.
Η Όπερα της Πεντάρας είναι ένα έργο θηριώδες.
.
Γραμμένο την περίοδο του μεσοπολέμου, λίγο πρίν από το μεγάλο χρηματοοικονομικό Κραχ του 1929, περιγράφει μιαν εποχή που μοιάζει εκπληκτικά, αν όχι τρομακτικά, στις δικές μας μέρες. Ένα ολόκληρο σύστημα γυρνάει στις καταβολές του και ξαναρχίζει…
Η υπόθεση του έργου των Μπέρτολτ Μπρεχτ [Bertolt Brecht] και Κουρτ Βάιλ [Kurt Julian Weill] είναι πολύ γνωστή, καθώς είναι από τα πιο αγαπημένα έργα του διεθνούς ρεπερτορίου, ενώ μετρά περίπου 10.000 σκηνικές παρουσιάσεις παγκοσμίως από την πρώτη ιστορική στο Βερολίνο το 1928! Περιγράφει τον κόσμο της παρανομίας και κάνει τις αναγωγές αναπόφευκτες.
Η εικονοποιητική δυνατότητα της Όπερας της Πεντάρας είναι επικίνδυνη για όποιον σκηνοθέτη την προσεγγίσει ως βιτρίνα τελικών σκηνικών προϊόντων κι αφεθεί να παρασυρθεί στη γοητεία τους. Μοιάζει με σειρά σχεδόν αυτοτελών επεισοδίων, που δομούν ωστόσο μια δραματουργική ραχοκοκαλιά παρά την θεατρική τους αυτάρκεια.
.
ο σκηνοθέτης Robert Wilson
Στα χέρια του Ρόμπερτ Ουίλσον [Robert Wilson] το έργο αυτό μπορούσε να κινδυνεύσει σε σημαντικό βαθμό για τον ακριβώς αντίθετο λόγο. Ο Τεξανός σκηνοθέτης είχε στη διάθεση του το φαντασμαγορικό κόσμο της λούμπεν παρανομίας φτιαγμένο με τα ιριδίζοντα υλικά του γερμανικού καμπαρέ του μεσοπολέμου! Ζητιάνοι, πόρνες, κλέφτες, μαχαιροβγάλτες, αγύρτες και κομπιναδόροι, σε σκηνές πότε στη φυλακή και στο πορνείο, πότε στο κρησφύγετο και στο ικρίωμα, όλα αυτά είναι ψηφίδες που θυμίζουν την Αυλή των Θαυμάτων του [μεγάλου αλητογράφου] Βίκτωρ Ουγκώ! Ένα συμπάν σε συνδιαλλαγή με το κατεστημένο που το τροφοδοτεί, το νόμο, τη θρησκεία, την πολιτική εξουσία, τις αρχές καταστολής. Πόσο εύκολο είναι να μην παρασυρθεί ένας σκηνοθέτης σε μια βερμπαλιστική ρητορεία εικόνων, ιδίως όταν είναι γνωστός για τη φορμαλιστική ταυτότητα των παραστάσεων του; Πώς θα μπορούσε να συνομιλήσει με το βαθιά στρατευμένο θέατρο των Μπερτολτ Μπρέχτ και Κουρτ Βάιλ και να κρατήσει και τις ισορροπίες ένας εστέτ κι απολιτίκ δημιουργός; Το κυριότερο: πώς θα μπορούσε να αποδείξει με ανανεωμένο και φρέσκο τρόπο την επικαιρότητα της Όπερας της Πεντάρας ογδόντα χρόνια μετά;
Στις τέσσερις μόνο παραστάσεις [με το πανάλμυρο εισιτήριο] στο Παλλάς η ιστορική Μπερλίνερ Ανσαμπλ, το θεατρικό σχήμα που ίδρυσε ο ίδιος ο Μπρεχτ, αποδείχτηκε ένας εντυπωσιακά καλοκουρδισμένος θίασος με εξαιρετικές ερμηνείες στην γλώσσα που πρωτογραφηκαν τα κείμενα, υπό την καθοδήγηση ενός ανθρώπου που είναι σκηνοθέτης, περφόμερ, αρχιτέκτων, ζωγράφος, σκηνογράφος και χορογράφος.
