μεγάλη ζημιά ο… καναπές.
βρε κατακαημένε τσαλ. …γέρασες και δεν έχεις μάθει την αργκό των μπλογκς…
μένω κοντά στο Πολυτεχνείο μεν, αλλά λέγοντας αυτό που είπα εννοούσα να περάσεις από το μπλογκ μου! απλά κερνάω εκεί εικονικό γλυκό του κουταλιού
Μα τι μπάζο το πουλί….
φιλιά
Κοντά στο Πολυτεχνείο ε; Άρα και στο Υπουργείο Πολιτισμού… χμμ… Έχεις καμιά σχέση με τον… Τατούλη; Το Ζαχόπουλο; Την 35χρονη (που όπως φαίνεται κόλλησε η ηλικία της στα 35, ποια τη χάρη της);
Ακόμα κι αν δεν κατάλαβα την αργκό δεν έπεσα έξω τελικά… είναι όντως ζαχαρομπλάστης ο μπαμπάς σου… με την έννοια ότι σου μετέδωσε της ιδέες του, και τώρα εσύ μπορείς να γράφεις γι’ αυτές και να κερνάς… εικονικά γλυκά στο βλογ σου!
Φιλούθκια
Πουλί της γης και τ ουρανού, θα συμφωνήσω μαζί σου στα περισσότερα. Ο τρόπος που τα θέτεις ενέχει στοιχεία εκλογίκευσης , χωρίς να αποχωρίζεσαι την αναγκαία συγκίνηση. Κι αυτό μου αρέσει πολυ. Νασαι καλά.
ΥΓ Πάντως ο σχολιαστικός διάλογος ειναι εκπληκτικός. Τον απολαμβάνω κι ας μην εχω χρόνο να σχολιασω κι εγώ αντ αυτού που λενε…
@ritsmas
Μην τον ακούς, οι διάλογοι είναι προκατασκευασμένοι για να ανεβάζουμε την αναγνωσιμότητα… πρέπει να πιάσουμε τους στόχους της εργοδοσίας καταλαβαίνεις (βλ. φλώρος). Και δε μας δίνει ούτε 700 ευρώ το μήνα ρε γμτ