Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Δεκέμβριος 2011

H Juana Bautista de la Candelaria Rodríguez, o πιο ηλικιωμένος άνθρωπος στην Κούβα, ευχήθηκε ειρήνη και ευτυχία στον πλανήτη για το 2012, και λυπάται που τα 126 χρόνια της δεν της επιτρέπουν να περπατήσει και να εργαστεί. Εκπληκτικά διαυγής και δραστήρια για την ηλικία της, η γερόντισσα μίλησε με ευχέρεια την προηγούμενη Δευτέρα στο πρακτορείο ΑΙΝ, στο κτήμα Σάντα Μαρία του Δήμου Καμπετσουέλα της επαρχίας Γκράνμα (ΝΑ Κούβα).Γεννήθηκε σ’ αυτό τον τόπο στις 2 Φεβρουαρίου του 1885, σύμφωνα με το τοπικό ληξιαρχείο, όπου την δήλωσε η μητέρα της στις 27 του ίδιου μήνα. Η ηλικία της επίσης καταγράφηκε από βιοϊατρική και ψυχοκοινωνική έρευνα του 2007 που διεξήγαγε κλιμάκιο του Υπουργείου Δημόσιας Υγείας και του Ιβηροαμερικανικού Κέντρου Τρίτης Ηλικίας.Η Candulia, όπως την φωνάζουν οι συγγενείς και οι γείτονές της, ζήτησε ευτυχία και ομόνοια για όλο τον κόσμο, και τάχθηκε κατά των πολέμων και των άλλων απειλών που δοκιμάζουν τον πλανήτη, όπως πληροφορείται από την τηλεόραση. Με αργή και καθαρή φωνή, η υπεραιωνόβια μαύρη γυναίκα λυπήθηκε για την αδυναμία της να δει, να περπατήσει και να εργαστεί.

Χαρακτήρισε τον κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο πατέρα όλων των Κουβανών, ευχήθηκε να γνωρίσει τον Ούγκο Τσάβες και επαίνεσε τον Έβο Μοράλες. Η γερόντισσα καταδίκασε την αδικία εναντίον των 5 Κουβανών που καταδικάστηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες επειδή αποκάλυψαν τη δράση τρομοκρατικών οργανώσεων κατά της Κούβας, δείχνοντας καλά πληροφορημένη σ’ αυτό το θέμα.

Θυμήθηκε ότι η γειτονιά της δεν είχε γιατρό, σχολείο και ηλεκτρικό ρεύμα πριν την Επανάσταση του 1959. Παρόλα αυτά κατάφερε να μάθει «κάτι». Διηγήθηκε επίσης πώς βοήθησε τους αντάρτες του Επαναστατικού Στρατού το 1958, γεγονός που της προκάλεσε αρκετά προβλήματα εξαιτίας της συχνής παρουσίας εχθρικών στρατευμάτων στην περιοχή.

Η Candulia πρόσθεσε ότι η μητέρα της πέθανε 100 χρονών, ο πατέρας της 96 και ο γιός της ζει ακόμα. Έχει 6 εγγόνια, 15 δισέγγονα και 7 τρισέγγονα και ότι την παρακολουθούν ένας γιατρός ειδικευμένος στους ηλικιωμένους, ένας γενικός ιατρός και μια νοσοκόμα. Η «ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια» Wikipedia αναφέρει ως πιο υπέργηρους στον κόσμο 9 γέροντες μεταξύ 116 και 122 ετών, παραλείποντας την Candulia.

Πηγή: Agencia Cubana de Noticias (ACN)
Αρχική δημοσίευση: Sierra Maestra

Read Full Post »

Το πνεύμα των προ-προηγούμενων Χριστουγέννων (αισιοδοξία):

Το πνεύμα των προηγούμενων Χριστουγέννων (συγκρατημένη απαισιοδοξία):

Το πνεύμα αυτών των Χριστουγέννων:

(Από ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ)

Ηθικό δίδαγμα: Κάθε πέρσι και καλύτερα!

Κάποιοι αμετανόητοι όμως, επιμένουν να πιστεύουν ότι… όσο χειρότερα πάνε τα πράγματα, τόσο το καλύτερο!

ΗΟ-ΗΟ-ΗΟ!

