Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Οκτώβριος 2008

Η βδομάδα που πέρασε ήταν μια εβδομάδα έντασης. Προκειμένου να παραδοθούμε σε  ένα χαλαρωτικό Σ/Κ, τα Κελαηδίσματα -για να δικαιώσουν και τον τίτλο τους, όχι τίποτε άλλο- σας προτείνουν μια άρια από μια όπερα του Donizetti, που πολύ αγαπούν. Ελπίζω να σας αρέσει κι αν είναι (προσοχή! απειλή εν όψει!) θα επιστρέψουμε με νέα πρόταση την άλλη Παρασκευή.

Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη σε δυο καλούς φίλους του διαδικτύου: Την Кроткая (με την εκπληκτική ενέργεια -πώς τα προλαβαίνεις όλα;- και τη λάμψη της γραφίδας της) και τον Belbo (με τις επιλεκτικές και εκλεκτές προτάσεις για το ευ ζην μας -χρήμα που θα βρούμε γι αυτά, φίλε μου;). Τους ευχαριστώ για τα ιστολόγιά τους.

Σχετικά με την άρια τώρα:

Ο Donizetti, λένε, έγραψε το «Ελιξίριο του Έρωτα» μέσα σε δυο εβδομάδες, ! Η αλήθεια βέβαια είναι ότι μάλλον του πήρε περίπου ενάμισι μήνα,  ο χρόνος ωστόσο παραμένει σύντομος και, αν πιστέψουμε τους μελετητές του έργου του, πιο γρήγορος από ο,τι χρειάστηκε για να του έχουν έτοιμο το λιμπρέτο.  Κάποιο λοιπόν …»ελιξίριο δημιουργικότητας» φαίνεται να οδήγησε στο «Ελιξίριο του έρωτα«, αν και μόνο το γεγονός πως το έγραψε στα τριάντα τέσσερα του χρόνια εξηγεί πολλά. Το έργο έχει κωμικό χαρακτήρα και σχολιάζει την ευπείθεια κι την ευήθεια που γεννά ο έρωτας (καλά, μην τρελαινόμαστε κιόλας, τα ίδια έχουμε δει και στο….χρηματιστήριο. ελπίζω να μην  το κάνουν όπερα, αρκεί που είναι …οπερέτα )!

Το έργο με λίγα λόγια (αν κι όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως κανένα «ελιξίριο» στον κόσμο δε θα με κάνει να λέω λίγα λόγια…) :

