Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Φεβρουαρίου 2010

 

27 Φεβρουαρίου 1989. Η Βενεζουέλα έχει γονατίσει από τη φτώχεια, την ανεργία και τα δάνεια της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Χιλιάδες λαού ξεχύνονται στους δρόμους του Καράκας για να διαμαρτυρηθούν για την εξαθλίωση στην οποία έχει βυθιστεί η χώρα από τα νεοφιλελεύθερα πειράματα της – σοσιαλδημοκρατικής – κυβέρνησης του Κάρλος Άντρες Πέρες, ο οποίος κέρδισε τις εκλογές υποσχόμενος ακριβώς τα αντίθετα από τα οποία “κατάφερε”.

 Η αστυνομία και ο στρατός θα επέμβουν με βαρύτατο απολογισμό: 300 νεκρούς σύμφωνα με τις αρχές και 3.000 σύμφωνα με την αντιπολίτευση. 10 χρόνια μετά, η Μπολιβαριανή Επανάσταση του Ούγκο Τσάβες Φρίας θα ξαναβάλει τη χώρα στο δρόμο της λαϊκής κυριαρχίας, της ευημερίας και της αξιοπρέπειας (βλ. και παλιότερη ανάρτηση σχετικά με το Μπολίβαρ και τον Τσάβες).

Τα γεγονότα του Καράκας έμειναν στην ιστορία ως Καρακάσο. Η κατάληξη –άσο παραπέμπει σε βίαιες ταραχές σε μια πόλη. 41 χρόνια πριν το Καρακάσο έλαβε χώρα το Μπογκοτάσο (9 Απρίλη 1948). Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου δολοφονείται ο προοδευτικός υποψήφιος Χόρχε Ελιέσερ Γκαϊτάν. Θα ακολουθήσει ένα πρωτοφανές κύμα βιαιότητας και τρομοκρατίας (La Violencia) που θα συνεχιστεί, με μικρά διαλείμματα, ως τις μέρες μας. Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, φοιτητής φιλολογίας τότε, είναι αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων και θα τα καταγράψει εκπληκτικά πολλά χρόνια αργότερα στην αυτοβιογραφία του, Ζω για να τη διηγούμαι.

«Υπάρχουν αυτοί που επιβεβαιώνουν ότι ήταν η αρχή της βίας που μέχρι τις μέρες μας υφίσταται στην Κολομβία»

  (περισσότερα…)

Advertisements

Read Full Post »

Ο Ροσινάντης, το άλογο του Δον Κιχώτη, ήταν ένα μάτσο κόκαλα:
– Είσαι μεταφυσικός.
– Βέβαια, αφού δεν τρώω.
Ο Ροσινάντης μουρμούρισε τα παράπονά του, ενώ ο Σάντσο Πάντσα διαμαρτυρόταν για την εκμετάλλευση του σταυλίτη από τον ιππότη. Παραπονιόταν για το μεροκάματό του, δηλαδή για το ξύλο, την πείνα, τις κακουχίες και τις υποσχέσεις, κι απαιτούσε ένα αξιοπρεπή μισθό σε ρευστό χρήμα.
Για τον Δον Κιχώτη αυτές οι χυδαίες εκφράσεις ματεριαλισμού ήταν αξιοκαταφρόνητες. Αναφερόταν στους συναδέλφους πλανόδιους ιππότες, λέγοντας:
– Οι σταυλίτες δεν λαβαίνουν ποτέ μισθό, μόνο επιβράβευση.
Και υποσχόταν στον Σάντσο Πάντσα να τον κάνει κυβερνήτη στο πρώτο βασίλειο που θα κυρίευε, κι ότι θα του άφηνε τον τίτλο του κόμη ή του μαρκησίου.
Όμως ο πληβείος ήθελε μια μόνιμη θέση εργασίας κι ένα σίγουρο μισθό.
Έχουν περάσει τέσσερις αιώνες. Και βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση.

Εντουάντο Γκαλεάνο, Καθρέφτες

  

Επειδή λοιπόν δε θέλουμε να επιστρέψουμε στον εργασιακό μεσαίωνα, στις 24/2 έχουμε ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ. Εναλλακτικά και… Γενική Ελλάδα (Grèce Générale παραφράζοντας το Grève Générale), όπως το σύνθημα που ακούστηκε και γράφηκε πολύ πέρσι στο γαλλόφωνο κόσμο, από το Παρίσι μέχρι τη Μαρτινίκα και τη Γουαδελούπη, εκφράζοντας την απήχηση και δυναμική του ελληνικού Δεκέμβρη του 2008.