Read Full Post »

Την τελευταία εβδομάδα δύο νέες γυναίκες αναδείχτηκαν και τιμήθηκαν. Και οι δύο φοιτήτριες, όμορφες, στρατευμένες στις κομμουνιστικές νεολαίες των αντίστοιχων χωρών τους, της Αργεντινής και της Χιλής.Η μια, 23 ετών, είναι η Camila Vallejo (στη φωτό δεξιά), η φωνή και το πρόσωπο των εξεγερμένων φοιτητών στη Χιλή, που από τον Αύγουστο αγωνίζονται υπέρ μιας παιδείας δημόσιας, δωρεάν και ποιοτικής. Η Καμίλα τράβηξε την διεθνή προσοχή όχι μόνο λόγω της εντυπωσιακής της εμφάνισης αλλά κυρίως για την καθαρότητα του λόγου της και το βάθος των επιχειρημάτων της. Το περιοδικό ΤΙΜΕ την κατέταξε ανάμεσα στις προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή για το 2011, ενώ έρευνα της βρετανικής εφημερίδας Guardian την ανέδειξε προσωπικότητα της χρονιάς στην πατρίδας της. Είναι επικεφαλής των κομμουνιστικών νεολαιών της Χιλής και αντιπρόεδρος της χιλιανής ένωσης φοιτητών.Η άλλη κοπέλα (αριστερά) είναι η Ana Teresa Diego από την Αργεντινή, 22 ετών. Φοιτήτρια στη σχολή Αστρονομίας και Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου του Λα Πλάτα και στρατευμένη στην Κομμουνιστική Νεολαία Αργεντινής. Έξυπνη, αλέγρα και αλληλέγγυα. Όλα αυτά όμως πριν 35 χρόνια. Κουκουλοφόροι στρατολογημένοι από την δικτατορία την απήγαγαν καθώς έβγαινε από τη σχολή της. Από τότε παραμένει αγνοούμενη.

Από αυτόν τον Δεκέμβρη, με την ομόφωνη συμφωνία της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης, ένας αστεροειδής που ανακαλύφθηκε από έναν Αργεντίνο αστρονόμο θα φέρει το όνομά της εξαφανισμένης φοιτήτριας αστρονομίας: Anadiego.

«Είναι η πρώτη φορά που δίνεται το όνομα ενός θύματος των δικτατοριών του Νότιου Κώνου (Αργεντινή, Χιλή, Ουρουγουάη) σε ένα σώμα του ηλιακού συστήματος. Σήμερα, από τα σπλάχνα της γης, η Άννα Τερέσα ξαναγεννιέται για να καταλάβει για πάντα μια θέση στον ουρανό, σαν σύμβολο και μνήμη της βαρβαρότητας του χθες και προειδοποίηση για αυτό που δε θέλουμε να επαναληφθεί αύριο», δήλωσε ο Ουρουγουανός καθηγητής Julio Ángel Fernández, μέλος της Επιτροπής Ονοματοδοσίας Μικρότερων Άστρων της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης.

«Ένα από τα αστέρια που εκείνη ονειρεύτηκε να ανακαλύψει κάποια μέρα θα φέρει από τώρα και στο διηνεκές το όνομα Anadiego έτσι ώστε όποιος κοιτάζει το νυχτερινό ουρανό να βρίσκει ένα ενθύμιο της αγάπης της και του αγώνα της», είπε ο Adrian Brunini, κοσμήτορας της σχολής όπου σπούδαζε η Ana Teresa.

Το τραγούδι του Rubén Blades “Los desaparecidos” (Οι αγνοούμενοι) ρωτάει σε μια στροφή του: «Και πότε θα επιστρέψουν οι αγνοούμενοι;», για να απαντήσει στη συνέχεια, «Κάθε φορά που τους φέρνει η σκέψη».

Πλέον μπορεί να δοθεί και μια διαφορετική απάντηση στην ερώτηση πότε θα επιστρέψουν οι εξαφανισμένοι των δικτατοριών: «Κάθε φορά… που κοιτάζουμε το στερέωμα»!

Απόδοση άρθρου του Juan Cendales στο Rebelión (via Cubadebate)
Αρχική δημοσίευση: Sierra Maestra

Read Full Post »

Η Λαβίνια είναι μια μοντέρνα κοπέλα από ευκατάστατη αστική οικογένεια κάποιας χώρας της Κεντρικής Αμερικής. Θα μπορούσε να είναι η Νικαράγουα, η πατρίδα της συγγραφέως (Γιοκόντα Μπέλι), αλλά και οποιαδήποτε άλλη. Πετυχαίνει την προσωπική της επανάσταση σπουδάζοντας αρχιτεκτονική στην Ιταλία, επιλέγοντας το επάγγελμά της, ζώντας μόνη σε ένα άνετο σπίτι, έχοντας δικό της αυτοκίνητο και δικές της παρέες. Διατηρεί τυπικές μόνο σχέσεις με τους γονείς της, οι οποίοι είχαν εμπιστευτεί την ανατροφή της στην αγαπημένη θεία της Ινές. Η Λαβίνια δεν ενδιαφέρεται για την πολιτική και μόνο επιφανειακά την αγγίζει η πολιτική περιπέτεια της χώρας της, που στενάζει κάτω από στρατιωτική δικτατορία.