O Nemorino,  ένας φτωχός κι αγαθός χωρικός, είναι κρυφά ερωτευμένος με την όμορφη κι απόμακρη Adina. Ο αντίζηλος του, ο  εγωκεντρικός Λοχίας  Belcore, κάνει δημόσια πρόταση γάμου στην Adina, γεγονός που ρίχνει στην απελπισία τον Nemorino. Έτσι, στην προσπάθειά του για επείγουσα λύση, στρέφεται σε έναν κατεργάρη πλανόδιο πραματευτή, τον Dulcamara (τον επονομαζόμενο και Dr Encyclopedia!), ο οποίος τον πείθει πανεύκολα πως αυτό που ζητά βρίσκεται σε ένα μικρό μπουκαλάκι, που περιέχει το Ελιξίριο του Έρωτα. Όποιος το πιει αποκτά ακατανίκητη ερωτική λάμψη. Ο ερωτοψημένος Νemorino το αγοράζει, αγνοώντας πως στο μπουκαλάκι μέσα δεν υπάρχει τίποτε άλλο από …κρασάκι του θεού! Παράλληλα, ο Dulcamara φροντίζει να ενημερώσει τον «αναπτερωμένο» πελάτη του πως το Ελιξίριο θέλει περίπου ένα εικοστετράωρο για να επιδράσει!
Ο Nemorino το πίνει διψασμένος και νιώθει αμέσως την ευεργετική επίδραση! Παίρνει θάρρος κι εκδηλώνεται επιτέλους στην Adina, η οποία όμως δεν ανταποκρίνεται. Ο Nemorino δεν χάνει το θάρρος του, αποδίδει την απαθή συμπεριφορά της νέας στο ότι το εικοσιτετράωρο δεν έχει παρέλθει κι άρα το ελιξίριο δεν εχει δράσει ακόμα. Βαθιά πεπεισμένος γι αυτό, αρχίζει δήθεν να την αγνοεί επιδεικτικά… Η Adina για να του ξεπληρώσει τη συμπεριφορά αυτή ανακοινώνει το γάμο της με το Λοχία κι ο Nemorino …πανικοβάλλεται! Στρέφεται ξανά προς τον αγύρτη πραματευτή για μεγαλύτερη ποσότητα ελιξιρίου, αλλά ….δεν έχει λεφτά για να αγοράσει. Από τη δύσκολη θέση θα τον βγάλει ο πονηρός αντίζηλος του! Του προτείνει να καταταγεί στο στρατό κι έτσι να αναποκτήσει χρήματα, βγάζοντας τον με αυτόν τον τρόπο από τη μέση… Ο Nemorino απελπισμένος δέχεται, υπογράφει το χαρτί κατάταξης και με τα πρώτα λεφτά πηγαίνει στον πραματευτή για το πολύτιμο μπουκαλάκι κι εκείνος του πουλά μαγαλύτερη δόση κρασιού.
Στο μεταξύ, οι γυναίκες του χωριού μαθαίνουν από κουτσομπολιά πως ο Nemorino πρόκειται σύντομα να κληρονομήσει ένα θείο του. Αμέσως αρχίζουν να τον περιτριγυρίζουν και να  τον καλοβλέπουν , ενώ ο αγαθιάρης πιστεύει πως επιτέλους το ελιξίριο …έδρασε! Το ηθικό του αναπτερώνεται άλλη μια φορά. Η Αdina παρατηρώντας αυτήν τη μεταστροφή ρωτά τον πλανόδιο έμπορο αν γνωρίζει το λόγο αυτή της αλλαγής κι εκείνος, αγνοώντας πως μπροστά του έχει την πέτρα του σκανδάλου, της εξηγεί γελώντας τα πάντα σχετικά με το ελιξίριο, τον έρωτα και το στρατό. Αυτό αγγίζει τη μέχρι τότε σκληρή καρδιά της, αναγνωρίζοντας στον Nemorino γνήσια αισθήματα. Τελικά αποφασίζει να ανταποκριθεί στον έρωτά του και να απορρίψει τον φανφαρόνο Λοχία.

Η άρια «Una furtiva lagrima» (ένα κρυφό δάκρυ) τραγουδιέται από τον Nemorino όταν, έχοντας πιει το δήθεν ελιξίριο και υποκρινόμενος τον αδιάφορο μπροστά στην εκνευρισμένη γι αυτό Adina (κι αφού οι κοπέλες του χωριού αρχίζουν να τον καλοβλέπουν λόγω της θρυλούμενης κληρονομιάς) αυτός νομίζει πως είδε ένα κρυφό δάκρυ στα μάτια της αγαπημένης του λόγω της στάσης του, απόδειξη άρα πως τον αγαπά ανομολόγητα…

Η εκδοχή που προτιμώ (κι άρα προτείνω, με ρώτησαν-δεν με ρώτησαν) είναι εκείνη του Pavarotti. Πλήρης κύριος των εκφραστικών του μέσων, σαφώς στην πιο λυρική του ερμηνεία στο κομματι  (από όσες έχω κατα νου), καθόλου θεατρικός [όπως π.χ. ο Juan Diego Florezβλ. εδώ ] κι άρα βαθιά κι άμεσα υποβλητικός.

Παρακάτω το λιμπρέτο:

Una furtiva lagrima/ Ένα κλεφτό δάκρυ
negli occhi suoi spuntò…/ σ
τα μάτια της ανάβλυσε...
Quelle festose giovani/
E
κείνες τι ς χαρούμενες κοπελιές
invidiar sembrò…/
φάνηκε να ζηλεύει…
Che più cercando io vo?/
Τι παραπάνω θέλω εγώ να γυρέψω;
M’ama, lo vedo./
Μ’ αγαπά, το βλέπω.

