Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘ΠΟΛΙΤΙΚΑ τσίου-τσίου’ Category

Επιστροφή του κεντρώου Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος (PRI) στην εξουσία μετά από 12 χρόνια στο Μεξικό, με νεοεκλεγμένο πρόεδρο τον 45χρονο Ενρίκε Πένια Νιέτο. Με καταμετρημένο πάνω από το 94% των ψήφων, ο Νιέτο επικρατεί με περίπου 38% επί των κυριότερων αντιπάλων του, του υποψηφίου της αριστεράς Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ (31,7%) και της επικεφαλής του απερχόμενου δεξιού ΡΑΝ, Χοσεφίνα Βάσκες Μότα (25,4%).

 Ο «τηλεγενής» υποψήφιος του PRI – του κόμματος που κυβέρνησε αδιάληπτα από το 1929 έως το 2000 – φαίνεται ότι έπεισε τους Μεξικάνους, στις εκλογές με τη μεγαλύτερη συμμετοχή στην ιστορία (62%), ότι είναι νέο άφθαρτο πρόσωπο και δεν θα υπάρξουν πισωγυρίσματα στα φαινόμενα κατάχρησης εξουσίας και τη διαφθοράς του παρελθόντος. Ωστόσο, η νίκη του είναι λιγότερο ευρεία από ότι περίμενε το επιτελείο του, χάνοντας με μεγάλη διαφορά την περιφέρεια της Πόλης του Μεξικού από την αριστερά καθώς και τις πολιτείες του Μορέλος και του Ταμπάσκο, με αποτέλεσμα να είναι αναγκασμένος να κάνει συμβιβασμούς για να κυβερνήσει.

 Ο μεγάλος ηττημένος των εκλογών, Λόπες Ομπραδόρ, απέφυγε να κάνει σχόλια μέχρι να ανακοινωθούν τα επίσημα αποτελέσματα την Τετάρτη. Στις προηγούμενες εκλογές είχε χάσει στο νήμα την προεδρία (με διαφορά μόλις 0,56%) από τον υποψήφιο του ΡΑΝ Φελίπε Καλντερόν και δεν δέχτηκε το αποτέλεσμα καταγγέλοντας για νοθεία. Αν και ισχυρίστηκε ότι η προβολή των κομμάτων στις εκλογές δεν ήταν ισότιμη, δεσμεύτηκε ότι θα συμπεριφερθεί υπεύθυνα.

 Το κυβερνόν ΡΑΝ πλήρωσε τα 12 εκατομμύρια πολίτες επιπλέον κάτω από τα όρια της φτώχειας και τα χιλιάδες θύματα του «πολέμου κατά των ναρκωτικών» κατά τη διάρκεια της εξαετούς θητείας του απερχόμενου προέδρου Καλντερόν, ο οποίος σύμφωνα με δημοσίευμα της Washington Post θα εγκαταλείψει την χώρα μετά τη λήξη της θητείας του φοβούμενος για τη ζωή του από τα καρτέλ των εμπόρων ναρκωτικών. Η Βάσκες, ερχόμενη τρίτη σε ψήφους, δήλωσε ότι αποδέχεται το εκλογικό αποτέλεσμα ως δημοκράτης.

 Μεγαλύτερες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η νέα κυβέρνηση θα είναι η καταπολέμηση της φτώχειας και της αχαλίνωτης βίας, σχετιζόμενης κυρίως με το ναρκοεμπόριο. Ο νέος πρόεδρος υποσχέθηκε ένα αξιοπρεπές εισόδημα για κάθε Μεξικάνο και έναν «άλλο τρόπο» αντιμετώπισης του οργανομένου εγκλήματος. Επιπλέον ο Πένια Νιέτο έχει εξαγγείλει οικονομικές μεταρρυθμίσεις, όπως την κατάργηση του κρατικού μονοπωλείου της εταιρίας πετρελαίου PeMex, που είχε εθνικοποιήσει ο αριστερός πρόεδρος Λάσαρο Κάρδενας το 1938.

