Ο Κουρέας της Σεβίλης, είναι ένα πασίγνωστο έργο όπερας χάρη στην εκπληκτική (κι από πλευρά δυσκολίας) άρια “Largo al Factotum”. Έχει χιλιογυριστεί στον κινηματογράφο, αποτελεί αγαπημένο μουσικό θέμα σε ταινίες κινουμένων σχεδίων κι είμαι σίγουρος πως όλοι όσοι τραγουδάνε την ώρα του μπάνιου την έχουν τραγουδήσει τουλάχιστον δυο φορές (έστω κι αν επαναλάμβαναν μετ’ ενθουσιασμού μόνο το “Φίγκαρο, Φίγκαρο, Φίιιγκαροοο” !).
Όπως είπα, η συγκεκριμένη άρια θεωρείται δύσκολο εγχείρημα εξαιτίας τού μετρου των 6/8 και του presto tempo που την χαρακτηρίζουν. Σε ό,τι αφορά το θέμα της μας συστήνει το Φιγκαρο, δια στόματος Φίγκαρο και δια ….αυτο-αξιολογήσεως Φίγκαρο! Πρόκειται για έναν κουρέα που κάνει από όλες τις δουλειές και καταπιάνεται με ό,τι περνά από το χέρι του. Ας μην ξεχνάμε πως οι μπαρμπέρηδες της εποχής ήταν πολλά πράγματα, ασχολούνταν από κολόνιες κι αρώματα μέχρι βδέλλες και γιατροσόφια! Πέραν αυτού, στα κουρεία διακινούνταν όλα τα κοσμικά, πολιτικά και παντός άλλου τύπο κουτσομπολιά της πόλης. Εξομολογήσεις, συμβουλές κι απλές “κοινοποιήσεις” έδιναν κι έπαιρναν , κι η καρέκλα του μπαρμπέρη είχε φτάσει να είναι ο πρόδρομος του ….φροϋδικού ντιβανιού! Κι να μην ξεχνούμε και το τελευταίο: ο πλήρης τίτλος του έργου του G.Rossini είναι “l barbiere di Siviglia, ossia L’inutile precauzione“ που σημαίνει : “Ο κουρέας της Σεβίλης ή ένας άχρηστος πρακτικός”!
Όλα αυτά βρίσκονται συμπυκνωμένα στο όμορφο αυτό κωμικό κομμάτι του Rossini, γραμμένο το 1816. Η υπόθεση είναι απλή: Ο κόντε Almavina, μεταμφιεσμένος σε φτωχό Lindoro, προσπαθεί να σαγηνέψει με την προσωπικότητά του κι όχι τα πλούτη του την όμορφη Rosina. Αρωγός σε αυτήν την προσπάθεια ο πολυπράγμων Φίγκαρο! Και ο κακός της υπόθεσης -γιατί πάντα υπάρχει κι ένας κακός- ο αντίζηλος του κόντε, ο πολύς Bartolio, που όμως θα μείνει μπουκάλα!
Η ερμηνεία της άριας είναι από έναν Βαρυτονοσλοβάκο (κατα το πάλαι ποτέ τσεχοσλοβάκος!) τον Dalibor Jenis! Έχει το απαιτούμενο σκέρτσο και ομολογουμένως το απαιτούμενο μαλλί (τσ, τι στο καλό! όλα για το… πετσί του ρόλου, λέμε )
Παρακάτω εμφανίζεται το λιμπρέτο με δική μου μετάφραση (γι αυτό να με συμπαθάτε) μιας και δε βρήκα καμιά άλλη στα ελληνικά. Κι αν αναρωτηθεί κανείς πού έμαθα ιταλικά, απαντώ: στην κατοχή, είχαμε πολλούς Ιταλούς στο νησί! [Τι; Δεν έχετε δει την ταινία "Το μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι", καλέ; (τσάμπα η προπαγάνδα, υπουργέ μου; ) ]
Υ.Γ. Factotum στα ιταλικά σημαίνει κυριολεκτικά αυτός που κάνει τα πάντα! Το παιδί για όλες τις δουλειές, δηλαδή σε μια ελεύθερη μετάφραση. (Αχμ… Σαν να χρειάζονται ένα Φίγκαρο εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ….)
