Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ-ΕΥΧΟΛΟΓΙΑ’ Category

Οι Κουβανοί αποχαιρέτησαν χθες τον Τεόφιλο Στίβενσον, τον αθλητή σύμβολο, κάτοχο τριών ολυμπιακών μεταλλίων και νικητή σε 301 από τους 321 πυγμαχικούς αγώνες που συμμετείχε σε 20 χρόνια καριέρας. Ο θρυλικός Pirolo ήταν ακόμα μάχιμο μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας, εκλέχθηκε βουλευτής της Εθνοσυνέλευσης και μέχρι λίγο πριν πεθάνει στα 60 χρόνια του εργαζόταν στην Κουβανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας και στην επιτροπή φροντίδας παλαίμαχων αθλητών.

Ο κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο τον αποχαιρέτησε με αυτά τα λόγια:

Μας έφυγε ο Στίβενσον. Το μάθαμε χθες μετά τις τέσσερις το απόγευμα. Κανένας άλλος πυγμάχος δεν έλαμψε τόσο στην ιστορία του αθλήματος. Θα μπορούσε να είχε κατακτήσει δύο ακόμα ολυμπιακούς τίτλους, αν δεν υπήρχαν καθήκοντα που οι διεθνιστικές αρχές επέβαλαν στην Επανάσταση. Κανένα χρηματικό ποσό δεν θα μπορούσε να δωροδοκήσει τον Στίβενσον.

Αιώνια δόξα στη μνήμη του!

Όπου ως «καθήκοντα» εννοεί το μποϊκοτάζ της Κούβας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες (1984) και της Σεούλ (1988).  Παλιότερα είχε πει γι’ αυτόν, μετά την άρνησή του να συμμετάσχει σε αγώνα επίδειξης με τον επαγγελματία παγκόσμιο πρωταθλητή και μετέπειτα φίλο του Μωχάμετ Άλι, με έπαθλο ένα εκατομμύριο δολάρια, μένοντας πιστός στα ιδανικά του ερασιτεχνικού αθλητισμού:

‎Ο Τεόφιλο Στίβενσον αξίζει την αναγνώριση του κουβανικού λαού για την αξία του ως αθλητής, που πηγάζει από την πειθαρχία του, την τιμή του, την ηθική του. Πιστεύουμε ότι άφησε ένα παράδειγμα ακόμα πιο σημαντικό από αυτό, και αυτό είναι η στιγμή που του μίλησαν για την πιθανότητα να κερδίσει ένα εκατομμύριο δολάρια. Αυτός ο νέος, γιός ταπεινής οικογένειας και ενός ταπεινού εργάτη από τα ανατολικά, είπε ότι δεν θα άλλαζε τον λαό του για όλα τα δολάρια του κόσμου.

Ο ίδιος ο Άλι, έστειλε το παρακάτω συλληπητήριο μήνυμα μαθαίνοντας τον αιφνίδιο θάνατο του φίλου του:

Με λύπησε βαθιά σήμερα το πρωί η είδηση του θανάτου ενός από τους μεγάλους πρωταθλητές του μποξ, του Τεόφιλο Στίβενσον. Αν και ποτέ δεν αγωνίστηκε επαγγελματικά, το γεγονός ότι κατέκτησε τρία χρυσά ολυμπιακά μετάλια σε τρεις διαφορετικούς ολυμπιακούς αγώνες, εγγυάται ότι θα ήταν ένας σπουδαίος αντίπαλος για οποιονδήποτε εν ενεργεία πρωταθλητή βαρέων βαρών ή διεκδικητή στην καλύτερη στιγμή του. Πάντα θα θυμάμαι τη συνάντηση με τον μεγάλο Τεόφιλο στην γενέτειρά του την Κούβα. Ήταν ένας από τους μεγάλους αυτού του κόσμου, και ταυτόχρονα ήταν ένας άνθρωπος ζεστός και αξιαγάπητος. Τα συλληπητήρια στην οικογένεια και στους φίλους του. Ας αναπαυθεί εν ειρήνη.