Πηγή: El Pais
Αρχική δημοσίευση: Sierra Maestra
Advertisements

Read Full Post »

Έκρυθμη είναι η κατάσταση από χθες στην Παραγουάη, καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη απόπειρα «κοινοβουλευτικού» πραξικοπήματος, που θυμίζει την ανατροπή του Μανουέλ Σελάγια στην Ονδούρα πριν 3 χρόνια. Η αφορμή ήταν οι σφοδρές συγκρούσεις που ξέσπασαν την προηγούμενη Παρασκευή στα ΒΑ της χώρας, κοντά στα σύνορα με την Βραζιλία, με θύματα 11 αγρότες και 7 αστυνομικούς. Ως συνέπεια, η Βουλή της Παραγουάης ενέκρινε χθες με 76 ψήφους υπέρ και 1 κατά την παραπομπή του προέδρου Φερνάντο Λούγο σε δίκη ως υπεύθυνου για τα γεγονότα.

 Η επίσημη εκδοχή είναι ότι δυνάμεις της αστυνομίας που έκαναν έφοδο σε έκταση που ανήκει στον πλούσιο κτηματία Μπλας Ρικέλμε – άνθρωπο που έκανε περιουσία επί καθεστώτος του δικτάτορα Στρεσνερ – και είχαν καταλάβει εξεγερμένοι αγρότες. Κύκλοι προσκείμενοι στην κυβέρνηση συνδέουν τους καταληψίες με την αντάρτικη οργάνωση Λαϊκός Στρατός της Παραγουάης (ΕΡΡ), με την αιτιολογία ότι οι αγρότες είχαν στη διάθεσή τους βαρύ οπλισμό.

 Η άλλη εκδοχή, που υποστηρίχτηκε από τον Νταμάσιο Κιρόγα, Γεν. Γραμματέα του Κινήματος Παραγουανών Αγροτών, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Pagina 12, είναι ότι διεφθαρμένοι αξιωματούχοι προερχόμενοι από το κόμμα Colorado του δικτάτορα Στρέσνερ – όπως ο πρόσφατα διορισμένος Υπουργός Εσωτερικών Ρουμπέν Κάντια Αμαρίγια – και τους οποίους αναγκάστηκε να ανεχτεί σε διάφορες θέσεις ο πρόεδρος Λούγο, διέταξαν την αιματηρή επίθεση στους ακτήμονες αγρότες για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των κτηματιών και να εμποδίσουν τον αναδασμό γης που είχε υποσχεθεί ο Λούγο ερχόμενος στην εξουσία. Επιπλέον γίνεται  λόγος για συνομωσία της δεξιάς που προσπαθεί να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση (η θητεία της οποίας λήγει το 2013) και για τα μεγάλα συμφέροντα των – βραζιλιάνικων συμφερόντων κυρίως – εταιριών βιοκαυσίμων που θέλουν να καλλιεργήσουν σόγια στις εκτάσεις που διεκδικούν οι αγρότες.

 Η Μπολιβαριανή Συμμαχία της Δικής μας Αμερικής (ALBA) με έκτακτο ανακοινωθέν της κατήγγειλε προσπάθεια της δεξιάς να ανατρέψει τον νόμιμο πρόεδρο μέσω της παραπομπής του σε πολιτική δίκη, με απώτερο σκοπό να τοποθετήσει στη θέση του παράνομη κυβέρνηση που θα ξαναγυρίσει την χώρα σε παλιές και ξεπερασμένες πολιτικές πρακτικές. Τα μέλη της ALBA δηλώνουν την στήριξή τους στην δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Φερνάντο Λούγο και καλούν τον λαό της Παραγουάης να υπερασπιστεί την δημοκρατία, με την αλληλεγγύη της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής. Επιπλέον καλούν όλους τους δημοκρατικούς λαούς του κόσμου να υποστηρίξουν την κυριαρχία του παραγουανού λαού και την ειρηνική και δημοκρατική ανάπτυξη της αδελφής χώρας.