Καλή Ακρόαση!
|
La ran la la, ecc./ Λα λα λα λα... Ah, bravo Figaro, bravo, bravissimo, bravo!/ Α, μπράβο, Φίγκαρο, μπράβο κι εύγε! Pronto a far tutto/ Ετοιμος για όλα Tutti mi chiedono, tutti mi vogliono,/ Όλοι με ζητούνε, όλοι με θέλουν, Tutti mi chiedono, tutti mi vogliono,/ Όλοι με ζητούνε, όλοι με θέλουν, Ehi, Figaro, Figaro, Figaro, ecc./ -Έϊ, Φίγκαρο, Φίγκαρο, Φίγκαρο, Φίγκαρο….. |



Ti καλη αναρτηση !
τη διαβαζα και περιμενα να ξεπηδησει μεσα απο την ντουλαπα οχι ο σκελετος αλλα κατι για τη πολιτικη
μα ητο δυνατο να μην υπαρχει μια πολιτικη αναφορα..
ομως φιλε μου το ξευρετε
-για ολα φταιει η Ροζινα:)
και η κακοηθεια του δον Μπαρτολο που ηθελε καλα και σωνει να την παντρευτει
ο Φιγκαρο ομως ευελικτος βοηθησε τον Αλβαβιβα αφηνοντας εποχη σαν ανθρωπος για ολες τις δουλειε
e veramente caro amico la lingua italiana e dolce ,facile i molto- molto interassante..
Parlo anche e io, pa la mia amore aria e guesta: no sono due , guesti…
“una furtiva lacrima ”
i a dirla shietta ,guanto ascoltare e una altra “vecchia zimmara “nel la boheme
-voglio gridare per Colline i per tutti!
(Παλιό μου παλτό,άκου…
εγω μένω εδώ,
εσυ..
ν ανέβεις
στο ιερό βουνό τώρα πρέπει..
Δέξου τις ευχαριστίες μου
Ποτέ δεν λύγισες τη φθαρμένη ράχη σου
στους πλούσιους και τους ισχυρούς…
Μέσα στις τσέπες σου
πέρασαν…..
όπως σε ήσυχα κρυσφήγετα
φιλόσοφοι και ποιητές.
Τώρα οι χαρούμενες μέρες έφυγαν…
σου λέω αντίο,
πιστέ μου φίλε…
Αντίο..αντίο….)
Αντιο και στον Αλαβανο , αλλωστε εχει τοση ακινητη περιουσια που πρεπει να φροντισει:)
υγ ειμαι καλη μαθητρια αγαπητε!
σιγα μην δεν το εδενα κι εγω:)
Αλμαβιβα (Il Conte di Almaviva)
-συγγνωμη:)
Καλά όπερα καλοκαιριάτικα; Μάλλον του χε ξεμείνει του πρώην αρχισυντάχτη στο συρτάρι από το χειμώνα! Ευτυχώς που δεν το χει πάρει χαμπάρι και ο φλωρ μάνατζερ ακόμα…
Εγώ δεν έχω ανάλογο επίπεδο στα καλλιτεχνικά για να εχτιμήσω τέτοιου ύψους και κάλλους αναρτήσεις, χαιρετίζω όμως την επιστροφή στην ηλεχτρική καρέκλα της σύνταξης τον Άσωτο Υιο, το απολωλό πρόβατο, τον αποστάτη, εξωμότη και ρίψασπι, αγαπητό πολυτεχνίτη και ερημοβλογίτη συκοφάγο!
Ούτε ιταλικά γνωρίζω για να αξιολογήσω τη μετάφραση, ακούγεται συμπαθητική πάντως αν και αμφισβητώ πως είναι δυνατό να είχε επαφές ο συντάχτης με άνδρες του λγου Κορέλι και της μεραρχίας Άκουι. Μάλλον προσπαθεί να βγάλει καμιά σύνταξη εθνικής αντίστασης και επικαλείται αγωνιστικό παρελθόν!
