Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Μαΐου 2009

 

euroelection

 

Έχουμε μπει στην τελική ευθεία για τις Ευρωεκλογές της 7ης Ιούνη. Κρίσιμες εκλογές, παρόλο που δεν αποφασίζουμε για κυβέρνηση. Σε ένα κομβικό σημείο για τη πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης μεσούσης βαθιάς οικονομικής και πολιτικής κρίσης, θα διαβούμε το Ρουβίκωνα και προς ποια όχθη; Προς μια Ευρώπη των λαών, του σεβασμού της προσωπικότητας και της διαφορετικότητας, του πολιτισμού και του περιβάλλοντος; Ή συνέχιση της επικίνδυνης και αυτοκαταστροφικής πορείας που υπαγορεύει ο νεοφιλελευθερισμός και ο νεοσυντηρητισμός, προς μια Ευρώπη φρούριο, με 65ωρη επισφαλή εργασία, προστασία των υπερκερδών των πολυεθνικών και κοινωνικοποίηση των ζημιών των μαθητευόμενων μάγων και των χρυσοπληρωμένων στελεχών;

Παράλληλα, η γενικευμένη δυσαρέσκεια μοιραία δίνει χαρακτήρα δημοψηφίσματος για την κυβερνητική πολιτική. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μεγάλη καταγγελία αυτής της πολιτικής, ενδυνάμωση των μικρότερων κομμάτων αλλά και μεγάλο ποσοστό αναποφάσιστων και τάση αποχής. Η πρόθεση αποχής είναι σε ένα βαθμό αυθόρμητη λόγω της φυσιολογικής απογοήτευσης των πολιτών, αλλά ενισχύεται και από μεγάλη μερίδα του τύπου, από όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα, καθώς και από τηλεοπτικούς αστέρες όπως οι κ.κ. Λαζόπουλος και Αναστασιάδης.

Γυρίζοντας τη μηχανή του χρόνο 63 χρόνια πίσω, φτάνουμε στις πρώτες εκλογές μετά από 10 χρόνια κατά τα οποία μεσολάβησαν το βοναπαρτικό καθεστώς Μεταξά, ο ιταλογερμανικός πόλεμος, η Εθνική Αντίσταση, η κατοχή, τα Δεκεμβριανά και η Συμφωνία της Βάρκιζας. Οι εκλογές ορίζονται για τις 31 Μάρτη 1946, επί κυβερνήσεως του κεντρώου Θεμιστοκλή Σοφούλη. Η αριστερά καταγγέλλει το κλίμα «λευκής τρομοκρατίας» και ζητά δίμηνη τουλάχιστο αναβολή. Οι Άγγλοι πιέζουν όμως και πετυχαίνουν να γίνουν οι εκλογές χωρίς καμία αναβολή. Προσπάθεια συνεργασίας της ενωμένης τότε αριστεράς με το κέντρο ναυαγεί. Το ΕΑΜ, με επικεφαλής το ΚΚΕ (απόφαση 2ου Συνεδρίου Κ.Ε. Φεβ. 1946) αποφασίζει να απέχει από τις εκλογές, για να μην παγιδευτεί η αριστερά σε μια στημένη εκλογική ήττα. Το ίδιο αποφασίζουν και κάποια κόμματα του κέντρου.

apoxiΟι εκλογές διεξάγονται μέσα σε κλίμα βίας και νοθείας, ιδιαίτερα στην ύπαιθρο, παρά τις εκθέσεις των παρατηρητών του νεόκοπου ΟΗΕ περί του αντιθέτου. Οι δεξιοί φιλομοναρχικοί επικρατούν χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο, με την αριστερά απούσα και το κέντρο κατακερματισμένο. Η «επίσημη» αποχή είναι μόλις 9,5%, ενώ αριστεροί κύκλοι την ανεβάζουν ως το 50%. Η πραγματικότητα βρίσκεται κάπου στη μέση. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους γίνεται και δημοψήφισμα, στο οποίο παραδόξως το ΕΑΜ δεν απέχει, με το οποίο επαναφέρεται η βασιλεία.

