Κοιτάζοντας το χάρτη της Αφρικής, ακόμη κι αν αγνοείς πλήρως την ιστορία της μαύρης ηπείρου, ακόμη κι αν δε διάβασες ποτέ ένα άρθρο περί τις Διεθνείς Σχέσεις, ακόμη κι αν δεν έμαθες για τις ανθρωπιστικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται εκεί, ακόμη κι αν δεν έπεσες πάνω σε ταινίες όπως το “Hotel Rwanda“, ακόμη κι αν δεν έτυχες σε τίποτα από όλα αυτά, ωστόσο δεν μπορεί παρα να σε υποψιάσει η παράξενη χαρτογραφία της μεγάλης αυτής μήτρας.
Κάθετες, πλάγιες, οριζόντιες επιμήκεις γραμμές, αυλακώνουν την ήπειρο, αγνοώντας φυλές, έθνη, θρησκείες και κοινωνίες, αγνοώντας ιστορία και επιβάλλοντας ιστορία, παίζοντας με τα μίση και τις διαφορές των αφρικανικών φυλών. Το τέλος της αποικιοκρατίας στην Αφρική στη δεκαετία του 1960 πήρε ένα μαχαίρι κι άρχισε να χαράσει σύνορα. Στην κυριολεξία τα σύνορα επιβλήθηκαν επί χάρτου. Και η ειρήνη δεν κατοίκησε ποτέ αυτή τη γη. Είναι μια κατάρα, ιδίως στην κεντρική Αφρική, στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών για παράδειγμα, να μην μπορείς να ξεχωρίσεις τους διακρατικούς πολέμους με τους εμφύλιους. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και για αρκετά χρόνια το Κονγκό ήταν ένα μέτωπο πολέμου όπου μπαινόβγαιναν ούτε λίγο ούτε πολυ οκτώ (8) στρατοι (Ρουάντα, Ουγκάντα, Ζιμπάμπουε, Σουδάν κ.α), με παράξενες συμμαχίες, σε παράξενα μπλοκ ομαδοποιημένοι.
Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το μεγαλύτερο και πλέον αιματηρό πολεμικό κεφάλαιο βρίσκεται εδώ. Κάτι λιγότερο από τέσσερα εκατομμύρια νεκροί, απειράριθμοι τραυματίες, εκατομμύρια πρόσφυγες, εκατοντάδες ισοπεδωμένα χωριά και πολύ-πολύ μίσος. Το 1994 στη Ρουάντα θα λάβει χώρα μια φοβερή σφαγή, η φυλή Χούτου που όλα τα χρόνια της βελγικής κατοχής ήταν στο περιθώριο, θα σφάξει περίπου ένα εκατομμύριο (!) άτομα από την αντίπαλη φυλή Τούτσι που ήταν η ευνοούμενη της βέλγικης περιόδου.
Τώρα πρόεδρος της Ρουάντας είναι πάλι ένας Τούτσι που υποστηρίζει τον αντάρτικο στρατό των Τούτσι που δρα στο Κονγκό. Ένα από τα έπαθλα η πρόσφατη γιγάντια συμφωνία της χώρας με την Κίνα, ύψους 7 δις δολαρίων για εκμετάλλευση του ορυκτού της πλούτου, σε μια χώρα με έκταση όσο η δυτική ευρώπη.
Τα Ηνωμένα Έθνη ζήτησαν 7 δις δολάρια (σχεδόν διπλάσιο ποσό από αυτό που ζήτησαν πέρυσι) για να δοθούν ως διεθνής βοήθεια σε τριάντα μία χώρες της Αφρικής και της Ασίας. Το 3 δις περίπου προορίζονται για τις χώρες της κεντρικής Αφρικής, με το ένα δις από αυτα να πηγαίνει στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Πέρυσι παραπάνω από τα μισά χρήματα που συγκέντρωσε ο ΟΗΕ προήλθαν από εισφορές πέραν εκείνων των κρατών-μελών, ενω μεσοσταθμικά την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον τα μισά χρήματα της διεθνους βοήθειας καλύπτονταν από τις κρατικές ενισχύσεις. Τώρα, εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης τα ποσά των μη κρατικών εισφορών αναμένεται να υποχωρήσουν αρκετά, ενώ άδηλη είναι η εισφοροδοτική ικανότητα των μελών του οργανισμού για τον επόμενο χρόνο.