Αρχική Δημοσίευση: Sierra Maestra

Read Full Post »

Η αφορμή γι’ αυτή την ανάρτηση υπήρξε το άρθρο του Τάκη Μίχα Η Βενελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η πραγματική αιτία ήταν τα διάφορα φαιδρά έως κακόγουστα που ακούγονται τελευταία για Κούβες και Βενεζουέλες της Μεσογείου, μπροστά στη σοβαρή προοπτική μιας αριστερής κυβέρνησης μετά τις εκλογές της 17ης Ιούνη. Σε λιγότερο από τεσσερις μήνες δε (7 Οκτώβρη), θα διεξαχθούν και στην Βενεζουέλα προεδρικές εκλογές στις οποίες ο Ούγκο Τσάβες διεκδικεί την επανεκλογή για να συνεχίσει την «Μπολιβαριανή Επανάσταση», όπως αποκαλεί το ριζοσπαστικό του πρόγραμμα.

Ο κ. Μίχας επικαλείται ως βασική πηγή του ένα άρθρο των New York Times, που παρουσιάζει μια αρκετά ζοφερή κατάσταση για την οικονομία της Βενεζουέλας και το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της. Αποτελεί εγγύηση αντικειμενικότητας το ηχηρό όνομα της βορειοαμερικάνικης εφημερίδας; Ας μας επιτραπεί καταρχήν να αμφιβάλλουμε, με δεδομένη την απόλυτη ταύτιση των «Χρόνων» με την λεγόμενη Συναίνεση της Ουάσιγκτον, δηλαδή την προάσπιση των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων των ΗΠΑ, και ειδικότερα την εχθρική γραμμή της εφημερίδας απέναντι στην σοσιαλιστική κυβέρνηση του Ούγκο Τσάβες. Ο γνωστός αριστερός διανοούμενος Τάρικ Άλι ξεσκεπάζει στο βιβλίο του Πειρατές της Καραϊβικής (εκδ. Άγρα) τον μεθοδευμένο επικοινωνιακό πόλεμο που κάνουν εδώ και χρόνια κατά της Βενεζουέλας έντυπα όπως οι ΝΥ Times, η Le Monde, η El Pais και άλλα μεγάλα συγκροτήματα τύπου. Επίσης θυμίζουμε ότι σε αρκετές περιπτώσεις αποδείχτηκε ότι οι νεοϋορκέζικοι Times είχαν γράψει ψέματα, όπως για τα διαβόητο πυρηνικό οπλοστάσιο του Ιράκ που πρόσφερε πολιτικό και ηθικό άλλοθι στην κυβέρνηση Μπους υιού να ξεκινήσει τον δεύτερο Πόλεμο του Κόλπου (2003).

Εμείς όμως θα μιλήσουμε με στοιχεία. Καταρχήν, κατά τα πρώτα 10 χρόνια της κυβέρνησης Τσάβες (1999-2008) όλοι οι οικονομικοί δείκτες παρουσίαζαν αξιοσημείωτη βελτίωση, ιδιαίτερα από το 2003 και μετά, σύμφωνα με στοιχεία του ερευνητικού κέντρου CEPR. Μετά από δύο «υφεσιακές» χρονιές λόγω της παγκόσμιας κρίσης, ο δείκτης ανάπτυξης για το 2011 εκτιμάται στο 4,2%, σύμφωνα με το CIA Factbook. Σύμφωνα δε με πιο πρόσφατα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, η οικονομία της χώρας συνεχίζει να αναπτύσσεται ταχύτατα και οι προοπτικές δείχνουν ιδιαίτερα αισιόδοξες για το μέλλον. Αυτό μάλιστα ισχύει για τις περισσότερες αναδυόμενες οικονομίες της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας (κυρίως), σε αντίθεση με την στασιμότητα ή ύφεση που βιώνουν οι οικονομίες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, εγκλωβισμένες σε πολιτικές δημοσιονομικής πειθαρχίας, μνημονίων και ομηρείας από τον τραπεζικό τομέα και τους κερδοσκόπους.

Ενδεικτικό είναι ακόμα ότι, ενώ παραδοσιακά το μεταναστευτικό κύμα είχε κατεύθυνση από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής προς την Ευρώπη και την Β. Αμερική, τις τελευταίες χρονιές το φαινόμενο έχει αντιστραφεί. Για πρώτη φορά μετά το τέλος του εμφυλίου η Ισπανία είχε αρνητική καθαρή εισροή μεταναστών ενώ, όσο και αν ακούγεται απίστευτο, το ίδιο παρατηρήθηκε και με την μετανάστευση Μεξικάνων στις ΗΠΑ! Είναι κοινό δε μυστικό ότι νέοι με υψηλά προσόντα από την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία και άλλες χώρες της Ευρώπης αναζητούν επαγγελματικές ευκαιρίες στην Βραζιλία, την Αργεντινή, ακόμα και την… Αγκόλα.

