Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Eduardo Galeano’

Κυκλοφορεί αυτές μέρες στα ισπανικά το νέο βιβλίο του Εντουάρντο Γκαλεάνο, Los hijos de los dias (Τα παιδιά των ημερών). Πρόκειται για συλλογή μικρών ιστοριών, όπως και στα βιβλία Μνήμες της Φωτιάς και Καθρέφτες, αλλά αυτή τη φορά το κριτήριο ταξινόμησης δεν είναι τα έτη, αλλά οι ημέρες. Είχαμε παραθέσει κάποια αποσπάσματα του βιβλίου που είχε διαβάσει ο ίδιος ο συγγραφέας στην ομιλία του στην Αβάνα, με την ευκαιρία των 53ων βραβείων της Casa de las Americas. Παρακάτω παραθέτουμε και μεταφράζουμε την ιστορία που αντιστοιχεί στις 18 Δεκεμβρίου, ημέρα που έχει οριστεί ως Ημέρα Μετανάστη.

Ο Αδάμ και η Εύα ήταν οι πρώτοι εξορισμένοι, οι πρώτοι καταδικασμένοι να μεταναστεύσουν στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, ο Αδάμ μπήκε σε πειρασμό από την Εύα: Αυτή ήταν που του πρόσφερε τον απαγορευμένο καρπό, και εξαιτίας της Εύας εκδιώχθηκαν και οι δύο από τον Παράδεισο.

Αλλά, να ήταν έτσι; Ο Αδάμ έκανε ότι έκανε, επειδή το ήθελε;

Ίσως η Εύα να μην του πρόσφερε τίποτα, ούτε να του ζήτησε τίποτα.

Ίσως ο Αδάμ να αποφάσισε να δαγκώσει τον απαγορευμένο καρπό όταν έμαθε ότι η Εύα τον είχε δαγκώσει ήδη.

Ίσως αυτή να είχε ήδη χάσει το προνόμιο της αθανασίας και ο Αδάμ να επέλεξε να μοιραστεί την τιμωρία της.

Και έγινε θνητός, αλλά θνητός συντροφευμένος.

Πηγή: Cubadebate
Advertisements

Read Full Post »

O διάσημος Ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο, βρίσκεται από τις 12 του μηνός στην Κούβα για να κηρύξει την έναρξη των 53ων βραβείων Casa de las Americas, στις 16 Ιανουαρίου. Ο άνθρωπος που έγραψε τις Ανοιχτές Φλέβες της Λατινικής Αμερικήςκαι πολλά ακόμα βιβλία που έγιναν επιτυχίες, βραβευμένος 3 φορές από το κορυφαίο πνευματικό ίδρυμα της Κούβας (1975, 1978, 2011), επιστρέφει στο Νησί της Επανάστασης μετά από 11 χρόνια. Στη συνέντευξυη τύπου είπε μεταξύ άλλων:«Είμαι πολύ χαρούμενος που επιστρέφω στο ίδρυμα και στην Κούβα. Στην Casa de las Américas, που είναι το σπίτι μου, και στην Κούβα γιατί, αν και πάνε χρόνια που δεν έχω έρθει, νιώθω σαν να επιστρέφω χωρίς να έχω φύγει. Η Κούβα ήταν παντα ζωντανή μέσα μου, στα λόγια μου, στις πράξεις μου και στη μνήμη μου: Όλα όσα πήρα από εδώ, μέσα από μια σχέση στην οποία δεν έκρυψα καμιά από τις αδυναμίες ή τις αμφιβολίες μου. Αλλά ούτε έκρυψα τον θαυμασμό μου γι’ αυτή την Επανάσταση η οποία είναι ένα παράδειγμα εθνικής αξιοπρέπειας, σε έναν κόσμο όπου ο πατριωτισμός είναι αναγκαστικό προνόμιο των πλούσιων και ισχυρών χωρών, αλλά ανεπίτρεπτος στις μικρές και φτωχές χώρες.»«Δεν γνώρισα στη ζωή μου άλλη χώρα τόσο αλληλέγγυα όσο αυτή, καμιά Επανάσταση τόσο γενναιόδωρη στους άλλους όπως έχει υπάρξει και είναι η Κουβανική Επανάσταση. Όλα τα υπόλοιπα είναι ανοιχτά για συζήτηση και για αμφισβήτηση, απέναντι σ’ αυτή τη διαδικασία αλλαγών που η Επανάσταση τώρα βιώνει, τις οποίες αλλαγές, εμείς που την αγαπάμε, καλωσορίζουμε.»Τη Δευτέρα 17/1 ο προσκεκλημένος θα δώσει διάλεξη με θέμα το τελευταίο του βιβλίο, Καθρέφτες: Μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία, το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο José María Arguedas από την Casa de las Americas. Θα διαβάσει επίσης αποσπάσματα από το νέο του βιβλίο, Los hijos de los días (Παιδιά των Ημερών), που πρόκειται να κυκλοφορήσει την άνοιξη στα ισπανικά. Παρακάτω παραθέτουμε το κείμενο του οπισθόφυλλου του βιβλίου (από την ιστοσελίδα του συγγραφέα eduardogaleano.org). (περισσότερα…)

Read Full Post »