Αρχική ανάρτηση: Sierra Maestra

Read Full Post »

Πέθανε σήμερα το μεσημέρι ο Μεξικανός συγγραφέας Κάρλος Φουέντες σε ηλικία 83 ετών, όπως επιβεβαίωσε η πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Πολιτισμού και Τεχνών του Μεξικού (CNCA), Κονσουέλο Σάισαρ. Ο αιφνίδιος θανατός του οφείλεται σε επιπλοκές από εσωτερική αιμοραγία, πιθανόν εξαιτίας έλκους, σύμφωνα με τον γαστρεντερολόγο που τον ανέλαβε μόλις εισήχθη επειγόντως στο νοσοκομείο.

Ο Κάρλος Φουέντες γεννήθηκε στον Παναμά στις 11 Νοεμβρίου 1928. Γιός Μεξικανού διπλωμάτη, έζησε τα παιδικά χρόνια του σε διάφορες πόλεις της Αμερικής: Μοντεβιδέο, Ρίο ντε Ζανέιρο, Ουάσινγκτον, Σαντιάγο της Χιλής, Κίτο, Μπουένος Άιρες.
Επέστρεψε στο Μεξικό σε ηλικία 16 ετών. Ξεκινώντας την προετοιμασία για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, εργαζόταν παράλληλα ως δημοσιογράφος στο περιοδικό Hoy και κέρδισε το πρώτο λογοτεχνικό βραβείο του από το κολέγιο Φρανσές Μορέλος. Πτυχιούχος Νομικής από το Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού (UNAM) και Οικονομικών από το Ινστιτούτο Ανωτάτων Διεθνών Επιστημών της Γενεύης. Το 1972 εκλέχθηκε μέλος του Εθνικού Κολεγίου, με πρόταση του νομπελίστα ποιητή Οκτάβιο Πας.
Το πρώτο του βιβλίο διηγημάτων, Οι Μασκαρεμένες Μέρες, δημοσιεύτηκε το 1954. Έγραψε επίσης τα βιβλία Ο Θάνατος του Αρτέμιο Κρους, Τα Χρόνια με τη Λάουρα Ντίας, Το Κάθισμα του Αετού, Η Πορτοκαλιά ή οι Κύκλοι του Χρόνου και πολλά ακόμα. Το τελευταίο δημοσιευμένο έργο ήταν Το μεγάλο λατινοαμερικάνικο μυθιστόρημα (δοκίμιο). Το λογοτεχνικό έργο του περιλαμβάνει ακόμα θεατρικά έργα, κινηματογραφικά σενάρια και μεταφράσεις. Τιμήθηκε με τα λογοτεχνικά βραβεία Ρόμουλο Γκαγιέγκος, Πρίγκηπας των Αστούριας και Θερβάντες.
 Χρημάτισε ακόμα πρέσβης του Μεξικού στη Γαλλία, θέση από την οποία παραιτήθηκε το 1977 όταν ο πρώην πρόεδρος Γουστάβο Ντίας Ορδάς διορίστηκε πρέσβης της χώρας στην Ισπανία. Ως διπλωμάτης ανέλαβε πρωτοβουλίες για παροχή ασύλου σε λατινοαμερικάνους πρόσφυγες.
Το 2008 μοιράστηκε το πρώτο βραβείο «Δον Κιχώτης από τη Μάντσα» μαζί με τον Βραζιλιάνο πρόεδρο Ιγνάσιο Λούλα ντα Σίλβα. Την ίδια χρονιά, με την ευκαιρία των ογδοηκοστών γενεθλίων του, του έγιναν ειδικές τιμές σε εθνικό επίπεδο με την συμμετοχή προσωπικοτήτων όπως ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, η Ναντίν Γκόρντιμερ, ο Χουάν Γκοϊτισόλο και πρώην ηγέτες Ευρωπαϊκών και Λατινοαμερικάνικων χωρών.
Αναφερόμενος στις προσεχείς προεδρικές εκλογές στο Μεξικό, ο Φουέντες δήλωσε στις αρχές του μήνα ότι οι υποψήφιοι είναι «μέτριοι ή λίγο ενδιαφέροντες«. Είπες επίσης στο Μπουένος Άιρες, στα πλαίσια του 38ου Φεστιβάλ Βιβλίου: «Η πολιτική οφείλει να στέκεται στο ύψος της κοινωνίας, και όχι αντιστρόφως. Η κοινωνία της Λατινικής Αμερικής είναι πιο ισχυρή από την πολιτική«.
Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα La Jornada στις αρχές της χρονιάς είπε ακόμα, με αφορμή τις προεδρικές εκλογές: «Η λογοτεχνία είναι ένας φάρος για ένα Μεξικό που έχει βγει από το δρόμο του. Δεν πρόκειται για ταύτιση των διανοούμενων με την πολιτική τάξη. Υπάρχουν προσεγγίσεις και αποστασιοποιήσεις ανάμεσα τους, αλλά δεν είναι θεμιτό να συμπίπτουν, γιατί ο συγγραφέας πάντα πρέπει να λέει κάτι περισσότερο, να πηγαίνει πιο μακριά από τον πολιτικό… Ο συγγραφέας μπορεί να πάει πιο μακριά γιατί έχει φαντασία, και πολιτικοί με φαντασία υπάρχουν πολύ λίγοι«. Στο παρελθόν υπήρχαν κυβερνήτες στο Μεξικό που αν και δεν είχαν διαβάσει πολύ, τουλάχιστον ήταν έξυπνοι, πρόσθεσε.
Η σορός του συγγραφέα θα τοποθετηθεί στο σπίτι του για τον τελευταίο αποχαιρετισμό από συγγενείς και φίλους. Αργότερα και μόλις το εγκρίνει η σύζυγός του Σίλβια Λέμους, το CNCA θα αποδόσει φόρο τιμής στο Μέγαρο Καλών Τεχνών σε έναν από τους μεγάλους της ισπανικής λογοτεχνίας.
Πηγή: La Jornada
Παράλληλη ανάρτηση: Sierra Maestra
Αξίζει να δείτε ακόμα το αφιέρωμα του αδελφού μου: Adios Carlos Fuentes