Είναι αλήθεια ότι η Βενεζουέλα έχει υψηλό πληθωρισμό, πάνω από 20%. Αυτό είναι κοινό γνώρισμα αναπτυσσόμενων χωρών – ιδιαίτερα όσων είναι πλούσιες σε πρώτες ύλες και ενέργεια – με επεκτατική δημοσιονομική πολιτική. Μια άλλη χαρακτηριστική περίπτωση είναι η Αργεντινή. Ωστόσο, οι αυξήσεις μισθών σε ποσοστά ανώτερα του πληθωρισμού (στην Βενεζουέλα περισσότερο από 30% για το 2012) «αποζημιώνει» τους εργαζόμενους για την απώλεια αγοραστικής δύναμης εξαιτίας της ανόδου των τιμών. Έτσι ο βασικός μισθός στη Βενεζουέλα με τον τελευταίο εργατικό νόμο θα φτάσει τα 476 δολάρια, και αν προστεθούν και τα κουπόνια τροφίμων που διατίθεται στις πιο χαμηλόμισθους το ελάχιστο εισόδημα αγγίζει τα 700 δολάρια – σχεδόν όσο ο νέος μειωμένος βασικός μισθός του Μνημονίου ΙΙ της «Ευρωζωνικής» Ελλάδας.

Με άλλα λόγια, ο υψηλός πληθωρισμός δεν είναι το χειρότερο δεινό, τουλάχιστο για τον απλό εργαζόμενο. Εφόσον η κυβέρνηση διατίθεται να κάνει ανάλογες μισθολογικές αναπροσαρμογές και δημόσιες επενδύσεις, ο εργαζόμενος δεν βγαίνει χαμένος. Αυτό που τσακίζει ο υψηλός πληθωρισμός (και τα συμπαρασυρόμενα ψηλά επιτόκια) είναι κατά πρώτο λόγο την κερδοφορία των τραπεζών, και κατά δεύτερο την ιδιωτική επιχειρηματικότητα. Προφανώς γι’ αυτά κυρίως κόπτονται οι λάβροι επικριτές του «μοντέλου Τσάβες» και όχι για την κακοδαιμονία που – δήθεν – μαστίζει την χώρα του Μπολίβαρ. Ακόμα και η μετριοπαθής Guardian εκθειάζει τα… οικονομικά μαθήματα του Τσάβες στην Ευρώπη. Επίσης, από μια πιο «στρατευμένη» σκοπία, τι μας διδάσκει η Βενεζουέλα σήμερα.

Φυσικά δεν υποστηρίζουμε ότι όλα λειτουργούν στην εντέλεια στην χώρα του Ορινόκου. Συνεχίζουν να υπάρχουν και ανισότητες και ελλείψεις, εν μέρει σαν αποτέλεσμα της κληρονομιάς του αποικιακού καταμερισμού πλούτου και εργασίας και εν μέρει λόγω ατολμίας ή αποτυχίας της κυβέρνησης να προχωρήσει στις αναγκαίες – προς φιλολαϊκή κατεύθυνση φυσικά – μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο, η συνολική εμπειρία 13 χρόνων «μπολιβαρισμού» είναι συντριπτικά θετική. Τα ξένα επιχειρηματικά συμφέροντα και οι ντόπιες ελίτ έχουν αισθητά αποδυναμωθεί, σημαντικό μέρος του πλούτου έχει περάσει στα χέρια της εργατικής και της αγροτικής τάξης, ενώ πρωτόγνωρες μέσα σε 200 χρόνια ανεξαρτησίας ευκαιρίες για μόρφωση, ιατρική περίθαλψη και συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων δόθηκαν στο λαό.