Όσο για τα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ, αν και εγώ ως πρώην τροτσκιστής δε συμμετέχω στους μηχανισμούς, προτιμώ περισσότερους ανθρώπους σε διάφορες δουλειές ώστε να… μειώνεται και η ανεργεία! Οι άνθρωποι για όλες τις δουλειές συνήθως τα κάνουν όλα μέτρια και δημιουργούν και στρατιές ανέργων! Άσε που αθελά τους υπηρετούν το σταλινιστικό συγκεντρωτισμό. Περιορίσου λοιπόν στα καλλιτεχνικά, και δη τη στρατευμένη τέχνη υπό της εποπτεία του συντρόφου Ζντάνωφ, και άσε τις πολιτικές γραμμές στο αρμόδιο πολίμπιρο!
Τέλος συνεδρίασης και παρακαλώ ακολουθήστε ήσυχα το σύντροφο με το φτηνό γκρι κοστούμι και την κόκκινη γραβάτα!
@ Τalisker
Aυτό το σχόλιο, καλή μου, είναι ανώτερο του ποστ τούτου. Δεν μαθητευετε, Talisker. Διδάσκετε…
Η Ροζίνα, το δίχως άλλο. “Μας τραβούν τα βήματά της, η κακούργα η ομορφιά της”. [Πειράζει που μπλέκω λίγο τα είδη της μουσικής, μαέστρο; ]
Κι αφού ο λόγος περί Μποέμ και επικαιρότητας, desidero dire piano -piano a me, a Colline e ad ognuno:
[...] ciascuno per diversa
via mettiamo insiem
due atti di pieta [...]
Υ.Γ. Το ακουσανε άραγε εκεί στην πλατεία Κ., μαέστρο ;
Kι αφού η Talisker μάς παρέθεσε το λιμπρέτο της άριας “Vecchia zimarra, senti…” ας το ακούσουμε κιόλας, με τον βαρύτονο Νicolai Ghiaurov στο ρόλο του Colline.
@ Τσαλ
Σου ζητώ να ανακαθορίσουμε τις προγραμματικές μας θέσεις και να επανεξετάσουμε το θέμα της διακυβέρνησης του βλογ. Απαιτείται θεματολογική στροφή και ριζική ανανέωση του προφίλ μας. Σε κάθε περίπτωση να ξέρεις πως η τάση μου είναι ολίγον φυγόκεντρος τον τελευταίο καιρό και το παλτό μου (καλοκαιριάτικα; ) το έχω έτοιμο!
Υ.Γ1. Είναι λωλό το απολωλός πρόβατο!
Υ.Γ2. Όσο για το “όπερα καλοκαιριάτικα;” :Τώρα που επιδοτούνται τα κλιματιστικά να αλλάξετε ρεπερτόριο! Τσ!
Κελ πλεζίρ!!! Η επιστροφή του ασώτου πουλιού!
Έξοχοοοοοοοοο το θέμα!
Σιορ, σας πεθυμήσαμε!
@ renata
Je suis ici avec plaisir, sheri!
Φεύγω κατα καιρούς, αλλά πάντα βρίσκω το δρόμο να γυρίσω γμτ!
[Άσε που το κλειδί του βλογ ο Τσαλ το αφήνει πάντα κάτω απ΄το χαλάκι. Γίνεται να μην μπουκάρω; Γίνεται; ]
Η αλήθεια είναι πως είναι εθιστική η παρέα σας. Επανακάμπτω βραδέως, συνεπώς, για να μην ταραχτεί και το σελοφάν κλαμπ του Τσαλ. [Μην ανησυχείτε, φίλες και ...φίλες του βλογ τούτου! Θα μου περάσει γρήγορα και θα ξαναφύγω. Υπομονή...]
Συκοφάγε αφού θέλεις αλλαγή ρεπερτορίου, έψαξα λίγο κι εγώ για χάρη σου!