 

  (περισσότερα…)

Read Full Post »

Σε πρώτο πλάνο:  Γιώργης Σιάντος, Δημήτρης Παρτσαλίδης και Ηλίας Τσιριμώκος, υπογράφουν εκ μέρους του ΕΑΜ τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Εξωχική κατοικία Παναγιώτη Κανελλόπουλου, 12 Φλεβάρη 1945.

Έκτοτε η «Βάρκιζα» πέρασε – όχι μόνο στην ελληνική αλλά και – στην παγκόσμια πολιτική ορολογία ως η εθελοντική παράδοση στις άγριες διαθέσεις του αντιπάλου. Ήταν αυτό που έκανε τον Μάο Τσε Τουνγκ να την χαρακτηρίσει τη μόνη «νικηφόρα επανάσταση που παρέδωσε την εξουσία». Από τότε κανένα ένοπλο κίνημα,  – κάθε απόχρωσης, εθνικιστικό, δεξιό ή αριστερό – από το Σαλβαδόρ μέχρι το Κονγκό και από το Νεπάλ μέχρι την Ιρλανδία, ποτέ δεν δέχτηκε να αφοπλιστεί χωρίς να έχει αποσπάσει γενική αμνηστία.

Από το «Ε Ιστορικά» της Ελευθεροτυπίας.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Κορίτσι από το Μάλι, χώρα στην οποία η κλειτοριδεκτομή επιβάλλεται σε ποσοστό έως και 85%!

 

Περίπου τρία εκατομμύρια κορίτσια υπόκεινται κάθε χρόνο σε κλειτοριδεκτομή και τίθενται σε κίνδυνο εξαιτίας αυτής της πρακτικής. Τα στοιχεία δημοσιοποιήθηκαν από την UNICEF και το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό με αφορμή τη Διεθνή ημέρα κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, στις 6 Φεβρουαρίου (TVXS).

 

Παρόλο που τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μείωση της αποτρόπαιης πρακτικής, υπολογίζεται πως 120 με 140 εκατομμύρια γυναίκες έχουν υποστεί τις συνέπειες της βάρβαρου αυτού «εθίμου«, κυρίως στην υποσαχάρια Αφρική αλλά και στην Ασία καθώς και σε κοινότητες μεταναστών στην Ευρώπη, την Βόρεια Αμερική και την Αυστραλία.

Μεγέθυνση του χάρτη (στοιχεία 2005)

 

Επειδή επικρίνω τον ακροτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων, μερικοί πιστεύουν ότι δεν εκτιμώ την κουλτούρα μου. Κάνουν μεγάλο λάθος. Ω, ευχαριστώ κάθε μέρα το Θεό, γιατί είμαι από την Αφρική. Κάθε μέρα. Νιώθω πολύ περήφανη που είμαι Σομαλή και περήφανη για τη χώρα μου. Υποθέτω ότι μερικοί άλλοι πολιτισμοί μπορεί να το θεωρήσουν αυτό πολύ αφρικανικό τρόπο σκέψης – ξέρετε, να είναι κανείς περήφανος για το τίποτα. Αλαζονεία, θα μπορούσατε να το χαρακτηρίσετε.

Από το βιβλίο της Waris Dirie, Λουλούδι της Ερήμου. Κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ατλαντίδα.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

 

Στο θεατρικό έργο «Το Κτήνος το Φεγγάρι» δυο Αρμένιοι, παντρεμένοι δια αντιπροσώπου στην Κωνσταντινούπολη, θα συναντηθούν για πρώτη φορά στην Αμερική της δεκαετίας του ’20 να ξεκινήσουν τη ζωή τους. Δυο ξένοι  σε μια ξένη χώρα, δυο νέοι άνθρωποι που πρέπει να ανακαλύψουν πρώτα ο ένας τον άλλον και μετά να σταθούν μαζί σε ό,τι πρωτόγνωρο ανοίγεται μπροστά τους. Η διπλή αυτή  πορεία δεν είναι ευκολη. Ο Αράμ κι η Σέτα Τομασιάν φέρουν βαριά τα τραύματα της αρμενικής γενοκτονίας του 1915. Εκείνοι γλίτωσαν, όχι όμως κι οι οικογένειές τους. Ο καθένας τους θα κρατήσει διαφορετική στάση απέναντι στην προσωπική του τραγωδία, και αυτό μοιραία θα επηρεάζει το γάμο τους.