Ιδιαίτερα τα προγράμματα Yo, si puedo και Barrio Adentro σε συνεργασία με ειδικούς επιστήμονες από την Κούβα κατάφεραν αντίστοιχα να εξαλείψουν τον αναλφαβητισμό και να δώσουν πρόσβαση σε αξιοπρεπή υγειονομική περίθαλψη σε πλατιά λαϊκά στρώματα. Σημαντικές πρωτοβουλίες έχουν παρθεί επίσης σχετικά με την οργάνωση και συμμετοχή των πολιτών στα κοινά, σε επίπεδο γειτονιάς, κοινότητας και χώρου δουλειάς. Αυτά τα επιτεύγματα δεν τα ξεχνά ο λαός της Βενεζουέλας γι’ αυτό έχει στηρίζει τον πρόεδρο Τσάβες σε πολυάριθμες εκλογικές αναμετρήσεις και δημοψηφίσματα, τον επανέφερε στην εξουσία μετά το «τηλεοπτικό» πραξικόπημα του 2002 και όπως διαφαίνεται θα τον επανεκλέξει στις 7 Οκτώβρη παρά την σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του.

 Σε ένα πράγμα θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε ίσως εν μέρει με το πνεύμα του άρθρου. Στο ότι είναι λάθος να προβάλλεται το πετυχημένο «μοντέλο» μιας χώρας ως συνταγή για να εφαρμοστεί σε μια άλλη. Δεν υπάρχουν πετυχημένα μοντέλα στην οικονομία, ούτε στην πολιτική, υπάρχουν όμως θετικά παραδείγματα και εμπειρίες. Το θεωρητικό υπόβαθρο της πολιτικής του Τσάβες στην Βενεζουέλα είναι ο λεγόμενος «Σοσιαλισμός του 21ου Αιώνα», ένα σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας που στηρίζεται και εμπνέεται από την θεωρητική δουλειά των δασκάλων του μαρξισμού αλλά κρατά αποστάσεις από την – τελικά κατώτερη των προσδοκιών – εμπειρία του υπαρκτού σοσιαλισμού στην Αν. Ευρώπη, ενώ παράλληλα λαμβάνει υπόψη και νέα δεδομένα, εμπειρίες, ιδιαιτερότητες, με στόχο την ευρύτερη λαϊκή συμμετοχή, την διαρκή και ουσιαστική κριτική και το άνοιγμα του παραδοσιακού πολιτικού χώρου της αριστεράς σε νέες δυνάμεις, όπως τα τοπικά κινήματα αυτονομίας και χειραφέτησης.

Γι’ αυτό οι έντιμοι προοδευτικοί άνθρωποι – όχι κατ’ ανάγκη αριστεροί με τη στενή έννοια – είναι καλό να δουν τα θετικά πράγματα που γίνονται στην Λατινική Αμερική και αλλού, να μελετήσουν και να μάθουν, να εμπνευστούν, να κάνουν σύνθεση με προϋπάρχουσες γνώσεις και εμπειρίες και τελικά να καταφέρουν να βάλουν την χώρα στον δρόμο της ανάπτυξης, της ευημερίας και της αξιοπρέπειας. Διαφορετικά, αν συνεχίσουμε προς το αδιέξοδο του νεοφιλελεύθερου πουριτανισμού και του δογματισμού των αγορών, το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι να γίνουμε, όχι Κούβα ή Βενεζουέλα της Μεσογείου αλλά το πρώτο ευρωπαϊκό failed state.

Read Full Post »

Γιατί έχει μεγάλη σημασία το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μάη 2012:

  1. Γιατί κατάφερε ένα συντριπτικό πλήγμα στον δικομματισμό που καταδυνάστευε τον τόπο επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες.
  2. Γιατί – αθροιστικά – έδωσε το μεγαλύτερο ιστορικά ποσοστό για την αριστερά (μεγαλύτερο και από 24,5% της ΕΔΑ το 1958).
  3. Γιατί όχι μόνο τα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά ακόμα και περιοχές που θεωρούνταν «κάστρα» όπως η Αχαϊα και τα Χανιά, αυτή τη φορά ψήφισαν αριστερά.
  4. Γιατί μπορεί να χρησιμεύσει ως απαρχή για το ξεθεμελίωμα του κομματικού κράτους και την πάταξη του ρουσφετιού και της αναξιοκρατίας.
  5. Γιατί μπορεί να πιέσει αποτελεσματικότερα για να μπουν φυλακή διαφθαρμένοι κρατικοί αξιωματούχοι και να επιστρέψουν – ό,τι έχει μείνει από τα – κλοπιμαία.
  6. Γιατί μπορεί να καταθέσει και να εφαρμόσει μια νέα πρόταση διακυβέρνησης, απαγκίστρωσης από τα μνημόνια και διεξόδου από την οικονομική κρίση.
  7. Γιατί μπορεί να επιβάλει την αλλαγή του εκλογικού νόμου και την καθιέρωση της απλής – και άδολης – αναλογικής.
  8. Γιατί τέλος – και ίσως πιο σημαντικό – ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων, όχι μόνο οι «παραδοσιακοί» ψηφορόροι της Αριστεράς, που ως τώρα ήταν εκτός συστήματος και προνομίων, κέρδισε λίγη περισσότερη αξιοπρέπεια και από αύριο μπορεί να σηκώσει πιο ψηλά το κεφάλι. Αυτοί οι άνθρωποι μπορούν τώρα να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανοικοδόμηση της χώρας.

ΥΓ: Δυστυχώς παραφωνία στα θετικά μηνύματα του εκλογικής βραδιάς το ποσοστό που συγκεντρώνει το κόμμα των οπαδών του εκφασισμού και νοσταλγών του ναζισμού, γεγονός που του επιτρέπει να εκπροσωπηθεί στο κοινοβούλιο με 20 περίπου βουλευτές. Για μια «ξενάγηση» στην πανίδα της ακροδεξιού χώρου αποκαλυπτική η ανάρτηση του Jungle Report.

Read Full Post »

Luis Prado Garcia (1955 - 2011)

Η συντακτική ομάδα του Sierra Maestra

Σε ηλικία 56 χρόνων έχασε τη μάχη γιά τη ζωή ο πρέσβης της Κούβας στην Ελλάδα Λουίς Πράδο Γκαρσία. Ο κουβανός διπλωμάτης νοσηλεύονταν επί δύο ημέρες με εγκεφαλική αιμοραγία και κατέληξε την Πέμπτη 17 Νοεμβρίου. Το τραγικό αυτό γεγονός συνοδεύτηκε από μιά πράξη ανθρωπιάς και αλληλεγγύης – αξίες τις οποίες ο κουβανικός λαός έχει έμφυτες: Η οικογένεια του εκλιπόντος αποφάσισε να δωρήσει τα όργανα του, δίνοντας έτσι ευκαιρία ζωής σε συνανθρώπους μας.

Γιά τη γενναία αυτή απόφαση της οικογένειας του Λουίς Πράδο Γκαρσία αναφέρθηκε σε δήλωση του ο Υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος: «Η οικογένεια του Πρέσβη της Κούβας στην Ελλάδα, Πράντο Γκαρσία Λουΐς, έδωσε σήμερα μια ευκαιρία ζωής σε πολλούς συνανθρώπους μας. Η προσφορά της οικογένειας του Πρέσβη φανερώνει περίτρανα ότι η αγάπη και η ανθρωπιά δεν γνωρίζουν από προκαταλήψεις και σύνορα. Εκφράζω μέσα από την καρδιά μου, στην οικογένεια του Πράντο Γκαρσία Λουΐς, τα θερμά μου συλλυπητήρια και τις απέραντες ευχαριστίες μου για τη προσφορά τους. Η δωρεά οργάνων, ως έκφραση ανθρώπινης αλληλεγγύης και χαρακτηριστικό παράδειγμα κοινωνικής προσφοράς, ανάγει τις μεταμοσχεύσεις σε υπέρτατη κοινωνική αξία. Είναι πράγματι οξύμωρο, συναισθηματικά αμήχανο αλλά και επιστημονικά αδιαμφησβήτητο ότι πλέον στις σύγχρονες κοινωνίες ο θάνατος ενός ανθρώπου μπορεί -υπό αυστηρές προϋποθέσεις- να σώσει τη ζωή πολλών άλλων. Αυτό το δώρο ζωής είναι ανεκτίμητο για τους συνανθρώπους μας και τις οικογένειές τους και οφείλεται πρωτίστως στο μεγαλείο της ψυχής της οικογένειας του θανόντος».