O θιασος Μπερλινερ Ανσαμπλ επι σκηνής
Ο Ουίλσον κατάφερε να προσεγγίσει το έργο επιτυχώς και να κάνει κι ένα βήμα παρακάτω. Η ανάγνωση που επιχείρησε ήταν απρόσμενα πίστη στην ουσία της μπρεχτικής πρόθεσης από μια άλλη όμως οδό, εκείνης της εικαστικής προσέγγισης! Και τούτη είναι η η μείζων συμβολή του! Ο μεγαλύτερης κίνδυνος να δημιουργήσει μεγάλες επιβλητικές εικόνες που θα κρατούσαν σε απόσταση τον θεατή από το κείμενο, ο κίνδυνος με άλλα λόγια να βρεθεί η παράσταση στον αντίποδα της περίφημης μπρεχτικής αποστασιοποίησης που σκοπεύει ο θεατής να κοιτά κριτικά το κείμενο και να μην παρασύρεται από την δραματουργική επίφαση ή την υποκριτική αληθοφάνεια, να είναι παρατηρητής κι όχι συμπάσχων, αποφεύχθηκε.
.
Τούτος ο μεταμοντέρνος σκηνοθέτης ανακάλεσε ευφυώς στοιχεία από την εποχή του Μπρεχτ, στηριζόμενος στον γερμανικό εξπρεσιονισμό. Δανείστηκε σκοπίμως στοιχεία από τα έργα των εξπρεσιονιστών ζωγράφων Όττο Ντιξ [Οtto Dix] και Γκέοργκ Γκρος [George Grosz] για να φτιάξει τους ήρωες του έργου, 
οι οποίοι στις κινήσεις τους υιοθέτησαν στοιχεία από τις μαριονέτες αλλά και τους μίμους της κομέντια ντελ άρτε. Δεν δίστασε να εντάξει στοιχεία ακόμη κι από την Τέχνη του Τσάρλι Τσάπλιν [επίσης εποχής μεσοπολέμου], που περιέγραψε με τη σειρά του στα χρόνια του βωβού κινηματογράφου την δική του εκδοχή για τους φτωχοδιαβόλους.
.
Η ιδιαίτερη αυτή κινησιολογία που δίδαξε έδεσε αρμονικά με τα γεωμετρικής αφαίρεσης μοντέρνα σκηνικά ώστε οι φιγούρες να επικρατούν στο χώρο και να δημιουργούν την αίσθηση μιας ζωντανής τοιχογραφίας, ενός μπερντέ όπου παρελαύνουν ολόγλυφες πια οι φιγούρες του θεάτρου σκιών ενός καπιταλιστικού κόσμου!
Ο Ουίλσον επαληθεύει εικαστικά και θεατρολογικά τον Μπρεχτ και μέσω αυτού το σεξπηρικό «Όλος ο Κόσμος Μια Σκηνή»!
.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Ευχαριστώ πολύ το φίλο Τσαλαπετεινό του Blogspot για την παραχώρηση των φωτογραφιών του από την πρεμιέρα της παράστασης!
Ααααα επιτέλους ένα στρατευμένο έργο, με έντονα πολιτικά μηνύματα! Είχα μόνο κάποιες επιφυλάξεις διαβάζοντας πως ο σκηνοθέτης είναι… Τεξανός – ελπίζω όχι ψηφοφόρος των Βους – αλλά φαίνεται από τις κριτικές και τη θερμή υποδοχή του κοινού ότι η παράσταση ήταν στο ύψος του έργου και με το παραπάνω. Συγχαρητήρια αξίζουν τόσο στο συγγραφέα όσο και στο φωτογράφο αυτής της όμορφης κριτικής.
διάβασα και αλλού κολακευτικά σχόλια για την παράσταση.
Πες τα τσαλ!
Ο άλλος Τσαλ τι κοννέ έχει κι είχε φωτοζ από την πρεμιέρα?
Δεν θα μπορούσα να φανταστώ άλλη εποχή πιο επίκαιρη για το έργο από την σημερινή.
Πολυ ενδιαφερουσα παρασταση, συκοφαγε μας, αλλα, η τιμη του εισητηριου δεν θα επρεπε να ειναι…”παναλμυρη” οπως λες. Δυστυχως η Τεχνη ειναι συχνα για τους ελιτ και αυτους που τους περισσευουν…
Τι θα ελεγε ο Μπρεχτ, αν το ηξερε;
)
Καλο βραδυ
Πέρασα να πω πόσο επίκαιρη μου φαίνεται αυτή η παράσταση σήμερα, αλλά…με πρόλαβε άλλος. Καλή σου μέρα συκοφάγε!