(συμφωνική του λονδίνου, claudio abbado, με την teresa berganza ως ροζίνα, (μόνο που οι υπότιτλοι είναι…στην γερμανική)
(Τσαλ, σ’ ευχαριστώ ξανά για τα υπόλοιπα, εγώ τα πήρα, και εσύ καλώς το δέχτηκες το παρα-κελαηδιστό απολλωλός!)
υγ. για το παραπάνω: αγνοώ τους μυστηριώδεις μηχανισμούς τού γιουτούμπ: άλλες φορές κατεβάζει όλο το βίδεο, κι άλλες μόνο τον λύγκα!
όπως και να’χει, ο λυγξ λειτουργεί πάντως, κι όποιος θέλει ένα από τα αστειότερα χορωδιακά – κι ένα απ’ τα πιο ξεκαρδιστικά ντουέτα… avanti!
@ Χάρη
Yπέροχο!
Η χαρά μου δεν “περι…χαρακώνεται” σε τούτες τις γραμμές! Aπολαυστικότατο! Ευχαριστούμε για τον γόνιμο κόπο σου!
Όσο για τα γερμανικά, ich kann es verstehen (nicht sehr gut, naturlich) , aber ich kann nicht es sprechen. Infolgedessen, Ηary, θα περιοριστώ στο αλλόγλωσσο λιμπρέτο. Jedoch viele danke! (παναγίτσα μου, στραμπούλιξα τη γλώσσα μου, auf deutsch)
Υ.Γ1. Περί λυγκός δε: αγνωσται αι βουλαί του Ηφαίστου (αυτός δεν ήταν ο Θεός της τεχνολογίας; ). Προσπάθησα να το διορθώσω μα έκαμα τρύπα στο νερό. Ελπίζω ο αρχισυντάχτης μου να επιληφθή του θέματος [διότι ο φλωρ μάνατζερ, καθ' ύλην αρμόδιος (κι Αριστογείτων γωνία) ιδιωτευει αυστηρώς τα ΠΣΚ ]…
Υ.Γ2. Προκύπτει επίθετο κεφαλονίτικο. Πόθεν έλκετε την καταγωγή, Χάρη;
αγαπητέ μου Συκοφάγε, δράττομαι τής ευκαιρίας τών ερωτημάτων σου, να σού πω καταρχάς και ένα “χαίρω πολύ” που ξέχασα προηγουμένως (πολλή δουλειά, πολλή ζαλάδα, ξέρει ο Τσαλ με τον οποίον γνωριζόμαστε ήδη, και ο οποίος (αυτό είναι μπηχτή) ήταν μόνος του εδώ απόταν πρωτοήρθα στα κελαηδιστά κλαδιά). Χάρηκα δια την γνωριμίαν λοιπόν.
εκ δευτέρου να σού πω ότι είμαι … καθέτως και οριζοντίως και διαγωνίως (που λένε) αντίθετη με αναφορές εθνικού, εθνικοτοπικού, ή λοιπού καταγωγικού τύπου…αλλά μια και ρωτάς: ναι, εγώ είμαι από τας αθήνας…(κλίνεται σύμφωνα με το “τας σέρρας”), κάποιοι πρόγονοι (εκ πατρός μόνο) (έχει τη σημασία του!) είναι από κει που συμπέρανες, αλλά όχι και ακριβώς, διότι…αυτονών οι πρόγονοι πήγαν εκεί από άλλο νησί (του ιονίου), και στη συνέχεια τούς κόλλησε η κατάληξη η κεφαλλονίτικη.