Το βράδυ της προηγούμενης των εκλογών είχε σημειωθεί πολύνεκρη επίθεση από αριστερούς αντάρτες σε σταθμό χωροφυλακής στο Λιτόχωρο Πιερίας. Πολλοί τη θεωρούν ως το πρελούδιου του εμφυλίου (1946 – 1949). Οι συμπλοκές πυκνώνουν μέσα στο καλοκαίρι. Ο δρόμος προς τον ολέθριο εμφύλιο σπαραγμό είναι πια χωρίς επιστροφή.

Ιστορικά η απόφαση της αριστεράς για αποχή στις εκλογές του 1946 αποδείχθηκε τραγικό λάθος. Ακόμα και το ΚΚΕ έκανε την αυτοκριτική του και αναγνώρισε το λάθος στο 8ο Συνέδριο του 1961, στο οποίο διάγραψε και το Γεν. Γραμματέα του Ν. Ζαχαριάδη, αν και κύκλοι φιλικά προσκείμενοι σ’ αυτόν του ισχυρίζονται πως ο Ζαχαριάδης μέχρι την τελευταία στιγμή προσπαθούσε να πετύχει συμβιβαστική λύση συμβολικής έστω συμμετοχής στις εκλογές, η οποία ήταν παράλληλη και με τη γραμμή του ΚΚΣΕ.

Η ολέθρια κατάληξη είναι σε όλους γνωστή. Εμφύλιος, δεξιές ή δεξιίζουσες ξενόδουλες κυβερνήσεις, παρακράτος, Φρειδερίκη, χούντα. Η αριστερά παρέμεινε μακριά από το πολιτικό προσκήνιο και ουσιαστικά υπό διωγμό για τρεις δεκαετίες. Με παρένθεση το εντυπωσιακό 24,5% της ΕΔΑ στις εκλογές του 1958, δεν διεκδίκησε ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας.

Η μηχανή του χρόνου επιστρέφει στο παρόν και τις Ευρωεκλογές του 2009. 60 χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου και 35 μετά τη Μεταπολίτευση. Το αστικό κοινοβουλευτικό μας σύστημα σε κρίση. Αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα κοινωνικά προβλήματα, τη διαφθορά, να προστατεύσει την αξιοπιστία του. Παρά τις απώλειες από φυσιολογική φθορά και από τη δημιουργία νέων κομμάτων, ο δικομματισμός αντέχει ακόμα γερά.

Οι πολίτες δικαίως απογοητευμένοι και αγανακτισμένοι. Η αποχή αναμένεται να χτυπήσει μεγάλα νούμερα, παρόλο που δεν είναι πολιτική επιλογή κομμάτων αυτή τη φορά. Ακόμα περισσότερο αφού οι εκλογές «πέφτουν» μέσα στο τριήμερο του Αγ. Πνεύματος. Τι μπορεί να πείσει το νεοέλληνα ψηφοφόρο να μείνει πιστός στο ραντεβού με την κάλπη και να αφήσει τις παραλίες και τις εξοχές;

sharkΠέρα βέβαια από τη «χαβαλετζίδικη» υπάρχει και η συνειδητοποιημένη αποχή. Από ανθρώπους που απορρίπτουν το κοινοβουλευτικό και το εκλογικό σύστημα για ιδεολογικούς λόγους. Ωστόσο αυτή η αποχή δεν καταγράφεται χωριστά από την αποχή λόγω αδιαφορίας. Ο Elikas απαντά σε 10 από τα πιο δημοφιλή επιχειρήματα υπέρ της αποχής, αξίζει τον κόπο να τα λάβετε υπ’ όψιν. Ακόμα το κόκκινο μπαλόνι επιχειρηματολογεί πειστικά κατά της αποχής, έχοντας φιλοτεχνήσει και αρκετά banners γι’ αυτό το σκοπό – ένα από αυτά παραθέτουμε δίπλα.