Αυτό το έργο έγραψε θεατρικά , και θα γράφει !
Τσαλαπατημένε μου συντροφε,
Τώρα που εχω την απαιτούμενη χρονική και συναισθηματική απόσταση από την παράσταση αναρρωτιέμαι -πράγματι- γιατί αυτήν την ανάρτηση δεν την έγραψες εσύ; Τσαλ, σε καλώ δημοσίως να αναλάβεις και τη στρατευμένη Τέχνη κι εγω να γυρίσω στις απλές και κλασικές μου Όπερες!
Για τα καλά σου λόγια σε ανταμοίβω με λίγο Μπρέχτ:
“Μοττο στα ποιήματα του Σβεντμπουργκ”
Τον καιρό της φρίκης,
θα τραγουδάμε ακόμα;
Ναι, θα τραγουδαμε:
το τραγούδι της φρίκης.
Κουταβι
Είναι ευχαριστη εκπληξη [για να το θέσω έτσι απλά] να βλέπεις μια νέα προσέγγιση, τολμηρή, που να μην είναι μια μεταμοντέρνα πιρουέτα του τίποτα!
Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες απ΄τον ιδιον “τον άλλον Τσαλ” τη μέρα της πρεμιέρας. Εμείς οι απλοί θνητοί πηγαίνουμε με την πλέμπα… [αλλά πληρώνουμε εισητηριο σαν μυλόρδοι, αναθεμα την Ελληνική Θεαμάτων
]. Κι εγω αναρρωτιέμαι κατα καιρούς τι κονέ εχει ο Πετεινότατος, με όσες φωτό ανεβάζει διαρκώς στις αναρτήσεις του. 
Λίγο Μπρεχτ και γαι την αφεντιά σου!
“Ετσι Πλάθεται Ο Ανθρωπος”
[So bildet sich der Mensch]
Λέει ναι κι λέει όχι.
Δέρνει και τον δέρνουνε.
Πάει με αυτούς, πάει μ΄εκείνους.
Έτσι πλάθεται ο άνθρωπος αλλαζοντας
κι έτσι γεννιέται μέσα μας η εικόνα του.
Μας μοιαζει και δε μας μοιάζει ωστόσο.
Greek Rider
Εχεις δίκαιο! Μα είναι δυστύχημα να μπορεί να επισημαίνει κανείς την επικαιρότητα ενός τέτοιου κειμένου ογδόντα χρόνια μετά. Μας αξίζει να προχωρήσουμε επιτέλους…
Νομιζω ταιριάζει ένα ποιήμα του Μπρεχτ, γραμμένο στα 1953
“Μεγάλη Εποχή Σπαταλημένη”
Ηξερα ότι πολιτείες χτίστηκαν.
Δεν πήγα σε καμία.
Θέμα Στατιστικής, είπα,
όχι Ιστορίας.
Τι νόημα έχουνε πολιτείες χτισμένες
διχως τη σοφία του λαού;
Ελβα
Καλημέρα στο Βορρά, Ελβα!
Eνδεχομένως ενημερώθηκες πως η ίδια παράσταση που παίχτηκε στη Γαλλία και τη Γερμανία [αλλά κι αλλού] είχε σαν ακριβότερο εισητήριο τα 40 και 36 ευρώ ανίστοιχα, ενώ εδώ στο Παλλάς οι σχεδόν χρεωκοπημένοι Ελληνες πληρώσαμε 80 ευρώ, με το ακριβότερο να φτάνει στα 120!!
Τι θα έλεγε ο Μπρεχτ, ε;
Νομίζω πως μια στροφή από το “Τραγουδι Του Εμπορα” [από το θεατρικό "Η απόφαση", 1930] δίνει μιαν απάντηση!
[...]
Τι είναι στ΄αλήθεια ο άνθρωπος;
Πού να ξέρω ο άνθρωπος τι είναι!
Ποιός να το ξέρει ταχα;
Δεν ξέρω ο άνθρωπος τι είναι.
Ξέρω την τιμή του μονάχα.…
silentcrossing
Καλή σου μέρα, φίλε silent.