Όλα αυτά αλλάζουν αναπάντεχα όταν γνωρίζει τον Φελίπε, έναν συνάδερφο στην τεχνική εταιρία όπου δουλεύει. Ο Φελίπε εκ πρώτης όψεως δείχνει αδίστακτος καριερίστας, πολυάσχολος και γυναικοκατακτητής. Ωστόσο η μοίρα τα φέρνει έτσι ώστε να γνωρίσει και την κρυφή πλευρά του. Καθώς αναπτύσσεται ένα φλερτ ανάμεσα στους δύο νέους, ο Φελίπε αναγκάζεται να ζητήσει  τη βοήθεια της Λαβίνια για να περιθάλψουν έναν τραυματία σύντροφο. Της αποκαλύπτει πως είναι στρατευμένος στο Κίνημα Απελευθέρωσης. Η Λαβίνια δέχεται να βοηθήσει, χωρίς όμως να προσχωρήσει στην οργάνωση.

Ποτέ δε φαντάστηκε ότι θα τύχαινε, ειδικά σ’ αυτήν, κάτι τέτοιο. Ούτε στα πιο φλογερά της όνειρα ή τους εφιάλτες. Οι «αντάρτες» ήτανε κάτι πολύ μακρινό για κείνη. Πλάσματα άλλου είδους. Στην Ιταλία θαύμαζε, όπως όλοι, τον Τσε Γκεβάρα. Θυμότανε πόσο είχε μαγευτεί ο παππούς της από τον Φιδέλ Κάστρο και την «επανάσταση». Εκείνη όμως δεν ανήκε σ’ αυτό το είδος. Το ήξερε πολύ καλά. Άλλο ήταν να διαφωνεί με την δυναστεία κι άλλο να πολεμάει με όπλα ενάντια σ’ ένα στρατό εκπαιδευμένο να σκοτώνει, χωρίς οίκτο, εν ψυχρώ. Εδώ χρειαζότανε άλλος τύπος προσωπικότητας, άλλη πάστα. Άλλο ήταν η προσωπική της εξέγερση ενάντια στο status quo, ν’ απαιτεί ανεξαρτησία, να φύγει από το σπίτι της, να ασκεί ένα επάγγελμα κι άλλο να εκτίθεται σ’ αυτή την παρανοϊκή περιπέτεια, αυτή τη συλλογική αυτοκτονία, αυτόν τον μέχρι θανάτου ιδεαλισμό. Δεν μπορούσε να μην αναγνωρίσει ότι ήταν γενναίοι· ένα είδος Δον Κιχώτη των τροπικών, αλλά δε σκεφτόντουσαν λογικά, θα συνέχιζαν να τους σκοτώνουν κι εκείνη δεν ήθελε να πεθάνει. Αλλά δεν μπορούσε και να εγκαταλείψει τον Φελίπε, σκέφτηκε, ούτε το φίλο του. Δεν μπορούσε να τους πετάξει έξω από το σπίτι της. Αν κι ένιωθε την επιτακτική ανάγκη να το βάλει στα πόδια, να τελειώσουν όλα αυτά, να σβήσει τούτη τη νύχτα από τη μνήμη της. (περισσότερα…)

Read Full Post »

50 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από μια ιστορική φωτογραφία του Liborio Noval που απεικονίζει τον Φιντέλ με μπερέ. Με την ευκαιρία της επετείου εγκαινιάστηκε η έκθεση Haciendo Historia (Κάνοντας Ιστορία), με την πιο πάνω και άλλες ιστορικές φωτογραφίες του διακεκριμένου φωτογράφου στην γκαλερί Nelson Domínguez της Παλιάς Αβάνας.

Επίσης παρουσιάστηκε ένα ημερολόγιο του 2012 με κάποιες από τις πιο σημαντικές φωτογραφίες του Noval, ενός «συμβόλου της κουβανικής φωτογραφίας», σύμφωνα με την δημοσιογράφο Magda Resig που παρουσίασε την έκθεση.

Ο Noval, πλαισιομένος από φίλους, ήταν πανευτυχής και δήλωσε πως τα συγχαρητήρια κύρια αξίζουν στον Φιντέλ, γιατί «εξαιτίας του έχουμε Επανάσταση, εξαιτίας του είμαστε εδώ, εξαιτίας του υπάρχουν αυτές οι φωτογραφίες». Είπε ακόμα ότι την περίφημη φωτογραφία του Φιντέλ με μπερέ την τράβηξε στις 7 Δεκεμβρίου του 1961 στο Cacahual. Δεν συνειδητοποίησε την ιδιαιτερότητά της παρά αργότερα στο σπίτι του, όταν την εμφάνισε. Αν και λέει πως δεν έχει αγαπημένες φωτογραφίες, για τη συγκεκριμένη παραδέχεται ότι νιώθει μια ιδιαίτερη αγάπη.

