Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Απρίλιος 2011

Παρίσι, άνοιξη του 1937: Ο Πάμπλο Πικάσο ξυπνάει και διαβάζει.

Διαβάζει την εφημερίδα, παίρνοντας το πρωινό του στο εργαστήριό του.

Ο καφές κρυώνει στο φλυτζάνι.

Η γερμανική αεροπορία ισοπέδωσε την πόλη Γκερνίκα. Επί τρεις ώρες τα ναζιστικά αεροπλάνα κατεδίωκαν και χτυπούσαν τον κόσμο που προσπαθούε να ξεφύγει από τη φλεγόμενη πόλη.

Ο στρατηγός Φράνκο διαβεβαιώνει πως η Γκερνίκα κάηκε από τους πυρομανείς Αστουριανούς και Βάσκους, που ανήκαν στην τάξη των κομμουνιστών.

Δύο χρόνια αργότερα, στη Μαδρίτη, ο Βόλφραμ φον Ριχτχόφεν, διοικητής του γερμανικού στρατού στην Ισπανία, συνοδεύει τον Φράνκο στο θεωρείο της νίκης: σκοτώνοντας Ισπανούς, ο Χ’ιτλερ κάνει δοκιμές για τον επόμενο παγκόσμιο πόλεμο.

Εντουάρντο Γκαλεάνο, Καθρέφτες

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Μια πολύ σημαντική ταινία του νεότερου κουβανικού σινεμά, σκηνοθετημένη από τον “πατριάρχη” Tomás Gutiérrez Alea, δημιουργό της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας μετά το θρίαμβο της Επανάστασης (Historias de la revolución – Ιστορίες της Επανάστασης, 1960) και πολλών ακόμα που έγιναν επιτυχίες και διεθνώς, όπως Memorias del Subdesarrollo (Μνήμες Υπανάπτυξης, 1968), La Ultima Cena (Ο Μυστικός Δείπνος, 1976) και Guantanamera (1995).

Γυρισμένη σε μια από τις πιο δύσκολες ιστορικές περιόδους για την Κούβα από οικονομική και πολιτική άποψη, μέσα στην “Ειδική Περίοδο σε Καιρό Ειρήνης”, η ταινία Fresa y Chocolate (Φράουλα και Σοκολάτα) σηματοδοτεί ένα κομβικό σημείο της κουβανικής τέχνης αλλά και αντίληψης των πραγμάτων γενικότερα. Ο κεντρικός άξονας περιστρέφεται γύρω από το ευαίσθητο θέμα της ομοφυλοφιλίας, με γενικότερες αναφορές στην αντιμετώπιση της διαφορετικότητας της πολιτικής άποψης και της στάσης ζωής.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Του Π.Τ. Τσιολάκη (Το Ποντίκι)


Ο καμβάς του είναι οι δρόμοι της Αθήνας, όπου με το δικό του τρόπο αμφισβητεί «τα σύγχρονα αισθητικά πρότυπα, ειδικά όσα σχετίζονται με τον καταναλωτισμό», όπως γράφει και στο site του. Ο Bleeps θεωρείται ο έλληνας Banksy, αφού και οι δυο τους δρουν στο σκοτάδι και αφήνουν τα έργα τους να «μιλάνε» αντ΄αυτών.

Ένα από τα έργα του έχει τον τίτλο «Viva La Revolucion» και είναι εμπνευσμένος από τη γυναικεία φιγούρα του πίνακα του Delacroix με την ελληνική σημαία.

Ένας από τα πρόσφατα και… επίκαιρα έργα του απεικονίζει έναν ρασοφόρο με την ευχή «ΚΑΛΗ ΕΠ- ΑΝΑΣΤΑΣΗ».

Ο street artist, που έχει κάνει σπουδές στην Αγγλία, σχολιάζει την ελληνική οικονομία εμπνεόμενος από το… «Next Top Model»! «Greece next economic model» είναι ο τίτλος του δημιουργήματος του, το οποίο δείχνει ένα κουτσό μοντέλο.

«Η διαδικασία της δημιουργίας ξεκινά ως μια αρχική ιδέα, η οποία δέχεται ιστορικά και φιλοσοφικά στοιχεία, ώστε να καταλήξει στην τελική της μορφή», εξηγεί (από newsbeast.gr).

Η ιστοσελίδα του καλλιτέχνη: Bleeps.gr

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

και…  ΞΥΠΝΑΤΕ ΜΑΥΡΑ ΠΡΟΒΑΤΑ!

Read Full Post »

Στα πλαίσια των επετειακών αναρτήσεων για τα 50 χρόνια της απόκρουσης της απόβασης στον Κόλπο των Χοίρων, την πρώτη ήττα του ιμπεριαλισμού στην Αμερική, όπως υπερηφανεύονται οι Κουβανοί, ακολουθεί ένα σεμνό αφιέρωμα σε έναν από τους αφανείς ήρωες αυτής της εποποιίας.

 Ο 25χρονος Eduardo García Delgado, από το Σιενφουέγος, είναι ανάμεσα στα πρώτα θύματα των αεροπορικών βομβαρδισμών της 15ης Απριλίου. Παιδί φτωχής οικογένειας ναυτικών, θα αναζητήσει εργασία στην πρωτεύουσα, ενώ παράλληλα θα φοιτήσει σε σχολείο για ενηλίκους. Αμέσως μετά το θρίαμβο της Επανάστασης (1959) θα καταταγεί στην λαϊκή πολιτοφυλακή (milicia) και επιπλέον ως εθελοντής δάσκαλος στην μεγάλη Εκστρατεία κατά του Αναλφαβητισμού.