Read Full Post »

O Χόρχε Εντουάρντο Ελγκεσάμπαλ, ο τελευταίος Κουβανός επιζών της Γκερνίκα, πέθανε πρόσφατα στο Σιενφουέγος σύμφωνα με ρεπορτάζ της κουβανικής τηλεόρασης, με την ευκαιρία της 75ης επετείου του βομβαρδισμού της ισπανικής πόλης.

 Ο Ελγκεσάμπαλ γεννήθηκε το 1926 στο Σιενφουέγος και το 1932 ταξίδεψε με τη μητέρα και τα αδέλφια του στη Χώρα των Βάσκων, από όπου καταγόταν η οικογένειά του. Μεγάλωσε και πήγε σχολείο στην Γκερνίκα, μέχρι να καταστραφεί η πόλη από τους βομβαρδισμούς.

 «Ήμουν 10 χρόνων παιδί στις 26 Απριλίου του 1937, ημερομηνία του βομβαρδισμού», είπε στην κουβανική τηλεόραση. Εκείνη την ημέρα είχαν τρέξει πολλές φορές στο καταφύγιο, μέχρι τις 4 το απόγευμα που ήχησαν οι σειρήνες και έπρεπε να προστατευτούν από τον ανελέητο βομβαρδισμό, σύμφωνα με την μαρτυρία του που καταγράφηκε λίγο πριν τον θάνατό του. Ο Ελγκεσάμπαλ πέθανε πρόσφατα σε ηλικία 86 ετών στο Σιενφουέγος, χωρίς να προσδιοριστεί η ακριβής ημερομηνία θανάτου.