Η Αφρική θα παραμείνει μια βαθειά πληγή…
Υ.Γ. Το πλέον πρόσφατο απόκτημα έργου τέχνης στον ΟΗΕ είναι η ανακαινισθείσα οροφή της Αίθουσας ΧΧ στην έδρα του Οργανισμού στη Γενεύη.
Πρόκειται για το δημιούργημα του Ισπανού ζωγράφου Μιγκέλ Μπαρτσελό, ένας ομολογουμένως εντυπωσιακός οβάλ θόλος, εμβαδού 1.500 τετραγωνικών μέτρων (!), από αλουμίνιο, με εκατομμύρια χρώματα που συνέλεξε ο καλλιτέχνης από κάθε γωνιά του πλανήτη!
Για τη ιστορία, το έργο κόστισε 23 εκατομμύρια δολάρια…
sikofagos,
καθόλου αναμενόμενη η γροθιά σας και πολλά υποσχόμενη η ματιά σας, κι ας κοιτάτε όπου σας αρέσει!
το υστερόγραφό σας πληγώνει, αλλά πάλι μέσα στην περιρρέουσα λογική κινείται. Τι μας φταίει και η έρμη η τέχνη, όταν την ορίζουν οι πολιτικές…ίσως θάπρεπε να μας φταίνε οι λογικές των εμπόρων καλλιτεχνών, αλλά μεγάλη κουβέντα αυτή και χρήζει και προσοχής.
Την δήθεν μη δυνατότητα βοήθειας δεν την σχολιάζω…φανταστείτε πόση επίκληση στην κρίση θα γίνεται από δω και πέρα.
Εύγε πούλι μου .
Τελικά τι αίσχος και τι βρώμα κυβερνά αυτόν τον κόσμο!!!
Εγώ Συκοφάγε μου δε σου έχω 7 Δις αλλά σου έχω «Day One» έτοιμα ζεστά 700 Δις + bonus αλλά 28 Δις…… αλλά θα σε αφήσω να μαντέψεις από πού θα τα πάρουμε.
Αλλά Φλώρος κερνάει Συκοφάγος πίνει και αντίστροφα. Ρε δε πάμε καλαααα….. για να μην πω τίποτα άλλο.
Με μια λέξη και κλείνω γιατί θα βρίσω ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ όλοι τους.
@ Ανεπίδοτη
Α, μη σας αποπροσανατολίζει το παρόν ποστ.
Είμεθα πουλί ελαφρού πενταγράμμου…
Σε ο,τι αφορά την τέχνη και τις προτεραιότητες χρηματοδότησης, πάντα στέκομαι (γιατί δε μου αρέσουν οι εύκολοι αφορισμοι, μυρίζουν λαϊκισμό) στην περίπτωση του Παρθενώνα. Αν δεν είχε καταληστευθεί το συμμαχικό ταμείο της Δήλου από τους Αθηναίους του Περικλή, δε θα είχαμε ούτε Παρθενώνα ούτε μια σειρά από δημόσια κτίρια, των οποίων την κατασκευή χρηματοδότησαν εκόντες-άκοντες οι σύμμαχοι της Αθήνας. Από την άλλη, το αντίτιμο δεν το παραβλέπεις, χώρια που ο συμπαθής Μπαρτσελό δεν είναι… Φειδίας…
Τώρα η επίκληση της κρίσης, αχ, καλή μου, θυμηθείτε τη ρήση “Ελευθερία, πόσα εγκλήματα έχουν γίνει στο όνομά σου…”
Καλό ξημέρωμα, καλή μου.