 Ο Γκαρσία υπηρετεί ως πυροβολητής μαζί με το σύντροφό του Carlos Laplace, στο αεροδρόμιο της πόλης Ciudad Libertad, έναν από τους τρεις στόχους των αεροπορικών επιθέσεων. Ενώ τρέχει να πάρει θέση στο αντιαεροπορικό όπλο, τραυματίζεται θανάσιμα στο λαιμό και το χέρι. Προλαβαίνει να γράψει μια λέξη με πέντε γράμματα στον τοίχο, με το ίδιο του το αίμα: FIDEL. Μια ακόμα βόμβα που θα πέσει αμέσως μετά θα τον αποτελειώσει και θα καταστρέψει τα βιβλία και το ημερολόγιό του.

Συγκλονισμένος, ο εθνικός ποιητής της Κούβας, Nicolás Guillén, θα αφιερώσει το παρακάτω ποίημα στον ηρωικό μαχητή, μετά τη νίκη που επιτεύχθηκε σε λιγότερο από 72 ώρες.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Του Carlos Manuel Álvarez (1)

————————————————————————————————————–

Αυτή είναι μια ιστορία σύντομη. Και πραγματική. Και απλή. Συνέβη σε μένα, που μόνο πιστεύω στα βιβλία, στις γυναίκες και στο μπέιζμπολ.

Βρίσκομαι στο Σαντιάγο της Κούβας, σε ένα δευτεροκλασάτο καμπαρέ. Τα φώτα γυρίζουν στο κέντρο της πίστας και προκαλούν ζάλη, καθοριστική ευφορία στους χορευτές, κάτι που δεν είναι ντελίριο, και που πιθανόν να είναι κάτι αποκλειστικό της Καραϊβικής. Κάνει τρομερή ζέστη. Ακουμπώ τους αγκώνες μου στην μπάρα και με αέρα μυστηριώδους ξένου ζητώ την πρώτη μπύρα της ζωής μου. Αλλά αυτό κανείς δεν το ξέρει και, προφανώς, δεν μπορώ να το πω. Κουβανός που δεν πίνει είναι κάτι λιγότερο από νεκρός. Αναξιόπιστος. Μειωμένος. Ανολοκλήρωτος.

Κλείνω τα μάτια και απολαμβάνω την αφρώδη αναισθησία μιας Μπουκανέρο (2) πολύ κρύας, παγωμένης. Δίπλα έχω έναν άνδρα. Έναν μελαχρινό όχι πολύ ψηλό, νέο, με σκούφο κατεβασμένο μέχρι τα φρύδια και βλέμμα χαμένο ανάμεσα στα φώτα. Ψάχνει κάποιον. Σηκώνει το χέρι και με μια αδέξια κίνηση χύνει την μπύρα του πάνω στο πουκάμισό μου.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Donde cayo Camilo
nacio una cruz,
pero no de madera
sino de luz.
Lo mataron cuando iba
por su fusil,
Camilo Torres muere
para vivir.(1)

«Βέβαια, θα προτιμούσα να έχω για γιο ένα μικρό παπά σε κάποιο χωριουδάκι, αλλά ζωντανό. Αντίθετα, είμαι η μάνα ενός μεγάλου διεθνή ήρωα, αλλά νεκρού. Και τώρα μπορώ να κάνω μόνο ένα πράγμα: να υπερασπίζω και να διαδίδω τις επαναστατικές ιδέες για τις οποίες εκείνος έζησε και πέθανε».

«Τι παράξενη ερώτηση να με ρωτάς αν είμαι περήφανη. Είμουνα περήφανη για αυτόν, βέβαια, όταν ο Καμίλο ζούσε. Μετά, σαν έμαθα πως τον σκότωσαν, ένιωσα ένοχη γιατί δεν εξάντλησα το κάθε τι για την ασφάλειά του και γιατί δε βοήθησα αρκετά τον αγώνα του. Τότε μου πέρασε απ το μυαλό να αυτοκτονήσω. Χωρίς το γιό μου, έλεγα, δε μπορώ να ζω. Κάθε μάνα το λέει. Μετά, δε σκοτώθηκα. Γιατί; Από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, από φόβο; Ω, όχι, πιστέψτε με. Δεν αυτοκτόνησα για να μη μπορεί να πει κανείς για μένα «η φουκαριάρα είταν τρελλή, όπως τρελλός είταν και ο γιός της».

Κανείς από τους δυό μας δεν ήταν τρελλός. Ακόμη κι αν, στην ιστορία της Κολομβίας, ένας παπάς που πεθαίνει όπως ο Καμίλο προκαλεί φόβο και πανικό. Έτσι, αποφάσισα να ζήσω. Θυμάμαι που είχα πει ότι θα τον ακολουθήσω μέχρι τις ακραίες συνέπειες, και με ρώτησε: «Και μέχρι το θάνατο ακόμα, μανούλα;». Εγώ: «Και πέρα από το θάνατο». Τώρα, τώρα στερνά απ’ το θάνατό του, οφείλω να δουλέψω για να απλώσουν οι ιδέες του, για να ακολουθήσει τη μνήμη του μια ατελείωτη στρατιά».

(περισσότερα…)

Read Full Post »