 «Στην Γκερνίκα έριξαν εκατοντάδες βόμβες της πιο σύγχρονης τεχνολογίας που κατείχε τότε η Γερμανία», διηγήθηκε ο επιζών. Το ρεπορτάζ τελειώνει με αυτά τα λόγια του:

Όταν βγήκαμε από το καταφύγιο ήταν μια από τις πιο δύσκολες στιγμές στη ζωή μας. Ο κόσμος αγκαλιαζόταν και ρωτούσε για επιζόντες, για τα παιδιά του… Από το σημείο που βρισκόμασταν βλέπαμε την πόλη να καίγεται… Αυτή η αίσθηση δεν μπορεί να ξεχαστεί.

 Στις 26 Απριλίου 1937 αεροσκάφη της γερμανικής λεγεώνας Κόνδωρ, υπό τις διαταγές του διοικητή Βόλφραμ φον Ριχτχόφεν, βομβάρισαν για πάνω από τρεις ώρες την βάσκικη πόλη των 6.000 περίπου κατοίκων, αφήνοντας 126 νεκρούς σύμφωνα με τις τελευταίες ιστορικές εκτιμήσεις. Καταστράφηκε πάνω από το 70% των κτιρίων, κατά κύριο λόγο από τη φωτιά που έπιασε μετά την ρίψη των βομβών πάνω από την μικρή πόλη.

Πηγή: Cubadebate
Αρχική Δημοσίευση: Sierra Maestra
Μεταφραστικά copyleft: Yannis Tsal

Read Full Post »

Σε στενό κύκλο γιόρτασε ο συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες τα 85α του γενέθλια, στο σπίτι του στην Πόλη του Μεξικού. Με παραδοσιακή κολομβιανή μουσική, γλυκά, και παρουσία της συντρόφισσας της ζωής του Μερσέντες, του εγγονού του Ματέο, της Μπέρτα Μαλντονάδο και λίγων στενών φίλων, ήταν από νωρίς το πρωί της 6ης Μαρτίου πολύ χαρούμενος.

Ούτε αυτή τη φορά έσπασε την παράδοση. Μάταια περίμεναν οι δημοσιογράφοι έξω από το σπίτι του να βγει για να τους χαιρετίσει. Η έκπληξη ήταν ότι ο Γκάμπο και η οικογένειά του άνοιξαν τις πόρτες του σπιτιού, επιτρέποντας πρώτα στο φωτογράφο της εφημερίδας La Jornada να τραβήξει δυο τρεις φωτογραφίες. «Δεν μπορείτε να του κάνετε ερωτήσεις», προειδοποιήσε ο Χενοβέβο, ο γραμματέας και οδηγός του συγγραφέα, που οδήγησε τους δημοσιογράφους μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο μπουκέτα από κίτρινα τριαντάφυλλα, τα αγαπημένα του εορτάζοντα.

Τότε έκανε ένα σύντομο πέρασμα ο συγγραφέας, με ριγέ κοστούμι, γκρι γραβάτα και τα γυαλιά στην τσέπη του σακακιού, με το χαρακτηριστικό του χαμόγελο, μαζί με τους συγγενείς και τους συνεργάτες του, οι οποίοι του πρόσφεραν ένα πρωινό σε στενό κύκλο, έναν ήσυχο εορτασμό με μουσική vallenato, που σημάδεψε τα 85 χρόνια ζωής του πιο αναγνωρίσιμου ανθρώπου των ισπανικών γραμμάτων.

Γύρω στις 11.30, ενώ οι φωτογράφοι περίμεναν την είσοδο ή έξοδο κάποιας προσωπικότητας, συνέβη κάτι που μπορεί να ακουστεί σαν ανέκδοτο, συνηθισμένο ή μαγικό: Έξω από το σπίτι του Γκαρσία Μάρκες στριφογύρισε, μπροστά στην είσοδο, μια μοναχική κίτρινη πεταλούδα, για να πάρει μετά ύψος και απόσταση, όπως αυτές που αναστάτωσαν τον Μαουρίσιο Μπαμπιλόνια (χαρακτήρα στα Εκατό Χρόνια Μοναξιά).