@ Φλώρος
Μωρό, πού είσαι όλο αυτό το διάστημα; Ριγώ που εκεί που πιστεύω πως μας ξέχασες, εσύ τσουπ!, δείχνεις ότι τα πανθ’ οράς…
Για τα 700, λένε στον Πόλσον “δώστα ρε στην αμερικανική αγορά να κινηθεί ρευστό”, τσου λέει αυτός, “θα πάνε όλα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα”…
Ε, ρε βρεγμένη σανίδα…
Πολύ καλό κείμενο και πάντα επίκαιρο. Όμορφο και… ακριβό το έργο τέχνης. Η Αφρική δυστυχώς θα στοιχειώνει την ένοχη συνείδηση των λευκών για πολύ καιρό ακόμα. Η ήπειρος μετά την απελευθέρωση από την αποικιοκρατεία διανύει τώρα τη φάση του ιμπεριαλισμού. Οι λευκές ολιγαρχίες έχουν τυπικά παραδόσει τη διοίκηση στους γηγενείς, αλλά συνεχίζουν να απομυζούν οικονομικά και να αιματοκυλούν τη μαύρη ήπειρο, μέσω των πολυεθνικών εταιριών που εκμεταλλεύονται τις πρώτες ύλες και τα πολύτιμα μέταλλα και λίθους με ελάχιστο κόστος (οι ελέυθεροι εργάτες τους κοστίζουν λιγότερο από τους σκλάβους άλλοτε) και με ντόπια ανδρείκελα και ξένους πράκτορες, που ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις ανάλογα με τα συμφέροντά των εργοδοτών τους, χρηματοδοτούν και εξοπλίζουν δικτατορίσκους και πολέμαρχους και δημιουργούν τεχνιτές εντάσεις ανάμεσα στους λαούς της Αφρικής.
Το θέμα είναι τεράστιο και θα επανέλθω πιο αναλυτικά. Σας προτείνω ένα από τα καλύτερα και πιο συγκλονιστικά βιβλία που έχει γραφεί για την Αφρική:
Κάρδιά του Σκότους του Τζόζεφ Κόνραντ
(Μπορείτε και να ανοίξετε το αρχείο pdf για να το διαβάσετε ή να το τυπώσετε)
Γράφηκε στο λυκόφως του 19ου αιώνα, από έναν Πολωνό εμιγκρέ (που αργότερα πήρε την αγγλική υπηκοότητα) και περιγράφει τις συγκλονιστικές εμπειρίες του ως νεαρός πλοίαρχος σε ποταμόπλοιο στο βελγικό Κογκό είδε με τα μάτια του τη φρίκη της εκμετάλλευσης και της γενοκρονίας κατά των ηθαγενών. Ο “κακός” του βιβλίου, ο διεστραμένος τχης Κουρτς, ενέπνευσε τον Φρανσις Κόππολα και τους σεναριογράφους της ταινίας “Αποκάλυψη τώρα“, με θέμα τον πόλεμο στο Βιτνάμ, για το ρόλο που υποδήθηκε ο Μάρλον Μπράντο.
@ Τσαλ
Όντως, Τσαλ, ο Κόνραντ υπήρξε για ένα διαστημα καπετάνιος σε ποταμόπλοιο που βρέθηκε σε εκείνα τα μέρη οπου περιγράφει στο εκπληκτικό βιβλίο του (ένα παράξενο μείγμα θνήσκοντος ρομαντισμού και ανατέλλοντος μοντερνισμού). Δύσκολα χρόνια για τα οποία το Βέλγιο, μέσα στο ευρωπαϊκό του σμόκιν. δεν πρέπει καθόλου να επιχαίρει ή να αισθάνεται περήφανο.
Θυμάσαι την περιγραφή των κομμένων κεφαλών που “κοσμούσαν” το σπίτι του Κουρτς! …
Μιας και ο λογος για Κονραντ, σε ένα άλλο έργο του το “Λόρδο Τζιμ”, γράφει:
Είναι απίστευτο πως περνάμε τη ζωή μας με μάτια μισόκλειστα, με αυτιά βουλωμένα, σκέψεις ναρκωμένες. Καλύτερα έτσι, ίσως. Ίσως αυτό να κάνει τη ζωή πιο ανεκτή…
@sykofagos
Αγαπητέ μου καταφέρατε και με συγχίσατε σήμερα.