 Η Σέτα αντιμετωπίζει με κέφι και περίσσια αντοχή τη ζωή. Με μια δίψα για το καινούριο και με μια δύναμη παιδικής ορμής θα έλθει σε επαφή με την μεσοπολεμική Αμερική και θα της ανοιχτεί. Οι πληγές της είναι κρυμμένες, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν. Θα προσπαθήσει να αντλήσει δύναμη από τον σύζυγο της, αλλά και από οτιδήποτε τής προσφέρει η ζωή όπως εκτυλίσσεται. Ο Αράμ, από την άλλη, νιώθει βαριά την υποχρέωση της συνέχειας της οικογένειάς του, αλλά και της παράδοσης. Για την προσωπική του ισορροπία είναι αναγκαία η διατηρηση της μνημης, η διαιώνιση.  Κατ’ εικόνα  και καθομοίωσιν….  

Δημήτρης Τάρλοου και Ταμίλα Κουλίεβα

Το ζευγάρι όμως θα ανακαλύψει πως δεν μπορεί να κάνει παιδιά εξαιτίας του υποσιτισμού της Σέτα στα χρόνια του αρμενικού διωγμού. Η στάση του καθενός απέναντι στο πρόβλημα θα είναι διαφορετική και μέσα από αυτήν αναφαίνεται η πορεία δύο ανθρώπων να αναμετρηθούν με  τις ατομικές τους τραγωδίες, να προσεγγίσουν ο ένας τον άλλον μέσα από αυτές, εν τέλει να γνωριστούν και να  αντιμετωπίσουν το πρόβλημα στο τέλος αυτής της πορείας. Τα χρόνια περνούν, οι δουλειές του  Αράμ Τομασιάν θα αρχίσουν να πηγαίνουν καλύτερα, η Σετα θα αρχίσει να ταϊζει κρυφά απο τον αντρα της τα ορφανά της γειτονιας σε μια προσπαθεια υποκατάστασης. Ο αντρας της θα αντιδράσει όταν το ανακαλύψει, σταδιακά όμως η Σετα θα του επιβληθει.  Ενα από αυτά τα ορφανα θα μπει βαθιά στη ζωή τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να αρχίσουν να αποτραβιούνται οι σκιές… 

  (περισσότερα…)

Read Full Post »

«Αυτή η καταστροφή είναι πανομοιότυπη δύο προηγούμενων σεισμών… της αποικιοκρατίας και του καπιταλισμού» (από εφημερίδα Granma)

Δέκα Αμερικανούς πολίτες συνέλαβε η αϊτινή αστυνομία ενώ προσπαθούσαν να πάρουν 33 παιδιά (ηλικίας 2 μηνών ως 12 ετών) από τη σεισμόπληκτη χώρα για παράνομες υιοθεσίες. Αστυνομικοί έθεσαν υπό κράτηση την ομάδα της οποίας ηγείτο μια γυναίκα, η Σίλσμπι Λόρα Λαβόν, στο Μαλπάσο τον κύριο μεθοριακό σταθμό διέλευσης προς τη Δομινικανή Δημοκρατία.[…] Ο πρωθυπουργός Ζαν Μαξ Μπελρίβ, η UNICEF και άλλες ανθρωπιστικές οργανώσεις έχουν καταγγείλει την παράνομη μεταφορά ανηλίκων έξω από τη χώρα. Πολλές ανθρωπιστικές οργανώσεις έχουν εκφράσει τους φόβους τους ότι διάφοροι θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν το χάος μετά το σεισμό της 12ης Ιανουαρίου που έπληξε την Αϊτή για να κάνουν παράνομες υιοθεσίες (TVXS).

Ο καπιταλισμός αναπτύχθηκε σε παγκόσμιο σύστημα αποικιακης εκμετάλλευσης και χρηματιστικής κατάπνιξης της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού της γης από μια χούφτα «προηγμένες χώρες».

Β.Ι. Λένιν, Ιμπεριαλισμός: Ανώτατο Στάδιο του Καπιταλισμού

Στις πατρίδες μας της Λατινικής Αμερικής, δεν παραστεκόμαστε στην άγρια γέννηση του καπιταλισμού, αλλά στα αιματηρά γερατειά του. Η υπανάπτυξη δεν είναι ένα στάδιο της ανάπτυξης. Είναι η συνέπειά της. Η υπανάπτυξη της Λατινικής Αμερικής προέρχεται απ’ την ξένη ανάπτυξη και εξακολουθεί να την τροφοδοτεί.

Ε. Γκαλεάνο, Ανοιχτές Φλέβες της Λατινικής Αμερικής

Το φινάλε της ταινίας Zabriskie Point (1970) του Michaelangelo Antonioni. H μουσική των Pink Floyd.

Read Full Post »