κατά τρίτον, auf deutsch εκφράζεσαι σχεδόν άψογα, όσο μού πέφτει λόγος, διότι μη νομίζεις, και εγώ, έχοντάς τα αφήσει επί έτη πολλά συναπτά, δεν θα τα’λεγα πολύ καλύτερα, και ούτε επέλεξα τον βίδεο όπως καταλαβαίνεις λόγω υποτιτλισμού – απλώς έτυχεν… Λυπάμαι βέβαια που δεν παίζει απευθείας όπως τα υπόλοιπα, αλλά χαίρομαι πολύ που σού άρεσε το απόσπασμα. Κι εμένα είναι από τά αγαπημένα μου αυτής της όπερας, κολλητά και τα δύο, και νομίζω μάλιστα ότι το πρώτο, με άλλο arrangement που θα λέγαμε και εις την ελληνικήν, θα έκανε και πολύ ωραίο ροκ κομμάτι: δεν θέλεις να το χορεύεις καθώς τ’ ακούς;
tschuss
@Φίγκαρο συκοφάγε
Αυτά να τα ξεχάσετε πλέον, διακυβερνήσεις και… συναινέσεις, έχει αρχίσει και μου αρέσει ό θώκος του πατερούλη! Οι διαφωνούντες και αμφισβητίες αυτόματα χαραχτηρίζονται προβοκάτορες, οπορτουνιστές, τυχοδιώχτες και αντεπαναστάτες!
Τα κλιματιστικά ξέχασέ τα, πράσινη ανάπτυξη και ανεμιστήρες οροφής για ρετρό αίσθηση. Ακόμα καλύτερα πλήρωνε ανθρώπους να σου κάνουν αέρα να κάνουν οι άνεργοι κανένα μεροκάματο και το ΙΚΑ να αιμοδοτείται με εισφορές!
Τέλος, το σύστημα με το κλειδί κάτω από το συνθετικό χαλάκι από Λίντλ θα αλλάξει οσονούπω και θα αντικατασταθεί με ασφαλές σύστημα εισόφου παρόμοιο με αυτό που έχει μπει στις εισόδους των καταστημάτων της Εθνικής Τραπέζης. Αυτό όμως αφού ολοκληρωθεί η διαδικασία αύξησης μετοχικού κεφαλαίου και κάνω χρήση των stock options που δικαιούμαι ως βλογάρχης.
@Χάρη
Φαίνεται ότι οι επτανησιακές ρίζες σου είναι πιο δυνατές από όσο παραδέχεσαι, κρίνοντας από την ευγένιά σου να με ευχαριστείς τόσο πολύ για κάτι ασήμαντο, και που επιπλέον ήταν και πολιτικόμ καθήκον μου να το διαδώσω! Εικονοποίησα και το λύγκα σου, είναι πολύ απλό, (για blog του wordpress, για άλλα δεν είμαι σίγουρος) γράφεις:
[γιουτιούμπ=διεύθυνση του βιδέου]
‘οπου γιουτιούμπ στα αγγλικά εννοείται
Αυτό ήταν το πρώτο στάδιο μύησης χάρη σαν
το δεύτερο είναι: εξασκήσου και τελειοποίησε το πρώτο!
(Μικρή υπόκλιση α λα Μιγιάγκι)
Tσαλ ξημερώματα στο κλαδί…μπορεί να φέρουν γούρι για το “δεύτερο στάδιο μύησης”:
για να δούμε λοιπόν
(ορχήστρα δωματίου τών κάτω χωρών, υπότιτλοι τη φορά αυτή στην αγγλική, και ντεπούτο (;) στην σκηνοθεσία, σκηνογραφία, και στα κουστούμια, από συγγραφέα ιταλό – και παρεμπ. και νομπελίστα (ως συγγραφέα, όχι ως…τα υπόλοιπα) – ο οποίος κάνει κατά τη γνώμη μου και μία εξαιρετική απόπειρα να συνδέσει τον ροσίνι με την κομέντια ντελ άρτε)
κυρίες και κύριοι, αγαπητά πουλιά, συνμπλογκόφιλες και συνμπλογκόφιλοι, ο dario fo σκηνοθετεί rossini:
(Τσαλ, αν και το δεύτερο βήμα αποδειχτεί τζίφος, ελπίζω να λειτουργεί τουλάχιστον ο λύγξ – καλό σαββατοκύριακο λοιπόν από μένα – τελειωτικά!)