Για το θόλο αυτό της φωτογραφίας που παρουσιάζει αυτό το έκτρωμα πεταμένης μπογιάς πήρε ένας Μιγκέλ 23 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΛΑΡΙΑ;!!
Δηλαδή για τη δουλειά ενός Μιχαήλ του παρελθόντος (για τον κορυφαίο θόλο-έργο τέχνης στη διπλανή χώρα) τί θα έπρεπε να πληρώναμε σήμερα;;
ΗΜΑΡΤΟΝ…!!!
@ Trypo
Καλημέρα, φίλε μου!
Αλλά παρακαλώ μη συγχύζεστε, παρηγορηθείτε με την ιδέα πως στην αίθουσα αυτή θα κάθονται και Γαλάτες, με τον κυριολεκτικά δικαιολογημένο φόβο τους μην πέσει ο ουρανός στα κεφάλια τους! Εκείνο το αλικοπορφυρούν παλούκι μπροστά -μπροστά το βλέπετε;
Υ.Γ. Όσο για τον Μιχαήλ και τον Μιγκέλ, βρε μανία οι Μιχάληδες με τα ταβάνια…
Μπορώ να δηλώσω ψυχοπλακωμένη και να μη σχολιάσω;
Πόσο ανίσχυρη αισθάνομαι κάποες φορές, ρε γαμώτο!
υ.γ.1 Καλά τα λέει ο τρυποκάρυδος, συγχίζομαι και για το λόγο που συγχίζεται κι αυτός
@sikofagos
Δεν είναι κακό αυτό το μπορντω-ροδοκόκκινο παλούκι my friend… Ίσως γιατί έχει το σχήμα της Αφρικανικής Ηπείρου… Βέβαια!! Αν ο ποιητής – εν προκειμένω ο Ισπανόφωνος ζωγράφος Μιχαλάκης – ήθελε να θυμίζει στις ηγεσίες το αδικοχαμένο αίμα των λαών της Αφρικής τότε πράγματι έπεσε διάνα (Μα τον Τουτάτη ας τους πέσει στα κεφάλια το συντομότερο…)!!
Κοίταξα προσεκτικά το “έργο τέχνης” και με χαιρεκακία σκέφτηκα πως αν αποκοπούν οι “σταλακτίτες” ποιους ηγέτες θα ‘θελα να πετύχουν.
Καρδιά του σκότους η Αφρική. Καρδιά του κτήνους στον καθένα που αποβλέπει σε ό,τι προσοδοφόρο από κει. Κι οι υπόλοιποι απλά ανήμποροι ουσιαστικά και αμήχανοι θεατές.
@ Μπαλόνι
μην ψυχοπλακώνεσαι, μάτια μου, κράτα την αέρινη στόφα σου ατσαλένια και μαχητική όπως πάντα, από την αισιοδοξία σου (δική μα και άλλων), αντλώ και γω, φύσει πεσιμιστής και μίζερος…
@ Τρύπο
Εχει πάρει χρώματα από όλα τα μέρη τση γής, ο Μιχαλάκης για να φτιάξει το ουρανοπέτασμα που στοίχισε το… καταπέτασμα! Άραγε το χρώμα της χώρας μας, τι απόχρωση να είναι;… Εγώ πάντως βλέπω μια μουσταρδοκαφετομπεζολαδιά κουκκίδα στη γωνία… Λέτε να ‘μαστε μεις;
@ renata
ξεύρετε, Ρενάτα, ο σταλακτίτης στάγδην σταλάζει σταλαγμίτη. Κι ουτω πως κτίζονται σπήλαια σαν του Δειρού.