Ο γράφων θα εστιάσει επιλεκτικά στο εξής. Μια πολιτική επιλογή αξιολογείται πάντα σε σχέση με τις συνθήκες και τις συγκυρίες της εποχής της. Η αποχή της αριστεράς στις εκλογές του ’46 αποδείχτηκε ιστορικά λανθασμένη αλλά στην εποχή της είχε σοβαρή αιτιολόγηση. Τότε οι εκλογές δεν ήταν ελεύθερες και δημοκρατικές, επικρατούσε τρομοκρατία από κράτος και παρακράτος, ο στρατός και ο ξένος παράγοντας ήταν ρυθμιστής της κατάστασης, οι πληγές από τον πόλεμο, την κατοχή και τον «Πρώτο Γύρο» ήταν ακόμα ανοιχτές. Παρόλο η αποχή τότε αποδείχτηκε αυτοκαταστροφική, δεν αμφισβητεί κανείς πως ήταν έντιμη και γενναία στάση, αφού όποιοι την επέλεξαν στιγματίστηκαν ως «κόκκινοι», «συνοδοιπόροι» ή «συμπαθούντες».

 

 

Εν έτει 2009, παρά την κρίση και απαξίωση του πολιτικού συστήματος, μπορούμε τουλάχιστο να εκφραζόμαστε και να ψηφίζουμε ελεύθερα. Ασφαλώς και η συμμετοχή σε εκλογές κάθε 4 ή 5 χρόνια δεν είναι επαρκής πολιτική παρέμβαση, είναι όμως μια ευκαιρία. Η αποχή δεν εγκυμονεί κίνδυνο εμφυλίου πολέμου, χούντας ή ξένης επέμβασης. Μεταφράζεται όμως (η αποχή) ως ανοχή για τα κακώς κείμενα και αδιαφορία για το μέλλον, βάζοντας την όποια δυναμική ουσιαστικής ανατροπής στο ψυγείο.

Σε μια εποχή δύσκολη για ατομικά δικαιώματα και κοινωνικές διεκδικήσεις, η αποστασιοποίηση από τα κοινά οδηγεί σε απεμπόληση κεκτημένων δικαιωμάτων.  Δικαιωμάτων κατακτημένων με αγώνες και αίμα που μας άφησαν κληρονομιά οι προηγούμενες γενιές της Εθνικής Αντίστασης, του 1-1-4, του αντιδικτατορικού αγώνα και του Πολυτεχνείου. Κληρονομιά του Μπελογιάννη, του Λαμπράκη, του Παναγούλη, του Μουστακλή, του Πέτρουλα, του Μανδηλαρά, του Καράγιωργα και πολλών ακόμα αγωνιστών της δημοκρατίας.

 

Η αποχή του 1946 ήταν ιστορικό λάθος αλλά ήταν μια αξιοπρεπής στάση. Η αποχή του 2009 θα χαρακτηριστεί ιστορικά μάλλον ως έλλειψη σοβαρότητας και ευφυίας.

 

 

Απόσπασμα από την ταινία «Ο Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου

 

Σχετικοί Σύνδεσμοι:

 sansimera.gr

Πολιτικό Καφενείο «Ο Μέγας Ανατολικός»

Εφημερίδα «Το Ποντίκι»

Βασίλης Ραφαηλίδης: Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους 1830 – 1974

 

Read Full Post »

 

euroelection

 

Μετά τη Γιουροβίζιον, στο δρόμο προς τας Ευρωεκλογάς.  Δύο βδομάδες έχουν μείνει  πριν τις 7 του Ιούνη – της Πεντηκοστής και παραμονή του Espiritu Santo για τους θρησκευόμενους ψηφοφόρους.

Δεν είχα προετοιμαστεί ακόμα για σχετική ενημέρωση / προπαγάνδα / αγκιτάτσια  / πλύση εγκεφάλου, αλλά υπέπεσε στην αντίληψη μου κάτι κατάλληλο για να μας βάλει στο κλίμα (το στραβό πριν το φάει ο γάδαρος), χωρίς να ανεβάζει πολύ τους τόνους (ούτε τους ξιφίες – είναι νωρίς ακόμα για την εποχή του ψαρέματος ψηφοφόρων και άλλων ψαριών). Επιπλέον αναφέρεται και σε… συγγενικό πετούμενο.