Νομίζω πως όλοι εχουμε την ίδια αίσθηση. Μοιραζόμαστε τον ίδιο χρόνο της συνειδητοποίησης.
Παρακάτω μια στροφή από ένα ποίημα του Μπρεχτ, γραμμένο στα 1921.
“Για το Φτωχό Μπέρτολτ Μπρεχτ”
[...]
Γενιά ελαφρόμυαλη, στρωθήκαμε σε σπίτια
που λέγαμε πως θα κρατήσουνε για παντοτινά.
[Έτσι χτίσαμε τα ψηλά σαρδελόκουτια του Μανχατταν
και τις λιγνές κεραίες που ο Ατλαντικός αναγελά].
Από τις πολιτείες αυτές δε θα απομείνει παρά ό,τι αναμεσα τους πέρασε : ο άνεμος![...]
habilis
Φίλε habilis, θα γράφει πάντα η μπρεχτική ειρωνεία…
“Στη Γέννηση Ενος Γιου”, 1938
Άμα γεννιέται ένα παιδί,
ολη η φαμίλια τού εύχεται εξυπνο να γίνει.
Εγώ που με την εξυπνάδα μου
ρήμαξα τη ζωή μου,
ελπίζω ο γιος μου
αγράμματος να μείνει και φτωχός στο πνεύμα.
Έτσι, θα ζήσει γαλήνια κι ωραία
σαν υπουργός της Κυβερνήσεως.
Πετεινότατε
Δεν έχετε ακόμη φανεί, αλλά, δεν μπορεί θα έλθετε. Σας εχουν αφήσει σχόλια η Κροτ και ο αδελφός σας.
Μέχρι τότε λοιπόν βρήκα ετούτο το ποιήμα του Μπρεχτ και το αφήνω εδώ να σας περιμένει, σαν “ευχαριστώ” για τις φωτό που επιδαψιλευσατε:
“Από Ολα Τα Εργα”, 1932
Από όλα τα έργα των ανθρώπων, πιο πολύ
αγαπώ τα μεταχειρισμένα.
Τις μπακιρένεις χύτρες με τις γούβες και τα φαγωμένα χείλια,
τα μαχαιροπήρουνα που οι ξύλινες λαβές τους
έχουν τριφτεί απ΄ τα πολλά τα χέρια.
Tέτοιες φόρμες μού φαίνονται πιο ευγενικές απ΄ όλες.
Το ίδιο και το πλακόστρωτο γύρω στα παλιά τα σπίτια
που μύρια πόδια το ΄χουνε πατήσει και γυαλίσει
κι ανάμεσα στις πλάκες του φυτρώνουν τούφες χλόη:
αυτά είναι μακάρια έργα.
Φθαρμένα από τη χρήση των πολλών,
συχνά αλλαγμένα, καλυτερεύουνε το σχήμα τους και γίνονται πολύτιμα
γιατί συχνά δοκιμάστηκαν.
Ακόμα και τα σπασμένα κομμάτια από γλυπτά
με τα κομένα τους τα χέρια, τ΄αγαπώ. Ως κι αυτά
ειναι ζωντανά για μένα. Τ΄ άφησαν κι έπεσαν, μα τα ΄χουν μεταφέρει,
τα ΄χουνε ρίξει χάμω, μα ποτέ δε στέκονταν τόσο ψηλά.
Τα μισογκρεμισμένα χτίρια
μοιάζουν ξανά με σχέδια μεγαλόπρεπα
που δεν τελειώσανε ακόμα: τις όμορφες αναλογίες τους
τις μαντεύεις κιόλας, μα χρειάζονται ακομα
την κατανοηση μας. Κι από την άλλη,
έχουνε χρησιμεψει από καιρό, ναι, κιόλας ειναι αποκαμωμένα.
Όλα αυτά
με γεμίζουνε χαρά.
“Πόσο εύκολο είναι να μην παρασυρθεί ένας σκηνοθέτης σε μια βερμπαλιστική ρητορεία εικόνων, ιδίως όταν είναι γνωστός για τη φορμαλιστική ταυτότητα των παραστάσεων του;”
Μ’έστειλες !