Ε, ρε και να πέσουν οι σταλακτίτες του Μιχαλάκη… Σπήλαιo …Οδυρμού θα έχουμε
Όμως ναι, το λέει και το μπαλόνι, αυτή η κατάσταση σε κάνει και νιώθεις το άνυσμα του αδυνάτου… Θυμάσαι, Ρενάτα, εφκειόνε το παλαιό γ.γ. του ΟΗΕ, τον Αφρικανό (εξ Αιγύπτου) Μπούτρος-Μπούτρος Γκάλι; Αν και είθισται οι θητείες να είναι δύο σχεδόν πάντα (επί τη επινεύσει των ΗΠΑ, ε;), ο Γκάλι έκατσε μια θητεία, κι ας τον στήριξε η πλειονότητα των χωρών της Αφρικής και για δεύτερη… Έλα όμως που δεν ήταν της “γεύσεως” του Κλίντον…
Τι να περιμένεις μετά…
Ομολογώ πως πάντα μπερδεύω ποιος είναι ποιος: σταλακτίτης ή σταλαγμίτης.
Ξαναβλέποντας τη φωτογραφία ίσως συμβολίζει και το αίμα το χυμένο απ΄τις αποφάσεις τους. Ποιος ξέρει?
Τον ενθυμούμαι το Γκάλι, όπως και παλιότερους (απ΄τον Ναζι Βαλντχάιμ ως τώρα). Αδύναμος μου φαινόταν, όπως κι άλλοι. Οι πραγματικοί κουμανταδόροι αλλού είναι…
@ renata
Γιατί μου ….ροζίσατε; Μια χαρά τα ξέρετε: Σταλαγμίτες χάμω, σταλακτίτες πάνω. Καθόλου μπέρδεμα. Να μη μου ξαναροζίσετε, παρεκτός κι αν σας έχουν πει ότι …σας πάει
[αν σας μπέρδεψα με τα χαζολογά μου, ερυθριώ εγώ! Απλώς μ' αρέσει η παρήχηση του "σ" και του "λ"!]
Έχεις δίκαιο επί της ουσίας, Ρενάτα, ο γ.γ. είναι πάντα το αδύναμο αποτέλεσμα (παντο)δύναμων συσχετισμών…
Απλώς ο Γκάλι δεν ήταν αρεστός στις ΗΠΑ, ενώ τον ηθελε η μαυρη ήπειρος και τα 4 από τα 5 μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας! Όλοι πλην… Λακεδαιμονίων (αυτό λέει κάτι), οι οποίοι και άσκησαν βέτο. Και έτσι μας ήλθε ο Κόφι Άναν… Οι ΗΠΑ δεν συγχώρησαν ποτέ την κριτική του Γκάλι για Βοσνία και Σομαλία (τσ,τσ, κοίτα πράματα, να βγάζει γλώσσα ο λαντζιέρης στο σεφ…)!
Αλλά κι ο Γκάλι δεν είναι περιστερά… δες, αν θες, εδώ γιατί:
http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14384&m=A25&aa=1
Υ.Γ. Με ξετρελαίνεις λέμε (μου επιτρέπετε την παραφορά;) με τα εποχικά σου αβατάρ! Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ, λέμε!
Αχ, μπορείτε να επιμεληθείτε και το δικό μου, πλίίίίίζ;
Σιορ συκοφάγε,(χαχα) κατάλαβα στη δεύτερη ανάγνωση το παιχνίδι με την παρήχηση. Είχα φορτώσει λίγο εκείνη τη στιγμή.
Όσο για το Γκάλι θα φανώ κυνική ίσως, αλλά το περίμενα πως κάπου θα΄ναι κι αυτός αναμεμειγμένος.
Υ.Γ. Όσο για το άβαταρ ευχαρίστως.Σας το έχω απαντήσει και στο ποστ, που ΄χατε γράψει περί know-how.
Το προτίμησα για την αντίθεση το καινούριο. Σαν τη ζωή (το κόκκινο) με θάνατο (γκρι-μαύρο).
@ renata
το θυμάμαι-το θυμάμαι, μα ξεύρετε, το θέμα δεν ειναι η συλλογή, το θέμα είναι η επιλογή… Και οι δικές σας είναι κάθε φορά…. !!!!
Λοιπόν, με παίρνετε για μαθητή; Σιτεμένος, λίγο, αλλά τα παίρνω τα γράμματα…
Καλό σου βράδυ, φίλη Ρενάτα.