Πρόκειται για εναλλακτική βερσιόν του τηλεοπτικού σποτ του κυβερνόντως κόμματος, που τελικά κόπηκε από τους αμερικανοθρεμμένους image makers και συμβουλάτορες της Ρηγίλλης με το αιτιολογικό ότι το εμφανιζόμενο παπαγαλάκι δεν είναι επαρκώς πολιτικά ορθό και μπορεί να προκαλέσει σύγχυση στη βάση του κόμματος. Κατά την ταπεινή μας γνώμη ήταν καλύτερο από το άλλο που τελικά επιλέγη, αλλά τελικός κριτής όπως πάντα θα είναι ο… λαός.

 

 

Δείτε ακόμα:

Τα πρώτα τηλεοπτικά σποτ των κομμάτων

Μια ανασκόπηση για τα 3ο χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης Προσχώρησης της Ελλάδας στην ΕΟΚ (από το Ρεπορτάζ Χωρίς Σήμερα)

Την πολιτική εξόρμηση και εκλογική ετοιμότητα του Κόκκινου Μπαλονιού

Read Full Post »

 

 

22 Μάη 1963. Ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης πέφτει στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Βενιζέλου, θανάσιμα χτυπημένος από το τρίκυκλο του Κοτζαμάνη και το λοστό του Εμμανουηλίδη. Επέστρεφε πεζός στο ξενοδοχείο του μετά από ομιλία σε εκδήλωση για την ειρήνη στη Θεσσαλονίκη. Ξεψυχά στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ στις 27. Την ίδια τύχη παραλίγο να έχει και ο βουλευτής Καβάλας της ΕΔΑ, Γιώργης Τσαρουχάς, ο οποίος πέφτει κι αυτός θύμα επίθεσης από παρακρατικούς εκεί κοντά. Το έργο των φονιάδων θα ολοκληρωθεί πέντε χρόνια μετά στα γραφεία της ΚΥΠ.

Δέκατο τέταρτο παιδί φτωχής αγροτικής οικογένειας από την Κερασίτσα Αρκαδίας, βαλκανιονίκης, γιατρός και υφηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ανεξάρτητος βουλευτής Πειραιά συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ. Ηγετική προσωπικότητα στο κίνημα για την ειρήνη.

Ένα μήνα πριν τη δολοφονία του (21 Απριλίου – σατανική σύμπτωση!), ο Λαμπράκης ηγείται πορείας για την ειρήνη από το Μαραθώνα προς την Αθήνα, παρά την απαγόρευση της αστυνομίας επί κυβέρνησης Καραμανλή (του “εθνάρχη” και 4ου “μεγάλου Έλληνα”). Η φωτογραφία του Λαμπράκη με το πανώ που γράφει “ΕΛΛΑΣ” με το σύμβολο της ειρήνης δίπλα κάνει το γύρο του κόσμου.

 

labrakis

  (περισσότερα…)

Read Full Post »

eurovision 2009

 

Ενώ σύσσωμο σχεδόν το πανελλήνιο θρηνεί την αποτυχία του Σάκη να το σηκώσει το βαρύτιμο τρόπαιο της Eurovision (γράφεται και… Γιουροβύζιον στη γλώσσα του λαού), ένα περισσότερο υποψιασμένο μέρος αυτού θρηνεί τα χρήματα από τον προϋπολογισμό της ΕΡΤ – το δημόσιο κορβανά δηλαδή – που διατέθηκαν για αυτό το φιάσκο. Όχι ότι θα πιάναν τόπο αν «το έπαιρνε», αλλά κουβέντα να γίνεται.

Κάτι που υποβαθμίστηκε από τα επικοινωνιακά μέσα είναι ότι η φετινή διοργάνωση αποδείχθηκε η πιο πολιτικοποιημένη στην ιστορία του θεσμού, καθώς σε εκδήλωση διαμαρτυρίας για την κακομεταχείρηση των ομοφυλοφίλων στη Μόσχα λίγο πριν τον τελικό, 30 πολίτες συνελλήφθησαν από τη ρωσική αστυνομία. Νωρίτερα είχε πραγματοποιηθεί μια άλλη διαδήλωση διαμαρτυρίας κατά της Eurovision από εθνικιστικές και θρησκευτικές ομάδες χωρίς η αστυνομία να επέμβει. Δείτε το σχετικό ρεπορτάζ από το TVXS.

eurovisi-offΤην προηγούμενη του τελικού, η δημοτική παράταξη Ανοιχτή Πόλη διοργάνωσε την Eurovisi-OFF.  Μια μουσική γιορτή που τα τέσσερα τελευταία χρόνια διοργανώνεται μια μέρα πριν τον τελικό της Eurovision, και τείνει να εξελιχθεί σε θεσμό. Μια μουσική γιορτή με κεντρική ιδέα «για τη μουσική των πολιτισμών και όχι της κατανάλωσης», όπως διατείνονται οι διοργανωτές.