Πηγή: Cubadebate, La  Jornada
Αρχική δημοσίευση: Sierra Maestra

Read Full Post »

Στις 24 Φλεβάρη 1928 φυτεύτηκε στο Πάρκο Αμερικανικής Αδελφoσύνης, στην καρδιά της Αβάνας, η σέιμπα που μέχρι σήμερα υψώνεται ως σύμβολο της αδελφοσύνης των εθνών της Αμερικής.Εκείνη την ημερομηνία η πρωτεύουσα της Κούβας έγινε η έδρα του Έκτου Παναμερικανικού Συνεδρίου και οι πρόεδροι των χωρών που συμμετείχαν αποφάσισαν να αφήσουν ένα δείγμα της καλής του θέλησης για να εκπληρώσουν το όνειρο του Σιμόν Μπολίβαρ και του Χοσέ Μαρτί να δούν μια ενωμένη Αμερική.

Προτιμήθηκε η σέιμπα, για τον συμβολισμό της ως δέντρου της ζωής, αλλά και για την μεγαλύτερη αντοχή της ανάμεσα στα δέντρα της μεγαλύτερης των Αντιλλών, απέναντι σε κεραυνούς και θύελλες.

Το δείγμα που επιλέχθηκε είχε αρχικά φυτευτεί πριν μερικά χρόνια από μια ταπεινή οικογένεια στο γειτονικό χωριό Σαν Αντόνιο ντε λος Μπάνιος, για να γιορταστεί η γέννηση του πρώτου τους αγοριού. Σύμφωνα με άλλη φήμη, το δέντρο γεννήθηκε μαζί με την Δημοκρατία, στις 20 Μάη 1902, στο προάστιο Ελ Σέρο.

Επιλέχτηκε ένα κεντρικό σημείο του Πάρκου της Αδελφοσύνης και λιπάνθηκε με χώμα και νερό των ποταμών των 20 αμερικανικών εθνών που συμμετείχαν στο συνέδριο. Ανακατεύτηκε χώμα από το σπίτι που γεννήθηκε ο Μπολίβαρ, από το μέρος όπου ο Απελευθερωτής συγκάλεσε το Πρώτο Παναμερικανικό Συνέδριο, από τις πλαγιές της Πιτσίντσα στο Εκουαδόρ και από την αυτοκρατορική πόλη του Ποτοσί, στην Βολιβία.

Κολομβιανή γη από τους κήπους του Σαν Κάρλος όπου ο Μπολίβαρ διέμενε ως πρόεδρος εκείνης της δημοκρατίας ενώθηκε με τη γη του τόπου όπου έζησε και πέθανε ο Τζορτζ Ουάσινγκτον. Η Αργεντινή πρόσφερε χώμα από την Πλατεία του Μαϊου (Πλάσα ντε Μάγιο), η Χιλή από τις πεδιάδες του Μαϊπού, η Δομινικανή Δημοκρατία από το Μπανί, όπου γεννήθηκε ο Μάξιμο Γκόμες, το Μεξικό από το Τσαπουλτεπέκ.

Σε αυτά και άλλα αμερικανικά χώματα, η Κούβα πρόσθεσε ένα δείγμα από τη ζαχαροφυτεία της Ντεμαχάγουα, όπου ο Κάρλος Μανουέλ ντε Σέσπεδες απελευθέρωσε τους σκλάβους του για να ξεκινήσει τον πόλεμο της οριστικής ανεξαρτησίας.

Γύρω από το δέντρο της Αμερικανικής Αδελφοσύνης τοποθετήθηκε ένα κιγκλίδωμα με τις ασπίδες των διαφόρων χωρών. Στη βάση του υπάρχουν κομμάτια μαρμάρου από το Νησί της Νεότητας (Ίσλα ντε να Χουβεντούδ) και σε ένα από αυτά υπάρχει μια κρύπτη όπου φυλάσσεται η διακήρυξη της τελετής. Στο πάνω άκρο του κάγκελου μπορεί να διαβάσει κανείς τη φράση του Μαρτί: «Είναι η ώρα της καταμέτρησης και της ενωμένης πορείας και πρέπει να βαδίσουμε σε πυκνή διάταξη όπως το ασήμι στις ρίζες των Άνδεων. Οι λαοί δεν δένονται παρά μόνο με δεσμούς φιλίας, αδελφοσύνης και αγάπης«.