Ά-ψο-γο ποστ και πάλι και λίγα λέω και δεν υπερβάλλω . Απόλαυση να σε διαβάζουμε καλέ μας Συκοφάγε . Πραγματικά αισθάνθηκα σαν να είδα την παράσταση, με τη λεπτομερή ανάλυση σου . Η Όπερα της Πεντάρας είναι αγαπημένο θεατρικό έργο .
( Το Παλλάς είναι φημισμένο για τα ακριβά εισιτήρια του και η τιμή τους είναι ανεξάρτητη από το θέαμα που θα παρακολουθήσεις και δυστυχώς η ορατότητα που προσφέρει σαν χώρος από αρκετά σημεία του δεν είναι ανάλογη των ευρώ που έχεις δώσει, συχνά σε βαθμό εκνευρισμού . Την Όπερα της Πεντάρας θα δεις ? Τη Joss Stone ? Τον Σαββόπουλο ή τον Φασουλή ? Τα ίδια θα πληρώσεις πάνω-κάτω . Καθόλου δίκαιο κατά τη γνώμη μου … )
“Θηριώδες” – τι υπέροχη επιλογή λέξης (άνθρωπος μόνος του, θεός ή θηρίο;)
Δεν έχω δεί την παράσταση που αναφέρεις. Από την περιγραφή και μόνο μου φαίνεται πως θα’θελα να τη δώ, αν και συνήθως – για τους λόγους που απαριθμείς – προτιμώ να διαβάζω Μπρέχτ, και όχι να τον βλέπω.
Αν και, τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως στην εποχή μας ο Μπρεχτ ο ίδιος να μην είχε πρόβλημα με το βερμπαλισμό… με δεδομένο ότι – υπέρμαχος της αποστασιοποίησης – ήθελε τους ηθοποιούς του όσο πιο φυσικούς γίνεται, σε μια βερμπαλιστική εποχή όπως η δική μας, μια βερμπαλιστική παράσταση περνάει άνεται για αποστασιοποιημένη (ΔΕ θα το ξαναδιαβάσω το κατεβατό, γιατί αν το διαβάσω μάλλον θα το σβήσω).
Α, και ας μην αγανακτούμε με την αλμυρή τιμή των εισιτηρίων – στο βαθμό που δικαιολογείται απ’το κόστος της παράστασης… θυμηθείτε τι έλεγε ο ίδιος ο γερο Μπρέχτ: “Erst kommt das Fressen, dann kommt die Moral.”
Καλημέρα Σας
Φίλε μου καλέ!
Συγχωρέστε με που άργησα τόσο να περάσω από τα κλαδιά σας. Μεταξύ μας σε καλό μου βγήκε, αφού με περίμενε το “Από Ολα Τα Εργα” … για το οποίο σας ευχαριστώ για τρεις τουλάχιστον λόγους που δεν είναι του παρόντος να αναφέρω.
Αναγνωρίζοντας ότι στην ανάρτησή σας για το «Ύστατο Σήμερα» παραήμουν φλύαρος, σήμερα, στην κατά Ουίλσον Όπερα της Πεντάρας, θα προσπαθήσω να είμαι λακωνικότερος. Μεστή η παρουσίαση του έργου και της παράστασης, αλλά εξαιρετικά συναρπαστική αφού διακρίνατε και αναδείξατε τα στοιχεία που έχουν τις ρίζες τους στον γερμανικό εξπρεσιονισμό.
Λυπάμαι που όταν ανέβαζα τις φωτογραφίες στο μπλογκ μου δεν ήξερα ότι θα γράφατε για την παράσταση του Παλλάς. Σίγουρα θα σας είχα προτείνει κοινή ανάρτηση.
Ελπίζω να έχουμε άλλη ευκαιρία στο μέλλον για συνεργασία. Τώρα που το ξανασκέφτομαι…τι θα λέγατε για κοινή ανάρτηση με σκίτσα; Αρκεί βεβαίως να βρούμε κάποιο θέμα που θα εμπνεύσει αμφότερους .
Кроткая
Αγαπητή Кроткая, ο “άλλος Τσαλ”- για τους φίλους Έποψ ο Αττικός- δεν είχε κονέ για να φωτογραφίζει στην πρεμιέρα. Απλώς λίγο θράσος, το οποίο έχει φουντώσει λόγω μπλογκ.
Hermanito
θα ήθελα να σου απευθύνω μια αγωνιστική καλησπέρα ικανή να αντισταθμίσει το τσουχτερό κρύο του απογεύματος!