Μοιραία οι συνέλληνες διχάστηκαν σε ΓιουριβιζιΟΝιστές – κατά το ρεβιζιονιστές, φραξιονιστές κλπ – και ΓιουροβιζιΟΦιστές. Το ‘χει φαίνεται η μοίρα αυτού του τόπου να σπαράζεται από την πόλωση, για σοβαρές ή ασήμαντες αιτίες. Όπως ήταν αναμενόμενο, για άλλη μια φορά οι ΓιουριβιζιΟΝιστές κατήγαγαν συντριπτική νίκη της τάξης του 89%, επιβεβαιώνοντας τις Κόκκινες Κασσάνδρες.

 

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Προ μερικών μηνών είχαμε κάνει ένα μικρό αφιέρωμα σε πειρατές, κουρσάρους, μπουκανιέρους και λοιπά καθάρματα της Καραϊβικής. Συμπτωματικά η επικαιρότητα έφερε την πειρατεία στο προσκήνιο, με δύο εκ πρώτης όψεως ασυσχέτιστα περιστατικά.

 

somalipiratesΠρώτα με τους Σομαλούς πειρατές στον Κόλπο του Άντεν, οι οποίοι παρουσιάστηκαν από την πλειοψηφία των μέσων ως εγκληματίες, δολοφόνοι και πλιατσικολόγοι. Οι μεγάλες εφοπλιστικές δυνάμεις, ανάμεσά τους και η… Ελλάδα (ναι, συνεχίζουμε να έχουμε έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους στον κόσμο, έστω και με ξένες σημαίες στα περισσότερα πλοία) έστειλαν πολεμικά πλοία για να περιπολούν τη θαλάσσια περιοχή γύρω από το “κέρας της Αφρικής”. Αυτή είναι όμως μόνο η μισή αλήθεια. Η Σομαλία είναι μια χώρα της Ανατολικής Αφρικής που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια τα πάνδεινα: λιμό βιβλικών διαστάσεων, αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, μια γιάνκικη εισβολή την οποία απέκρουσε με ταπεινωτικό τρόπο για τους εισβολείς, παράνομη αλιεία μεγάλων διαστάσεων στα χωρικά της ύδατα από ξένα αλιευτικά καθώς και τεράστια οικολογική καταστροφή από τα τοξικά λήμματα που αποθέτουν οι βιομηχανικές χώρες της Δύσης στις ακτές της. Κάποιοι αποφάσισαν να μην τα ανεχθούν όλα αυτά. Κατατοπιστικότατο είναι το σχετικό θέμα του Γατουλέα.

  

piratebayΤο ίδιο περίπου διάστημα, απέκτησε δημοσιότητα η καταδίκη των ιδρυτών της ιστοσελίδας Pirate Bay στη Σουηδία. Οι τέσσερις ιδρυτές της πασίγνωστης ιστοσελίδας, μέσω της οποίας χρήστες από όλο τον κόσμο μπορούν να μοιράζονται αρχεία μουσικής και λογισμικού, καταδικάστηκαν σε φυλάκιση και μεγάλο χρηματικό πρόστιμο για παραβίαση της νομοθεσίας περί πνευματικών δικαιωμάτων. Εδώ η επιχειρηματολογία της υπεράσπισης απέκτησε μεγαλύτερη προβολή και υποστήριξη, λόγω της δημοφιλίας της ιστοσελίδας. Οι νόμοι περί πνευματικών δικαιωμάτων έχουν συνταχθεί και εφαρμόζονται με πρώτη προτεραιότητα την προστασία των κερδών των μεγάλων δισκογραφικών και κινηματογραφικών εταιριών, καθώς και των κολοσσών προϊόντων πληροφορικής, που συχνά ανήκουν στους ίδιους επιχειρηματικούς ομίλους, αντί των συμφερόντων των καλλιτεχνών και των προγραμματιστών, που συνήθως αμείβονται μέτρια ως πενιχρά και ανεξάρτητα από τα νόμιμα αντίγραφα των προϊόντων που πωλούνται. Επίσης είναι κοινό μυστικό πως η”πειρατεία” τόσο στη μουσική όσο και στο software βοηθάει στην προβολή των νόμιμων προϊόντων και φέρνει έσοδα με άλλους τρόπους (εισπράξεις συναυλιών, πωλήσεις αναμνηστικών και ρούχων, συνδρομές από εταιρίες, πανεπιστήμια κ.α.).