σόρυ, εγώ κατάλαβα λάθος, πάμε ξανά
[τώρα πρέπει να λειτουργεί]
(ανεπίδεκτη!)
και…επειδή όποιος βιάζεται ή κουτουλάει από την νύστα… σκοντάφτει, λυπάμαι αλλά η παραπάνω εκδοχή είναι από την ίδια παραγωγή μεν, αλλά όλα αυτά που έλεγα για την κομέντια κλπ εννοούσα ότι φαίνονται κυρίως σ’ αυτό το απόσπασμα:
Τσαλ, Συκοφάγε και Φλώρε, απ’ την πολλή ευγένεια (που λέει κι ο Τσαλ)…θα βλέπω στον ύπνο μου Ροσίνι και γκρίζους γαϊδάρους να τραγουδάνε απόψε…
τελειωτικά καληνύχτα σας!
@ Xάρη
Σας καλωσορίζω κι εγώ με τη σειρά μου! Φυσικά το πρωτόκολλο θα απαιτούσε να παρευρίσκεται ο φυσικός μας επόπτης (ο έτι ακριβοθώρητος φλωρ μάνατζερ) και να ανταλλάσσει διαπιστευτήρια, να κερνάει μοχίτο (μας το χει κολλήσει το Κοκκινο Μπαλόνι το χούι) για τα “καλωσόρισες”, να ακολουθεί δεξίωση στην θερινή έπαυλη του βλογ (αλήθεια, ρε Τσαλ, τη ντάτσα του Φλωρ μανατζερ δεν την κοινωνικοποιήσαμε ακόμη; τσάμπα πουλάω φύκια; ) κι εν πάση περιπτώσει να ακολουθούσαν τα δέοντα και προβλεπόμενα δια την τιμητική περίσταση! Πλην όμως, αφού βρίκαμε το φουκαρά το Τσαλ να κάνει λάντζα και λάτρα καθ΄εκάστην, ε, το πρωτόκολλο …πάει καλιά του…!
Αχμ, “καθετοριζοντιοδιαγωνια” η θέση σας περί καταγωγικών αναφορών, όπως είπατε. Λίγο άβολη μου φαίνεται. Μα δεν πιάνεστε;
Χε, τώρα να πω ψέματα; Αγαπητή Χάρη, μου πάτησες τον τοπικιστικό μου κάλο (δικός μου ο κάλος, δικιά μου κι η πετριά). Συνηθίζω να λέω πως είμαι Κεφαλλήν …εκ πεποιθήσεως, όχι εκ καταγωγής. Η εμμονή σε καταγωγικές αναφορές (όπως υποθέτω οτι το εννοείς εσύ) είναι προ-νεωτερική αγκύλωση και …μικροβιολογική φενάκη (συνεπώς εν μέρει θα συμφωνήσω μαζί σου, έτσι όπως φαντάζομαι πως το θέτεις). Η τελείως άρνησή της πάλι είναι μετα-νεωτερική αστοχία. Κάπου στη μέση λοιπόν. Φυσικά μεγάλη κουβέντα όλο αυτό. Θα μπορούσε να συσχετιστεί κατα κάποιον τρόπο με το νέο ποστ του Τσαλ.
Μα είναι θησαυρός οι παραπομπές σου. Αν και το λαπτοπ δεν προσφέρεται επ’ ουδενί, έκατσα χτες το βράδυ κι είδα κι τις άλλες σκηνές με τη Συμφωνική του Λονδίνου.
Σήμερα θα δω την σκηνοθετική εκδοχή του Ντάριο Φο που μας προτείνεις. Να πω πως η απόπειρα του (έστω ως πρόθεση) όπως λες να παραπέμψει στην κομέντια ντελ άρτε, είναι εύστοχη, καθώς οι ειδικοί μάς βεβαιώνουν ότι ο Φίγκαρο ως τυπική φιγούρα έχει τις καταβολές του εκεί.