Un solo istante i palpiti/ Μια μόνο στιγμή τους παλμούς
del suo bel cor sentir!./
απ’την γλυκιά καρδιά της ν’ ακούσω!..
Co’ suoi sospir confondere/ Με τους αναστεναγμούς της ν’ ενώσω
per poco i miei sospir!…/
για λίγο τους δικούς μου αναστεναγμούς!…
Cielo, si può morir;/
Ουρανέ, ναι μπορώ να πεθάνω.
Di più non chiedo/
Τίποτα παραπάνω δε ζητώ.

Advertisements

Read Full Post »

Η διεθνής οικονομική κρίση είναι  -όπως έχετε την ευκαιρία να διαπιστώσετε –  αγαπημένο θέμα τούτου δω του ιστολογίου (κάθε βράδυ ανοίγουμε σαμπάνια!). 

Μες την τρελή πορεία τα χρηματιστήρια; Μες την τρελή χαρά το βλογ!

Φωνάζουν τους τραπεζίτες κάτω από την Κρατική ομπρέλα; Να βοηθήσουμε να την κρατήσουμε και μεις, φωνάζουν τα κελαηδίσματα (κάτι μου λέει, ότι θα εισακουστούμε και –ωσαννά, δημοκρατία επιτέλους!- θα μας επιτρέψουν -αχ! ναι, αφήστε μας, please!- να  συμβάλουμε… με το κάτι τι μας)!

Ψάχνουν για τοξικά χρηματιστηριακά απόβλητα, από χαρτοφυλάκιο σε χαρτοφυλάκιο; Σιγήν  ιχθύος, ΟΜΕΡΤΑ (!) από πλευρά μας (στην Ελλάδα άλλωστε μιλούν πάντα όσοι δε γνωρίζουν, και δυστυχώς  η γραφίδα τούτη μιλά πάρα  πολύ. Ευκαιρία για αγρανάπαυση επιτέλους…)!

Περικόπτουν τα  μπόνους των εξεκιουτιβς;  Μη!, αντιδρά η αφεντιά μας, για όνομα, θέλετε να κλείσει η Hermès, η Louis Vuitton, η Salvatore Ferragamο ; (Ας κλείσει ο κυρ-Μήτσος στη γειτονιά μου, που δε μου πουλάει πια με βερεσέ, ο κερατάς!) 

Η διεθνής κρίση είναι το παντεσπάνι μας. Κάτω τα χέρια από το παντεσπάνι μας! [Το ψωμί μας, αν το θέτε, πάρτε το!) 

Και δια να θυμηθούμε τον αλεξανδρινό: 

«Και τώρα τι θα γενούμε χωρίς βαρβάρους;

Αυτοί οι άνθρωποι ήσαν  (είναι) μια κάποια λύση!»



 Υ.Γ. Διανύουμε πλέον περίοδο ισχνών  αγελάδων κουμπαράδων. Αυτοί είναι οι ….ιερές μας αγελάδες! Ω, ναι! 

Read Full Post »

ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΣΗ ΟΝΕΙΡΩΝ

Μεσημέρι, ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, ο κίτρινος φάκελος του Καραγάτση σφιχτά στην αγκαλιά, κουλούριασμα στον βυθό της πολυθρόνας, πευκοβελόνες στο μυαλό να το τριβιλίζουν ηδονικά, το βλέμμα να χάνεται που και που ανάμεσα στον Τασάκο και τον Ρούση…
Έτσι κάπως φανταζότανε αυτό το μεσημέρι, από χθες ακόμα το ονειρευότανε και το μύριζε, της άρεζε να μυρίζει τα όνειρά της, να τα γεύεται, είχε τον σκοπό της, δεν ήθελε να την ξαφνιάζουν όταν ενσωματωνόταν στην πραγματικότητα, ήθελε να τα ελέγχει, να τα τακτοποιεί μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, νάναι ευδιάκριτα και στοιχισμένα.
Ξεκλείδωσε την πόρτα, άφησε τα κλειδιά στο τραπέζι και….
[ η συνέχεια στην ιστοσελίδα της anepidotis. ]

Read Full Post »