 

europarlΠριν λίγες μέρες προέκυψε ένα πολύ σοβαρό θέμα το οποίο έλαβε ελάχιστη προβολή. Στις 6 Μαΐου τέθηκε προς ψήφιση στο Ευρωκοινοβούλιο πακέτο διατάξεων που περιόριζαν την ελευθερία πρόσβασης των χρηστών σε ιστοσελίδες από τους παρόχους ίντερνετ. Τελικά με 407 ψήφους υπέρ, 57 κατά και 171 αποχές, η ολομέλεια καταψήφισε τους περιορισμούς στην πρόσβαση στο διαδίκτυο, αν δεν υπάρχει προηγούμενη δικαστική απόφαση. Απέφυγε ωστόσο να πάρει θέση σε μια σειρά από σημαντικά επιμέρους ζητήματα, μεταθέτοντας την ευθύνη στα εθνικά κοινοβούλια.

  (περισσότερα…)

Read Full Post »

Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας (περισσότερα στο sansimera.gr).

 

 

Αντί των συνηθισμένων κοινοτοπιών, παραθέτω ένα πραγματικά αξιόλογο κείμενο του καλού συναδέρφου Βασίλη για τη ματωμένη Πρωτομαγιά του Σικάγο, με τη σύμφωνη γνώμη του και τη δική μου επιδοκιμασία.

 

1 Μάη 1886, Σικάγο

Στα δάση γύρω από την λίμνη Μίτσιγκαν, οι ξυλοκόποι της εταιρείας υλοτομίας Μακ Κόρμικ δουλεύουν δεκαέξι ώρες την ημέρα. Στα εργοστάσια του Σικάγο, το οκτάωρο δεν είναι κατάκτηση αλλά παραχώρηση σε μια ειδική μόνο κατηγορία εργαζομένων. Στα παιδιά κάτω των δώδεκα χρόνων. Όμως όλα αυτά πρόκειται να αλλάξουν από σήμερα αναγελούν οι «Ιππότες της Εργασίας» και η Διεθνής Οργάνωση Εργαζομένων.

Σήμερα, 1η Μαΐου, στο Σικάγο, την Βοστόνη, την Νέα Υόρκη και το Πίτσμπεργκ οι απεργοί γεμίζουν τους δρόμους, για να πάψει το οκτάωρο να είναι μια παραχώρηση. Αυτές οι πορείες και οι συγκεντρώσεις χιλιάδων, τους ενώνουν όλους. Γυναίκες που διαδηλώνουν πριν από τις σουφραζέτες. Μετανάστες και ντόπιοι, νέοι και γέροι, ξυλοκόποι και εργάτες των σιδηροδρόμων, αναξιοπαθείς μεταξύ ταλαιπωρημένων.

Για τρεις μέρες κρατούν οι ειρηνικές συγκεντρώσεις. Όμως η αστυνομία αισθάνεται άβολα με τόσο κόσμο στους δρόμους και ο Σύλλογος Εμπόρων του Σικάγο έχει δωρίσει στην εθνοφρουρά ένα πολυβόλο αξίας 2000 δολαρίων για κάθε ενδεχόμενο. Η απεργία των ξυλοκόπων κρατά για μήνες. Και ο λοχαγός Μπόνφιλντ της αστυνομίας του Σικάγο έχει εκνευριστεί με τις φωνές τους και αποφασίζει να σωπάσει δύο από αυτούς με τις σφαίρες των αντρών του.

(περισσότερα…)

Read Full Post »