Αρχική δημοσίευση: Sierra Maestra
Πηγή: Radio Rebelde

Read Full Post »

Στις 3 Φεβρουαρίου συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από την ημέρα που ο πρόεδρος Τζον Φ. Κένεντι υπέγραψε το διάταγμα 3447, που επισημοποίησε τον οικονομικό, εμπορικό και χρηματοπιστωτικό αποκλεισμό κατά της Κούβας, μια πολιτική που παραμένει αποτυχημένη μετά από 50 χρόνια.

Η άμεση απάντηση του λαού της Κούβας, την επόμενη μόλις μέρα της ανακοίνωσης του εχθρικού μέτρου ήταν η συγκέντρωση περισσότερου από ενός εκατομμυρίου λαού με την ευκαιρία της 2ης Διακήρυξης της Αβάνας, όπου χαιρετίστηκε η Επανάσταση και καταδικάστηκε κατηγορηματικά ο γιάνκικος ιμπεριαλισμός.

Η πρόφαση ήταν η απαλλοτρίωση περουσιακών στοιχείων και η εθνικοποίηση αμερικανικών εταιριών από την επαναστατική κυβέρνηση της Κούβας, αλλά η πραγματική αιτία ήταν η τιμωρία της Επανάστασης που θριάμβευσε την 1η Ιανουαρίου 1959. Το διάταγμα 3447 ήρθε σαν επιστέγασμα προηγούμενων πράξεων εχθρότητας, όπως η μονομερής διακοπή των διπλωματικών σχέσεων τον Ιανουάριο του 1961, η επίθεση στον Κόλπο των Χοίρων τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς και η «αποβολή» της Κούβας από τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών τον Ιανουάριο της επόμενης.

9 κυβερνήσεις των ΗΠΑ, τόσο ρεπουμπλικανικές όσο και δημοκρατικές, διατήρησαν το άδικο αυτό μέτρο, που υπολογίζεται ότι έχει κοστίσει 975 δις δολλάρια στην κουβανική οικονομία κατά τη διάρκεια μισού αιώνα. Οι ΗΠΑ επιμένουν να αποκαλούν «εμπάργκο» αυτή την πολιτική και να την υποβαθμίζουν ως πρόβλημα διμερών σχέσεων, παρά την σταθερή καταδίκη του ΟΗΕ από το 1992. Σαν να μην έφτανε αυτό, το 1992 (νόμος Τοριτσέλι επί προεδρίας Τζ. Μπους πατρός) και το 1996 (νόμος Χελμς-Μπάρτον επί προεδρίας Μπιλ Κλιντον) ενίσχυσαν τον αποκλεισμό, απαγορεύοντας σε θυγατρικές αμερικανικών εταιριών να εμπορεύονται με την Κούβα και επιβάλοντας κυρώσεις ακόμα και σε εταιρίες τρίτων χωρών για τον ίδιο λόγο!

Στο μεταξύ, ο ηγέτης της Κουβανικής Επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο, παρουσίασε στην Αβάνα το νέο δίτομο βιβλίο του Fidel Castro Ruz: Guerrillero del tiempo (Φιντέλ Κάστρο Ρους: Αντάρτης του χρόνου), το οποίο αποτελεί επιλογή υλικού από τις συνεντεύξεις του στην συγγραφέα και δημοσιογράφο Κατιούσκα Μπλάνκο. Σε σχεδόν 1000 σελίδες καταγράφονται αναμνήσεις και εμπειρίες του κομαντάντε από τα παιδικά του χρόνια μέχρι τον Δεκέμβρη του 1958, τις παραμονές του θριάμβου της Επανάστασης. Στην εκδήλωσε που διήρκεσε 6 ώρες, ο Φιντέλ εμφανώς συγκινημένος μίλησε για το βιβλίο αλλά και θέματα επικαιρότητας, μπροστά σε ένα ενθουσιώδες κοινό στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν παλιοί συμπολεμιστές του από την Μονκάδα και τη Σιέρρα Μαέστρα καθώς και μέλη των οικογενιών των Πέντε Κουβανών πατριωτών που κρατούνται στις ΗΠΑ.