«Ας υποθέσουμε ότι στην εξουσία βρίσκεται ένα πολιτικό κόμμα, ένα κυβερνών κόμμα, το οποίο όμως θέλει τυπικά να σεβαστεί το Σύνταγμα, στην ουσία δεν θέλει να το παραβιάσει. Δεν θέλει να πραγματοποιήσει την πορεία στη Ρώμη [άνοδος φασισμού στην Ιταλία] και να μετατρέψει την αίθουσα της Βουλής σε χώρο διορισμένων. Αλλά, θέλει να θεσμοθετήσει μια συγκαλυμμένη δικτατορία.Συνεπώς, τι κάνει για να ιδιοποιηθεί τα σχολεία και για να μετατρέψει τα δημόσια σχολεία σε κομματικά;Αντιλαμβάνεται ότι τα σχολεία έχουν το ελάττωμα να είναι αντικειμενικά. Υπάρχει κάποια αντίσταση, που στα σχολεία υπήρχε πάντα, ακόμη και στη διάρκεια του φασισμού.Λοιπόν, το κυρίαρχο κόμμα ακολουθεί μια άλλη οδό -θεωρητικά μιλάμε, για να συνεννοηθούμε. Αρχίζει να παραμελεί τη δημόσια παιδεία, να την διαβάλλει, να την αποδυναμώνει να την κάνει φτωχότερη. Επιτρέπει να αναπτύσσονται και αρχίζει να τα ευνοεί, τα ιδιωτικά σχολεία. Σχολεία που συμφωνούν με το κόμμα αυτό. Και τότε αρχίζουν οι ενισχύσεις των ιδιωτικών σχολείων. Ενισχύσεις και οικονομικές και προνομίων.Ξεκινούν οι συμβουλές προς τους νέους να πάνε σ’ αυτά τα σχολεία, γιατί, λένε, κατά βάθος είναι καλύτερα από τα κρατικά. Και επιβραβεύουν [φορολογικές ελαφρύνσεις] εκείνους τους πολίτες που είναι διατιθέμενοι να στείλουν εκεί τα παιδιά τους στα ιδιωτικά, αντί των δημοσίων σχολείων. Έτσι, η ιδιωτική εκπαίδευση γίνεται προνομιούχα.Έτσι, επειδή το κυβερνών κόμμα δεν μπορεί ανοιχτά να μετατρέψει τη δημόσια εκπαίδευση σε κομματική, εκθεμελιώνει τη δημόσια παιδεία, ώστε να υπερισχύσει η ιδιωτική.Προσοχή! Αυτή είναι η συνταγή και πρέπει να επιβλέπονται οι μάγειροι αυτού του μαγειρέματος.Η επιχείρηση πραγματοποιείται με τους τρόπους που είπα: ερειπώνω τη δημόσια παιδεία. Αφήνω τα πάντα να συντριβούν. Κάνω περικοπές κονδυλίων, αγνοώ τις ανάγκες.Εξασθενίζω τα μέτρα ελέγχου της ιδιωτικής παιδείας: δεν ελέγχω τη σοβαρότητα, αφήνω να διδάσκουν καθηγητές χωρίς τα απαιτούμενα προσόντα, αστείες εξετάσεις. Χρηματοδοτώ με δημόσιο χρήμα τους ιδιώτες.»

Piero Calamandrei, καθηγητής Πανεπιστημίου, συγγραφέας, πολιτικός, ένας από τους συντάκτες του ιταλικού Συντάγματος (20 Μάρτη 1950)

(από sibilla-gr-sibilla.blogspot.com )

 

Εξαιρετικά επίκαιρο ένα κείμενο που γράφηκε περισσότερο από μισό αιώνα πριν… Ακόμα περισσότερο επίκαιρο και λόγω της πρόσφατης επετείου του «ΟΧΙ» στο φασισμό και τον ολοκληρωτισμό. Δυστυχώς είμαστε μάρτυρες εδώ και τρεις δεκαετίες τουλάχιστο (απαρχή ρεϊγκανοθατσερισμού) και ιδιαιτέρως τις τελευταίες δύο, δηλαδή μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την παράλληλη υποχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη και αλλού, μιας σταδιακής αλλά σταθερής υποχώρησης του λεγόμενου κοινωνικού κράτους και της εμπορευματοποίησης των μέχρι πρότεινος θεωρούμενων κοινωνικών αγαθών, όπως η υγεία και η παιδεία . Η σκοπιμότητα προφανής. Αφ’ ενός το κόστος παροχής αυτών των υπηρεσιών θεωρήται δυσβάσταχτο για τους κρατικούς προϋπολογισμούς – κατά άλλους πιο σκεπτικιστές άλλαξε η ιεράρχιση των οικονομικών προτεραιοτήτων εις βάρος αυτών των δαπανών και προς όφελος άλλων λογαρισμών όπως οι εξοπλισμοί, τα κινήτρα προς τις επιχειρήσεις και τις αμοιβές κάποιων αξιωματούχων -, αφ’ ετέρου η πίεση έγινε αφόρητη εκ μέρους της λεγόμενης «ιδιωτικής πρωτοβουλίας» να αλλάξει το νομικό πλαίσιο ώστε να μπορέσουν να μπουν δυναμικά στην αγορά της παροχής αυτών των υπηρεσιών και ανταγωνιστικά προς τις διαρκώς εκφυλιζόμενες και υποβαθμιζόμενες αντίστοιχες δημόσιες.