Ευχαριστούμε που ξενυχτάς (και παιδεύεσαι με τους λύγκες), ελπίζω όταν επιτέλους κοιμήθηκες να ονειρεύτηκες Οφφενμπαχ (ας πούμε τα Παραμύθια του Χοφφμανν)!
@ Tsal -Μιγιάγκι
[Ακου Μιγιάγκι...]
Και τι είμαι ρε εγώ να πάρω ανθρώπους να μου κάνουν αέρα και να μου διώχνουν μύγες; Αφρικανός αποικιοκράτης; Ρε, κοίτα που κάπου εχουν δίκαιο όσοι λεν πως τα άκρα συναντιώνται… Ίσαααα!
Α, θα σε λέω Μύγα τσαλ -τσαλ!
@sikofagos: θενξ μπωκού, γέλασα πολύ με τις απαντήσεις σου (περιλαμβάνει την και προς Τσαλ αυτό)!
Ώστε είτε προ- είτε μετα-νεωτερικώς μπορούμε να λογαριαζόμαστε και (ελαφρώς) συντοπίτες; Ίσως εξαυτού και η (κοινή) επιείκεια (ίνα μη τι χείρον είπω) δια το οπερατικόν είδος; Εν πάση περιπτώσει τα κεράσματα ελήφθησαν και τα μοχίτο (κοκκινομπαλονίτσα πάντα παρούσα) είναι σαν να καλυτέρεψαν ήδη την μέρα μου!
Για τις “μεγάλες κουβέντες” έχουμε φυσικά όλο το μέλλον μπροστά μας…time is on our side…για να τιμήσουμε και κάνα άλλο μουσικό είδος (ο όφενμπαχ πάντως … ατύχησε… ή μάλλον εγώ ατύχησα νύκτωρ – φιλάκια )
υγ: δες τον τελευταίο λύγκα που έβαλα με τον γάϊδαρο, και θα με θυμηθείς – παρεμπ. κάποιο ευγενικό χέρι (σαν Τσαλαπετείνειο μού φαίνεται…) διόρθωσε και τον άτυχο προηγηθέντα – η ευγένεια (εξακολουθεί να) υποχρεώνει
@ Χάρη
μπορείς να με θεωρείς συντοπίτη …εξ αγχιστείας!
Όσο δια την οπερετική αδυναμία, η απάντηση απλή: είμεθα κράτος οπερέτα. αν δεν αγαπήσουμε εμείς την όπερα, ποιοί θα την αγαπήσουν; οι ιταλοί κι οι γερμανοί;
@sikofagos: σωστό και αυτό
@χάρη
Όπως θα δεις, μπορεί αόρατο χέρι της οικονομίας όπως το περιέγραφε ο Άνταμ Σμιθ να μην υπάρχει (ή να το κόψανε οι μπολσεβίκοι, καλή τούς ώρα), αλλά αόρατο χέρι του βλογολογίου υπάρχει, και έκανε μια μικρή επιχείρηση σκούπα στους λύγκες σου). Λόγω σ/κ δε θα επαναληφθεί το μάθημα τώρα. Δεν έχω και κανένα αμάξι για να σε βάλω να εξασκείσαι όπως ο Ντάνιελ σαν!
@συκοφάγε
Η ντάτσα του φλώρου δεν κοινωνικοποιείται, την προορίζω για τόπο κατ’ οίκον περιορισμού μου σε περίπτωση που καταφέρουν να με συνδέσουν οι οχτροί μου με την κόκκινη τρομοκρατία, όπως τον κακό μαέστρο μου (όχι της όπερας, από άλλη τέχνη). Δεν κάνω για φυλακή αφού με πειράζει η υγρασία, δεν καπνίζω και δεν ξέρω να τραβάω φαλτσέτα.
Όσο για τους… αεριτζήδες δεν ήμουν αρκετά σαφής. Δεν εννοούσα να βάλεις δούλους να σου κάνουν αέρα, αλλά… άνεργα πρώην αφεντικά. Μια μεγαλόψυχη προσφορά της Επανάστασης στους ταξικούς εχθρούς της!