Aura Voluptas
Κοκκινίζω για τα καλά σου λόγια… 
Χαιρομαι που σου άρεσε η ανάρτηση, αυρα μου!
Είναι όντως ακριβο το Παλλάς στις παραστάσεις του. Γενικά η Ελληνική Θεαμάτων (κλικ εδώ) που διαχειρίζεται 8 [οκτω!] θέατρικές σκηνές [μεταξύ αυτων το "Δ.Χορν", το "Παλλάς", το "Αλικη", το "Κιβωτός", το "Εμπορικόν"]. Οι τιμές γενικά είναι υψηλές σε όλες τις σκηνές τής Ε. Θ.
Θα αντιλαμβανόμουν ένα επιχείρημα που λέει ότι οι άλλες σκηνές του εξωτερικού που φιλοξένησαν την εν λόγω παράσταση [και που το εισητήριο της έφτανε -αναλογα τη χωρα- από 36 έως 50 ευρω το ακριβότερο!] ειναι επιχορηγούμενες σκηνές από το κράτος, σε αντίθεση με το την Θ.Ε., και για αυτό το λόγο μονο ένα μέρος του κόστους της ενσωματώνεται στο εισητηριο.
Κι ομολογουμένως μια τέτοια παραγωγή εξ ορισμού κοστίζει να τη φερεις στην Ελλάδα. Συμφωνοι.
Αλλά τότε γιατί να κοστίζει επίσης 80 ευρω η συναυλία της Αλεξίου που θα γίνει στο ιδιο Θέατρο; Προσωπικά δεν με πείθουν.
Εχ… Με όσα συμβαίνουν είναι να μη σου έλθουν στο νου οι στίχοι του Μπρεχτ;
“Επιτάφιος για τον Μ.”
Από τους καρχαρίες γλίτωσα
τις τίγρεις τις σκοτωσα
και με καταβρόχθισαν
οι κοριοί.
Σχολάρχα μου
Τώρα πια, κι ενώ το οικονομικό συμπαν κινδυνεύει να πέσει στα κεφαλια μας, αναρρωτιέμαι ποια θα ήταν η ενδεδειγμένη στάση απέναντι σε τέτοιες ακριβές παραγωγες και πολύ περισσότερο απέναντι σε μια ακριβοπληρωμένη [δες , αν θες, τι απαντω σχετικά και στην Aura Voluptas] παράσταση. Αν δλδ σε περιόδους κρίσης αρμοζει, και για λόγους αισθητικής πια [όχι μόνο ηθικής ή λογιστικού ρεαλισμου], να προσεγγίζει κανείς το θέαμα και την Τέχνη λες και βρισκόμαστε σε εποχές ευδαιμονιας και ανεμελιας.
Και σε καθε περίπτωση είναι έξοχο να βλέπεις την Οπερα της Πεντάρας με τον καθρεπτισμό της στην Πλατεία…
Για να μη σου πως το ακόμη ενδιαφερον [που σιγουρα ο φίλος Τσαλαπετεινός μπορει να διαβεβαιώσει μιας κι ήταν στην πρεμιέρα] να βρίσκεται επι σκηνης ο Μακηθ, έχοντας γλιτώσει το ικρίωμα στο παραπέντε κι αναφωνόντας το “Τι ειναι η ληστεία μια τράπεζας μπροστά στην ιδρυση της” ή ” το τι είναι ο θανατος ενός ανθρωπου μπροστά στην προσληψή του“, ενώ από κάτω κάθεται χειροκροτώντας όλη η καλή Αθηνα!
Καντορα μου, χαρηκα που πέρασες απο δω, καιτοι πολυασχολος.
Nα εισαι καλά.
“Τπ Πρωί Της Καινουριας Μέρας”
Το πρωί της καινούριας μερας, χαράματα ακόμα
θα σηκωθούνε, πυκνά σμάρια, τα λυκόρνια
σ΄ακρογιαλιες μακρινές
μ΄αθόρυβο πέταγμα
εν ονόματι της τάξεως
Πετεινότατε
Δεκτή η πρόταση με μεγάλη χαρά!!
Θα περιμενετε ωστόσο λίγο, ωστε να μεταβώ στη βάση μου. Οχι τίποτε άλλο: εκει έχω όλα τα πινέλα μου και μπόλικη από την ;έμπνευσή μου.