«Τότε δεν ξέραμε ότι κάναμε Ιστορία, ήταν η Celia [Sanchez, ηγετική μορφή της Επανάστασης και συντρόφισσα του Φιντέλ μέχρι να πεθάνει πρόωρα από καρκίνο το 1980] που μας προειδοποιούσε ότι εξοπλίζαμε την οπτική μνήμη της Επαναστασης», διηγήθηκε μπροστά στις κάμερες. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Εθνική ομάδα Κούβας (2011)

Το τελευταίο πέναλτυ αποφασίστηκε να το χτυπήσει ο Κάστρο. Απλή συνωνυμία με τους ηγέτες της Επανάστασης. Άλλωστε ο παίκτης είναι μαύρος. Αυτό όμως δεν εμποδίζει για να είναι η μεγάλη αγάπη της εξέδρας.

Ο Νταβίντ Βίγια αστόχησε στο προηγούμενο. Δοκάρι… Αν βρει στόχο ο Κουβανός, η ομάδα του προκρίνεται στον τελικό, απέναντι στη διοργανώτρια Βραζιλία. Θα είναι θαύμα… Ήδη είναι θαύμα η πορεία της ομάδας από την Καραϊβική με την ασήμαντη μέχρι τώρα ιστορία στο ποδοσφαιρικό στερέωμα.

Ο προπονητής βαδίζει πάνω κάτω νευρικός, με το ζόρι κρατιέται για να μην μπει να χτυπήσει ο ίδιος το πέναλτυ. Ο διαιτητής του κάνει σύσταση για πολλοστή φορά να μην ξεπερνά το όριο που του επιτρέπεται να κινείται. Αν και 4 χρόνια μεγαλύτερος, δείχνει σε καλύτερη κατάσταση από το προηγούμενο μουντιάλ. Έχει χάσει αρκετά κιλά και δεν φοράει φανταχτερό κοστούμι και σκουλαρίκια, μόνο την ταπεινή φόρμα της εθνικής ομάδας. Τα μπράτσα του φυσικά τα κοσμούν πάντα τα περίφημα τατουάζ.

Ο Κάστρο περιμένει διστακτικός μέχρι την τελική στιγμή. Θα ήθελε πολύ να παραχωρήσει τη θέση του σε κάποιον άλλον. Οι Κουβανοί φίλαθλοι είναι πολύ λιγότεροι από τους Ισπανούς, αλλά έχουν πετύχει τη στήριξη από τους περισσότερους Βραζιλιάνους και άλλων εθνικοτήτων θεατές. Παραδοσιακά οι ουδέτεροι συμπαθούν τον πιο αδύνατο. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Ο Φιντέλ Κάστρο τον Ιανουάριο του 1959

Σήμερα, 2 Δεκεμβρίου, με την ευκαιρία της 55ης επετείου από την απόβαση του Granma στις ΝΔ ακτές της Κούβας, με 82 επαναστάτες που ξεκίνησαν τον ένοπλο αγώνα κατά του δικτάτορα Μπατίστα, προβάλλεται το ντοκυμανταίρ “El día más largo” της Rebeca Chavez, εκτός συναγωνισμού στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Αβάνας και παράλληλα στην ιστοσελίδα Cubadebate. Ως Sierra Maestra, έχουμε την τιμή και την χαρά να το παρουσιάσουμε και στο ελληνικό κοινό.

To ντοκυμανταίρ, διάρκειας 20 περίπου λεπτών, βασίζεται σε ανέκδοτο μέχρι τώρα υλικό που περιλαμβάνει μεγάλο μέρος της δεύτερης συνέντευξης που έδωσε ο Φιντέλ Κάστρο μετά το θρίαμβο της επανάστασης, στις 4 Ιανουαρίου 1959 στο Καμαγκουέι. Η σκηνοθέτις την «ανακάλυψε» μετά από πολυετείς έρευνες και μοντάρισε επιπλέον πάνω στο αρχικό φιλμ φωτογραφίες και ντοκουμέντα. Όπως τόνισε σε συνέντευξή της, πέρα από την αδιαμφισβήτητη ιστορική αξία της προσπάθειας, είναι ιδιαίτερα σημαντική για τις νεότερες γενιές, που έχουν μάθει να ζουν σε πιο γρήγορους ρυθμούς και συχνά τους δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι χάρη στις νέα τεχνολογικά εργαλεία είναι πιο «ενημερωμένοι». Βλέποντας στο ντοκυμανταίρ έναν Φιντέλ νέο και «φρέσκο», έχουν τη δυνατότητα να εκτιμήσουν και να εξιολογήσουν καλύτερα τα γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας της πατρίδας τους, τα οποία οι ίδιοι δεν έζησαν αλλά έχουν καθορίσει τις ζωές τους.

Αρχική δημοσίευση: Sierra Maestra

Read Full Post »