 

Ειδικά για τον ευαίσθητο τομέα της εκπαίδευσης, η αντικατάσταση του φορέα παροχής από το δημόσιο σε ιδιωτικό, ενέχει δύο σοβαρούς κινδύνους:

 

1.      Την αδυναμία ελέγχου της ποιότητας και της κατεύθυνσης της παρεχόμενης παιδείας από τους ιδιωτικούς φορείς.

2.     Τον κοινωνικό αποκλεισμό από την εκπαιδευτική διαδικασία των οικονομικά ασθενέστερων και περιθωριωποιημένων κοινωνικών ομάδων. 

 

Σε κάθε περίπτωση δε θεωρείται δεδομένο ότι το επίπεδο δημόσιας παιδείας είναι κατ’ ανάγκη επαρκές, ενώ σε πολλές περιπτώσεις η δημόσια «δωρεάν» παιδεία δεν είναι και τόσο δωρεάν (φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα, εκπαιδευτικό υλικό κλπ). Η χώρα μας έχει μάλιστα το θλιβερό προνόμιο η ιδιωτική δαπάνη για την παραπαιδεία, σπουδές στο εξωτερικό και στο εσωτερικό μακριά από τον τόπο διαμονής να πλησιάζει την κρατική δαπάνη για την παιδεία! Από μόνο του αυτό είναι κοινωνική αδικία γιατί προφανώς πολλοί γονείς που «τσοντάρουν» για να σπουδάσουν τα παιδιά τους δεν τα δίνουν από το περίσσευμά τους αλλά απ΄π το υστέρημά τους.

 

Κάποιοι επιπλέον ισχυρίζονται ότι αν επιτραπούν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια (μιας και στις χαμηλότερες βαθμίδες λειτουργούν ήδη ιδιωτικά σχολεία) θα υπάρχουν περισσότερες επιλογές για τους νέους, θα ενισχυθεί ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε δημόσιες και ιδιωτικές σχολές, θα σταματήσει η δαπανηρή διαρροή φοιτητών στο εξωτερικά κ.α. Αυτά με τη λογική της οικονομίας της αγοράς μπορεί να είναι βάσιμα, ωστόσο εμένα δε με πείθουν για τους εξής λόγους:

 

1.      Τα κοινωνικά αγαθά όπως η παιδεία, η υγεία, το περιβάλλον αποτελούν κεκτημένα μιας σύγχρονης κοινωνίας και ενός ανθρωπιστικού πολιτισμού και δεν νοείται να διακυβεύονται από τους νόμους της αγοράς και της κερδοσκοπίας. Ο ιδιώτης επενδυτής θα μπει στο παιχνίδι αν μυριστεί κέρδος… ακόμα και αν τα «τιμολόγια» είναι αρχικά προσιτά, ποιος μας διασφαλίζει ότι δεν θα το κλείσει μεθαύριο το μαγαζί για να ανοίξει άλλο στην ΠΓΔΜ ή την… Υπερδνειστερία ή να επενδύσει στα τυρόγαλα αν μελλοντικά είναι πιο επικερδές;

2.     Η παιδεία πέρα από επιστημονική και τεχνική κατάρτιση είναι και ελεύθερη διακίνηση ιδεών… Ακόμα και αν ο ιδιώτης σχολάρχης με πείσει ότι θα φτιάξει τις αρτιότερες υποδομές, θα προσλάβει τους καλύτερους καθηγητές και θα αρκεστεί σε προσιτά δίδακτρα, δυσκολεύομαι να διανοηθώ ότι σε ένα ιδιωτικό εκπαιδευτήριο μπορεί να ανθίσει ένας Μάης του 68 ή μια άνοιξη της Πράγας, αν οι συνθήκες το προκαλέσουν.