Παντως εγώ ακομη περιμένω τις θεατρικές σας υποδείξεις. Εστω για την επόμενη φορά.
Φωτογραφίες παντως θα μου ξαναδωσετε. Ετσι;
“ενώ το οικονομικό συμπαν κινδυνεύει να πέσει στα κεφαλια μας…”
Και αν πέσει τζόγια μου τι; Κούφιο είναι, όπως η κουφάλα γή του Τηλεπλασιέ Προφήτου. Γεμάτο φούσκες και μαύρες τρύπες.
Άσε που δεν θα πέσει, συντόμως τουλάχιστον. Δε διάβασες την επισκόπηση του τύπου για το Νταβός; Θα τα βρούν Αμερικανοί και Ευρωπαϊοι και η εικονική κρίση θα περάσει. Εικονικά.
“δλδ σε περιόδους κρίσης αρμοζει, και για λόγους αισθητικής πια [όχι μόνο ηθικής ή λογιστικού ρεαλισμου], να προσεγγίζει κανείς το θέαμα και την Τέχνη λες και βρισκόμαστε σε εποχές ευδαιμονιας και ανεμελιας”
Ναι, αγαπητό και ευγενές πτηνό, “Των οικιών ημών εμπιμπραμένων ημείς τσιφτετέλι τούρκικο… ” Ας μην κατατρυχώμεθα από τύψεις χριστιανικής και μικροαστικής προελεύσεως – τα όρνια δεν έχουν τέτοιες. Στο κάτω κάτω, καλύτερα να μου τα πάρει ο θεατρικός επιχειρηματίας (που προσφέρει αντίδωρο τέχνης) παρά η μεγάλη (too big to fail) τράπεζα επενδύσεων της οποίας τα κοράκια δημιούργησαν την κρίση (… μ΄αθόρυβο πέταγμα/εν ονόματι της τάξεως…)
“… χαρηκα που πέρασες απο δω, καιτοι πολυασχολος”
Δε ξεχνάω ποτέ τα εξ-αιρετικά σας κελαηδίσματα. Απλά επί του παρόντος καλλιεργώ, όπως οφείλω, το δικό μου μικρό (εκτός βλογόσφαιρας) κήπο.
Σχολάρχα μου,
Αν είναι έτσι [εννοω "τσιφτετέλι τουρκικο"] τότε να θα πρέπει να ξανασκεφτόυν στο οικονομικό επιτελείο το Πρόγραμμα Σταθερότητας. Στο κάτω κάτω, νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, Κι είναι κι εποχές που κατά την χρηματιστηριακή αργκό φευγουν οι Ταυροι και έρχονται οι Αρκούδες…
Αλλά κατά το ρωμαϊκό “αρτον και θέαμα” κινδυνευουμε να μείνουμε με το θέαμα υποκαθιστώντας τον αρτο με …αντιδωρο.
Εσο ες αεί πολυασχολος με τον κήπο σου, κάντορα μου.
Σιόρ Συκοφάγε
Δεν είναι δυνατόν να αφήσατε τα πενάκια και τα πινέλα σας έξω από τις αποσκευές σας! Πώς φύγατε άοπλος; Τέλος πάντων μπορώ να περιμένω τον επαναπατρισμό σας και στο μεταξύ ελπίζω να κατέβει και καμια καλή ιδέα
Καθυστέρησα πολύ να καταθέσω τις προτάσεις μου για θεατρικές παραστάσεις και σας ζητώ συγνώμη για την αμέλεια μου αλλά αυτή τη στιγμή είμαι πανέτοιμος. Ελπίζω να πήρατε τουλάχιστον χαρτί και ένα απλό μολύβι για να σημειώσετε…
1. «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» Στο Απλό Θέατρο σε σκηνοθεσία Αντύπα, με Καταλειφό και Οικονομίδου
2. «Το κτήνος στο φεγγάρι», στο Θέατρο Πορεία, σκηνοθεσία Λιβαθινού με Τάρλοου και Κουλίεβα
3. «Αμπιγέρ», στο θέατρο Καπα σε σκηνοθεσία Μαστοράκη με Κωνσταντίνου και Στέργιογλου
4. «Το μπουφάν της Χάρλεϋ..ή πάλι καλά» σκηνοθεσία Ζουλια, με την Παναγιωτοπούλου (νομίζω θα σας ενδιαφέρει μια που είναι του Κατσικονούρη και είδατε πρόσφατα το Γάλα)
5. «Η πέτρα της υπομονής», στο θέατρο Χώρα σκην. Γ. Νανούρη με την Νεκταρία Γιαννουδάκη
Ελπίζω να σας φανούν χρήσιμες οι προτάσεις μου. Αλλά μη μου ζητήσετε φωτογραφίες από αυτές τις παραστάσεις…πήγα άοπλος!