Η συντακτική ομάδα του Sierra Maestra εκφράζει τα βαθύτατα συλλυπητήριά της για τον χαμό του στην οικογένεια, τους φίλους και συγγενείς του.

Read Full Post »

Αναδημοσίευση: Το γράμμα (via Παραλληλογραφος)

Ανοιχτή Επιστολή

Είμαι κι εγώ άλλος ένας γονιός γεμάτος αγωνίες για το μέλλον των παιδιών μου. Προσπαθώ να ενημερώνομαι όσο περισσότερο μπορώ για την πολιτική και οικονομική κατάσταση και όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, αλλά όσοι είναι εργαζόμενοι γονείς μπορούν να κατανοήσουν ότι αυτό δεν είναι πάντα εφικτό ή επαρκές, κυρίως λόγω χρόνου.

Πρόσφατα λοιπόν, και με αφορμή το σχηματισμό της προσωρινής κυβέρνησης, άρχισα να διαβάζω διάφορα άρθρα αναφορικά με τους νέους υπουργούς και υφυπουργούς που ορίστηκαν (τα βιογραφικά τους, ποια η μέχρι τώρα πολιτική ή κομματική τους πορεία κλπ). Να σημειώσω ότι είμαι από τους ανθρώπους που δεν υπήρξα ποτέ μέλος κάποιου κόμματος, αλλά ήμουν και είμαι πολιτικά ενεργός.

Όπως οι περισσότεροι που διαβάζετε αυτή την επιστολή, έτσι κι εγώ πήγα δώδεκα χρόνια στο σχολείο. Κάθε χρονιά, από το 1981 και μετά, στις 17 Νοέμβρη τα σχολεία τιμούσαν τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Έτσι και φέτος, τα σχολεία θα τιμήσουν τα παιδιά του Πολυτεχνείου που σκοτώθηκαν για να ρίξουν την χούντα του Παπαδόπουλου. Του δικτάτορα Παπαδόπουλου που ως τιμωρία για το πραξικόπημα που έκανε, το βασανισμό πολλών συνανθρώπων μας και το θάνατο των συγκεκριμένων παιδιών μπήκε φυλακή. Του δικτάτορα Παπαδόπουλου που, μέσα από τη φυλακή, ίδρυσε ένα φιλοχουντικό κόμμα, την ΕΠΕΝ. Γενικός γραμματέας της νεολαίας του κόμματος αυτού ήταν ένας άνθρωπος που σήμερα έχει γίνει υπουργός της χώρας. Θα μου πείτε, βουλευτής εκλέχθηκε, κυβερνητικό στέλεχος όμως δεν έγινε από ψηφισμένη από το λαό κυβέρνηση.

Και έρχομαι στο απλό ερώτημα:

Πώς γίνεται ένα κράτος, που κλείνει όλα τα σχολειά της χώρας για να τιμήσει τον αγώνα ενάντια στον δικτάτορα Παπαδόπουλο, το ίδιο αυτό κράτος έξι μέρες πριν την φετινή επέτειο να διορίζει υπουργό τον άνθρωπο που ήταν στο κόμμα του δικτάτορα; Το κράτος αυτό έχει ίχνος ηθικής; έχει αξίες; έχει έστω λ ο γ ι κ ή; (περισσότερα…)

Read Full Post »

Τα παρακάτω αποσπάσματα από το άρθρο του Τάσου Παππά στην Ελευθεροτυπία

Βλ. επίσης το περσινό «αφιέρωμα»: Και στις 18… σοσιαλισμό!

————————————————————————————————–

«Στις 18 σοσιαλισμό» φώναζαν οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ στη συγκέντρωση του κόμματός τους στην πλατεία Συντάγματος, πιστεύοντας ότι οι κάλπες της 17ης Νοεμβρίου του 1974 θα έβγαζαν το κόμμα τους στην κυβέρνηση και από την επόμενη μέρα θα ξεκινούσε ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της Ελλάδας.

Χρειάστηκε να περιμένουν επτά χρόνια για να δουν τον Α. Παπανδρέου πρωθυπουργό, ωστόσο ο σοσιαλισμός ούτε το 1981 ούτε αργότερα ήρθε στο ραντεβού με τους επίδοξους θεμελιωτές του. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Older Posts »