3.     Είναι λογικό ένα πανεπιστήμιο χρηματοδοτούμενο από την ιδιωτική πρωτοβουλεία να εξυπηρετεί τις ανάγκες της αγοράς, προμηθεύοντας τη με επαγγελματικά στελέχη στις περιζήτητες ειδικότητες, κάτι που δεν είναι κακό μέχρι εκεί. Ποιος όμως θα επενδύσει σε «αζήτητες» και «αντιεμπορικές» ειδικότητες, π.χ. ξεχασμένες φιλολογίες, πολιτικές επιστήμες, καλές τέχνες κ.α.; Θα μου πείτε θα συνεχίσουν να υποστηρίζονται αυτές οι ειδικότητες στα δημόσια πανεπιστήμια που θα λειτουργούν παράλληλα… Ναι αλλά…

4.     Ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε δημόσια και ιδιωτικά πανεπιστήμια δε γίνεται να ωφελήσει το δημόσιο πανεπιστήμιο. Το κράτος θα μειώσει την δημόσια δαπάνη, θεωρώντας ότι μπορεί να αντικατασταθεί από την ιδιωτική, με αποτέλεσμα το δημόσιο πανεπιστήμιο να μαραζώσει και να πέσει η ποιότητα και το κύρος του. Έτσι όσοι έχουν λεφτά θα στέλνουν τα παιδιά τους στα «καλά» ιδιωτικά και στα ξεπεσμένα δημόσια θα πηγαίνουν μόνο τα παιδιά των ασθενέστερων τάξεων, και σε μικρότερο ποσοστό σε σχέση με πριν γιατί θα έχει μειωθεί το ενδιαφέρον και το κίνητρο για πτυχία με χαμηλή αξία και αναγνώριση. Σε δεύτερη φάση αυτό θα έχει ως συνέπεια οι γόνοι των μικρομεσαίων τάξεων, με κατώτερα ή καθόλου πτυχία να έχουν μικρότερη πρόσβαση στη γνώση και τα καλά αμοιβόμενα επαγγέλματα, κάτι που δυσκολεύει την υποτιθέμενη «κινητικότητα των τάξεων» και μεγαλώνει το χάσμα των εισοδημάτων. Ακόμα πιο τραγικό όμως είναι ο κοινωνικός και ταξικός αποκλεισμός από τη γνώση και την κοινωνικοποίηση, που πάει την κοινωνία πίσω σε σκοτεινές καστικές δομές… και ξυπνά τα φαντάσματα των ολοκληρωτικών ιδεολογιών και των χαρισματικών «καβαλάρηδων» που σκιαγραφεί ο Ιταλός ακαδημαϊκός του προηγούμενου αιώνα…

Read Full Post »

…..νομίζετε πως δεν υπάρχουν  κανίβαλοι της γραφής;

Read Full Post »

Γκρεμίζεται η συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ με το δολάριο. Πριν από μερικούς μήνες είχε φτάσει στο 1,50 (μπορεί και να το ξεπερασε για λίγο, δε θυμάμαι, τότε εγώ αγόραζα χρυσό!), ενώ τώρα πέφτει ολονεν κι έχει φτάσει (μια στιγμή, να σκύψω να το δω, α…!, ναι!) στα 1,25. Αυτό σημαίνει για όσους δεν ξέρουν (ή, ακόμη καλύτερα, σκορδοκαΐλα τους να μάθουν) πως τώρα με 100 Ευρώ (ναι, μια κουβέντα είναι, άντε βρές τα!) αγοράζεις 125 δολάρια, ενώ το καλοκαιράκι τσίμπαγες 25 ευρώ παραπάνω.