Πετεινοτατε
Εσείς έτσι όπως βαδίζετε κινδυνεύετε να μετατραπείτε σε αδελφή εν θεάτρω ψυχή!
Και είμαι βέβαιος πως δεν μπορείτε να ξέρετε [και με την ακριβή δε σειρα] πως τις δυο πρώτες παραστάσεις που μνημονεύσατε τις έχω ήδη δει [!] κι ετοίμασα και ανάρτηση σχετική…
Εκτός κι αν ο αδελφός σας και συνέταιρος μου κρυφοκοιταει τις σημειώσεις μου και σας ενημερώνει λάθρα και νυκτωρ…
Η “Πέτρα της Υπομονης ” είναι κι εκεινη ανάμεσα στις προσεχείς παραστάσεις.
Ελπιζω δε να μπορέσω να δω επίσης το “Μάουζερ” του Χ. Μίλλερ, τη “Γυναικα της Πάτρας” του Χρονά, το “Μαράν Άθά” του Ψύρρα και το “Μαρά/Σαντ” του Βαις.
Με βρίσκετε αραγε μαξιμαλιστη στις προθέσεις;
Οι τιμές της παράστασης ήταν απάδεκτες. Σε όλη την Ευρώπη, ΜΟΝΟ εδώ έκαναν τόσο:
http://www.topontiki.gr/articles/view/2561
Και οι τιμές δεν έχουν καμία σχέση με το πνεύμα του Μπρεχτ κ του συγκεκριμένου έργου:
Δικαιολογούνται οι τιμές από τα έξοδα μετάκλησης του θιάσου; Πρόκειται για αισχροκέρδεια ή για μία προσέγγιση που πηγάζει από βαθύτερη μελέτη του έργου του Μπρεχτ; Ο ίδιος ο Μπρεχτ έλεγε ότι “ο κλέφτης, ο Μακήθ, θα πρέπει να παρουσιάζεται ως αστός. Η προτίμηση της αστικής τάξης για τους κλέφτες βασίζεται στην ψευδαίσθηση ότι ένας κλέφτης δεν είναι αστός. Κι αυτό πηγάζει από την ψευδαίσθηση ότι ένας αστός δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι κλέφτης”. Φαίνεται τελικά ότι στο “Παλλάς” θέλησαν να εξασφαλίσουν ότι τον αστό-κλέφτη Μακήθ θα τον αντικρίσει φάτσα-κάρτα οπωσδήποτε κάποιος άλλος αστός, ώστε να λυθεί η παρεξήγηση… Όσο για τους υπόλοιπους; Πότε άραγε θα αναφωνούσαν με μεγαλύτερη ευχαρίστηση: “Κλέφτες, κλέφτες!”*; Όταν θα αντίκριζαν τη συμμορία του Μακήθ, ή τη στιγμή που θα αποκτούσαν το δικαίωμα εισόδου;
http://bookpress.gr/multipress/sinema-theatro/poso-kostizei-mia-opera-tis-pentaras.html
Xρυσάνθη
δυστυχώς ισχύει αυτό που ισχυρίζεται πιο πάνω η Aura Voluptas. Το Παλλάς, δλδ η Ελληνική Θεαμάτων που οργανώνει τέτοιες παραστάσεις, πάντα αλμυρές τιμές έχει. ακόμα και τώρα που φιλοξενεί τη Χαρούλα Αλεξίου, και δεν εχει να κάνει με εξοδα μετάκλησης, το εισητήριο είναι στα 80 ευρώ.
Αναμφιβολα έχεις δίκαιο στα όσα θίγεις, αλλά τουλάχιστον η εν λόγω παράσταση αποζημιώνει. Σε αντίθεση με αλλες περιπτώσεις που εχουμε να κανουμε καθαρά με αρπαχτή.