Σιορ, δεν πιστεύω πως δεν έχετε σωστή αισθητική. Όσο για το σιτεμένος, θα σας μαλώσω. Από πότε είναι κριτήριο?
Χμ. Είναι μια πρόκληση το θέμα.Και δύσκολα αντιστέκομαι σε τέτοιες. Με κάθε επιφύλαξη θα σας απαντήσω σύντομα. Να ξέρετε πως μου χτυπάνε πολύ στο μάτι αυτά που επιλέγω, ανάλογα τη διάθεση.
Τα υπόλοιπα- γιατί νιώθω πως αρκετά μονοπώλησα την κουβέντα- με μέιλ.
Ξέρεις, όταν παλιότερα έγραφα κείμενα για την Αφρική, συναισθηματικά φορτισμένα, μιας και μεγάλωσα με τα παιδιά τα σκελετωμένα, με τις μυγιες στα ματάκια τους, μ εκεινη την απορία που εχει ένας μη προβληματισμένος και μη ψαχμένος νέος στην Ελλάδα ( τωρα να καταλαβεις είμαι γραία που λενε), πολλοί με κοίταζαν απαξιωτικά. Σιγά, μου έλεγαν. Εγραψες και κάτι έγινε…( αλλιως μου τολεγαν αλλα ακόμη ντρεπομαι).Κι ύστερα ήρθαν οι…μέλισσες. Δηλαδή οι Κινέζοι με τα πετρέλαια και τα συμφέροντα άλλαξαν χέρια. Κάποια αφρικανικά κράτη έκαναν βήματα μπροστά και καποια οπισθοδρόμησαν. Το άγος της μετα-αποικιοκρατίας δεν ήταν εύκολο για κάποιους. Οι ζώνες επιρροής με τον καιρό έχασαν την παλια τους σημασία και τα διάφορα μικροέργα-μικροεπεμβάσεις που έγιναν, έδωσαν την εικόνα μιας ηπείρου που μπορεί να προχωρήσει.
Προς το παρόν υπάρχει ακόμη ο σκληρός εμφύλιος. Υπάρχει το Νταρφούρ και το ξυρισμα των περιοχών του Σουδάν γιατί χρειάζονται να ανοίξουν πηγάδια για πετρέλαιο. Βοηθάει πολύ το Κατάρ. Παντού δε συναντάς σχιστά μάτια, σχιστά μάτια, μικροαπατεώνες μικροεπιχειρηματίες που βγάζουν από τη μυγα ξύγκι και πάει λέγοντας….
Μπορώ να λεω διάφορα, να αγωνιώ ακόμη , αλλά και να ελπίζω ακόμη. Δικαίωμα που το πήρα μόλις από σενα συκοφάγε, μεσα από το ποστ του.
Απλώς να σημειώσω ότι το μεγάλο πρόβλημα είναι η υποσαχάρια Αφρική, Σομαλία και Αιθιοπία.. Η επιτομή της αναρχίας, της ενδοδουλείας και του ανεπίδοτου θανατου…Λεφτά στέλνονται και μάλιστα πολλά. Τώρα θα λιγοστέψουν. Το θεμα είναι ότι δεν στέλνονται όπως θάπρεπε, αλλά λίγο χύμα κι αυτό δεν βοηθάει…
@ ritsmas
Έχεις δίκαιο, αγαπητή Ρίτσα, η υποσαχάρια Αφρική είναι όντως ένα μεγάλο έγκλημα, που και μόνο η ψυχρή παράθεση αριθμών προκαλεί γροθιά στο στομάχι.
Εκατοντάδες παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα από έλλειψη νερού στην υποσαχάρια Αφρική, και το 40% των παιδιών πίνουν ακάθαρτο νερό με αποτέλεσμα ένα στα πέντε να μην προλαβαίνει να γιορτάσει τα πέμπτα του γενέθλια…
Και δεν μπορεί να μιλάς με αριθμούς, γαμώτο!
Ύστερα από αυτό…