Τι σημαίνει σε απλά ελληνικά αυτό; [πού να ξέρω γω; εις αυτό το βλογ ομιλούμε σύνθετη γλώσσα, ήτοι την ατριχομαλλιαρήν, παει να πει: ένα αμαλγαμα -βλ. μίγμα-  καθαρευούσης  και  βρωμευούσης, ουπς λάθος,  καθαρευουσης και δημοτικής (ή μαλλιαρής, όπως την έλεγαν)!  ] Δύσκολο να σας πω, λοιπόν. Ξέρω όμως τι σημαίνει σε απλά τάλαρα… Το οποίον:

α)  Το πετρέλαιο το μετρουν σε δολάρια, αλλά το πληρώνουμε με ευρώ. Μπορεί να πέφτει η τιμή του ανα βαρέλι (να σκύψω λίγο ακόμη αν το δω κι αυτό, χμ… στα 62 δολάρια! δεν είν κακό…  λες, να επενδύσω σε πετρέλαιο ή να συνεχίσω σε χρυσό; ) αλλά η διόρθωση της ισοτιμίας δεν μας αφήνει να το χαρούμε, διότι είναι τοις πάσι γνωστόν, δεν υπάρχουν καρτέλ, στρεβλή αγορά κλπ, κι οι μεταβολές στις τιμές διεθνώς περνουν παραχρήμα (ωραία λέξη, ε; σύνθετη : υποθέτω, από τον παρά και το χρήμα! άρα … πολύ χρήμα ) στην αγορά! (Μωρέ, δεν κρατικοποιείτε κανένα διυλιστήριο, που μου πιάσατε τις τράπεζες…) Σε πιο λιανά τάλαρα: «γυναίκα ξαναβγάλε κείνη τη χλαίνη του παππού, εκείνη ντε, που αέρισες χτες λόγω επετείου! Θα τη χρειαστουμε το χειμώνα !«

β) Τα ταξιδάκια σας στο αμέρικα όσοι εξ ημών τα κανατε το καλοκαίρι είστε τυχεροι. Και το ιστολόγιον τούτο σας φθονεί…, καθώς ούτε μέχρι τη Λούτσα δεν κατάφερε να πάει. Οι υπόλοιποι όμως θα πρέπει να περιμένετε την επόμενη κρίση… [γ@μώτο! κι είχα προβάρει ένα λουλουδοπαρδαλό πουκαμισάκι για το Μαλιμπού… Θα το δεχτεί πίσω ο κινέζος που το πήρα; Αφόρετο είναι! ]

γ) Αφού δεν μπορείτε να ελπίζετε σε φτηνό πετρελαιο, κι αφου δεν μπορείτε να ελπίζετε σε φτηνό τουριστικό πακέτο στο αμέρικα (κρίμα! κι είναι άδεια η Wall Street αυτην την  εποχή, βρίσκεις και να παρκάρεις…), μπορείτε να κάνετε κάτι άλλο : βρείτε μια τράπεζα της αρεσκείας σας και αγοράστε την. Τώρa κοστίζει κάτι σεντς η μετοχή. Αν δεν έχετε λεφτά, δανειστείτε. Στο τέλος θα έρθει το κράτος αρωγός και του την φορτώνετε πισω…

Read Full Post »

Είναι οικεία στους γνωρίζοντες τα εθνικοπατριωτικά αισθήματα του ιστολογίου τούτου. Θα θέλαμε, λοιπόν, να τα διατρανώσουμε δια μίαν ακόμη φοράν ΚΑΙ από αυτή μας την ιδιότητα! Πλην όμως, οι καιροί απαιτούν ΣΕΜΝΟΤΗΤΑ και ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ! Ως εκ τούτου, περιοριζόμαστε απλώς να αναφωνήσουμε:

Ζήτω το Έθνος (κι η Καθημερινή κι η Ελευθεροτυπία, …όπως λέει κι ο φίλος Τσαλαπετεινός)!

Παράλληλα, αισθανόμαστε αδήριτη την ανάγκη της προσφοράς και της συμμετοχής στην εθνική μας εμποροπανήγυρη, ε, συγγνώμη, εορτή ήθελα να πω, μέσω της κάτωθι συμβολής-λιθαράκι στις πανελλήνιες κι αλλαχού της οικουμένης εκδηλώσεις!

Read Full Post »

Older Posts »