Αρχικές δημοσιεύσεις: Sierra Maestra

Read Full Post »

H Juana Bautista de la Candelaria Rodríguez, o πιο ηλικιωμένος άνθρωπος στην Κούβα, ευχήθηκε ειρήνη και ευτυχία στον πλανήτη για το 2012, και λυπάται που τα 126 χρόνια της δεν της επιτρέπουν να περπατήσει και να εργαστεί. Εκπληκτικά διαυγής και δραστήρια για την ηλικία της, η γερόντισσα μίλησε με ευχέρεια την προηγούμενη Δευτέρα στο πρακτορείο ΑΙΝ, στο κτήμα Σάντα Μαρία του Δήμου Καμπετσουέλα της επαρχίας Γκράνμα (ΝΑ Κούβα).Γεννήθηκε σ’ αυτό τον τόπο στις 2 Φεβρουαρίου του 1885, σύμφωνα με το τοπικό ληξιαρχείο, όπου την δήλωσε η μητέρα της στις 27 του ίδιου μήνα. Η ηλικία της επίσης καταγράφηκε από βιοϊατρική και ψυχοκοινωνική έρευνα του 2007 που διεξήγαγε κλιμάκιο του Υπουργείου Δημόσιας Υγείας και του Ιβηροαμερικανικού Κέντρου Τρίτης Ηλικίας.Η Candulia, όπως την φωνάζουν οι συγγενείς και οι γείτονές της, ζήτησε ευτυχία και ομόνοια για όλο τον κόσμο, και τάχθηκε κατά των πολέμων και των άλλων απειλών που δοκιμάζουν τον πλανήτη, όπως πληροφορείται από την τηλεόραση. Με αργή και καθαρή φωνή, η υπεραιωνόβια μαύρη γυναίκα λυπήθηκε για την αδυναμία της να δει, να περπατήσει και να εργαστεί.

Χαρακτήρισε τον κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο πατέρα όλων των Κουβανών, ευχήθηκε να γνωρίσει τον Ούγκο Τσάβες και επαίνεσε τον Έβο Μοράλες. Η γερόντισσα καταδίκασε την αδικία εναντίον των 5 Κουβανών που καταδικάστηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες επειδή αποκάλυψαν τη δράση τρομοκρατικών οργανώσεων κατά της Κούβας, δείχνοντας καλά πληροφορημένη σ’ αυτό το θέμα.

Θυμήθηκε ότι η γειτονιά της δεν είχε γιατρό, σχολείο και ηλεκτρικό ρεύμα πριν την Επανάσταση του 1959. Παρόλα αυτά κατάφερε να μάθει «κάτι». Διηγήθηκε επίσης πώς βοήθησε τους αντάρτες του Επαναστατικού Στρατού το 1958, γεγονός που της προκάλεσε αρκετά προβλήματα εξαιτίας της συχνής παρουσίας εχθρικών στρατευμάτων στην περιοχή.

Η Candulia πρόσθεσε ότι η μητέρα της πέθανε 100 χρονών, ο πατέρας της 96 και ο γιός της ζει ακόμα. Έχει 6 εγγόνια, 15 δισέγγονα και 7 τρισέγγονα και ότι την παρακολουθούν ένας γιατρός ειδικευμένος στους ηλικιωμένους, ένας γενικός ιατρός και μια νοσοκόμα. Η «ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια» Wikipedia αναφέρει ως πιο υπέργηρους στον κόσμο 9 γέροντες μεταξύ 116 και 122 ετών, παραλείποντας την Candulia.

Πηγή: Agencia Cubana de Noticias (ACN)
Αρχική δημοσίευση: Sierra Maestra

Read Full Post »

Older Posts »