Κάθε Πρωτομαγιά θα ξαναζούν

Τους περιμένει η αγχόνη. Ήταν πέντε, αλλά ο Λινγκ σηκώθηκε πιο νωρίς για να πεθάνει βάζοντας ανάμεσα στα δόντια του να σκάσει μια κάψουλα δυναμίτη. Ο Φίσερ ντύνεται χωρίς βιασύνη, σιγοτραγουδώντας τη «Μασσαλιώτιδα». Ο Πάρσονς, ο αγκιτάτορας που μεταχειριζόταν το λόγο σαν μαστίγιο ή μαχαίρι, έσφιξε τα χέρια των συντρόφων του πριν τους τα δέσουν πισθάγκωνα οι φρουροί. Ο Ένγκελ, διάσημος για τη σκοπευτική του δεινότητα, ζητά κρασί Πόρτο και τους κάνει όλους να γελάσουν με ένα αστείο. Ο Σπίς, που τόσα έχει γράψει περιγράφοντας την αναρχία σαν την πύλη της ζωής, ετοιμάζεται σιωπηλά να εισέλθει στο θάνατο.

Οι θεατές στην πλατεία του θεάτρου, έχουν καρφώσει την προσοχή τους στο ικρίωμα. Ένα σημάδι, ένας θόρυβος, η παγίδα υποχωρεί… Ήδη, με ένα φριχτό χορό, έχουν πεθάνει γυρίζοντας στον αέρα.

Ο Χοσέ Μαρτί γράφει το χρονικό της εκτέλεσης των αναρχικών στο Σικάγο. Η εργατική τάξη σ’ όλο τον κόσμο θα τους ξαναφέρνει στη ζωή κάθε Πρωτομαγιά. Δεν είναι ακόμα γνωστό, αλλά ο Μαρτί γράφει πάντα σαν να ακούει, όπου λιγότερο το περιμένουν, το κλάμα ενός νεογέννητου.

Εντουάρντο Γκαλεάνο, Μνήμη της Φωτιάς, Τόμος 2: Τα πρόσωπα και οι μάσκες

……………………………………………………………………………………………………………………………………..
Παράλληλη δημοσίευση: Sierra Maestra
Σχετική ανάρτηση: Η παγκόσμια αράχνη

Read Full Post »

Με την ευκαιρία της θριαμβευτικής κατάκτησης του Champions League από την ποδοσφαιρική ομάδα της Μπαρτσελόνα, παραθέτουμε – σε δική μας μετάφραση – τον λόγο που εκφώνησε ο ιδιαίτερα αγαπητός μας ουρουγουανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Εντουάρντο Γκαλεάνο, κατά την παραλαβή του Βραβείου Δημοσιογραφίας “Μανουέλ Βάσκεθ Μονταλμπάν”, (στην κατηγορία της αθλητικής δημοσιογραφίας), στις 24/5 στο Προεδρικό Μέγαρο της Βαρκελώνης (Palau de la Generalitat). Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν ο Πρόεδρος της Generalitat της Καταλωνίας, ο Πρόεδρος της Μπαρτσελόνα, ο πρέσβης της Ουρουγουάης στην Ισπανία καθώς και η χήρα του Μονταλμπάν (βλ. ιστοσελίδα της πρεσβείας της Ουρουγουάης).

Πλάνο από τη βράβευση


Το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στην ηλεκτρονική εφημερίδα της Αργεντινής Pagina12. Αλιεύτηκε από το διεθνές δίκτυο μεταφραστών Tlaxcala.

———————————————————————————————————————-

Για το Μανόλο και την απόλαυση του παιχνιδιού

Θέλω να αφιερώσω αυτό το βραβείο στη μνήμη του Τζοζέπ Σινιόλ, τον πρόεδρο της Μπάρτσα που δολοφονήθηκε το 1936 από τους εχθρούς της δημοκρατίας.

Επίσης θέλω να αποδώσω φόρο τιμής στους περιπλανώμενους παίκτες, που ένα χρόνο μετά, το 1937, ενσάρκωσαν την αξιοπρέπεια, τραυματισμένη άσχημα αλλά ζωντανή, όλης της Ισπανίας. Αναφέρομαι στους παίκτες της Μπάρτσα, που το 1937 περιόδευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Μεξικό, διεκδικόντας τη νίκη σε αγώνες ποδοσφαίρου προς όφελος της Δημοκρατίας, και σε μια μικτή ομάδα Βάσκων παικτών, που έκανε το ίδιο σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

Η ενδεκάδα της Μπαρτσελόνα, 1937

Γι’ αυτούς αισθάνομαι ότι παραλαμβάνω αυτό το βραβείο, γι’ αυτούς και ακόμα για τους παίκτες της Μπάρτσα των ημερών μας, άξιους κληρονόμους της Μπάρτσα εκείνων των χρόνων: Αυτό το βραβείο που, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, φέρει το όνομα του αγαπημένου μου φίλου Μανόλο Βάσκεθ Μονταλμπάν.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Παρίσι, άνοιξη του 1937: Ο Πάμπλο Πικάσο ξυπνάει και διαβάζει.

Διαβάζει την εφημερίδα, παίρνοντας το πρωινό του στο εργαστήριό του.

Ο καφές κρυώνει στο φλυτζάνι.

Η γερμανική αεροπορία ισοπέδωσε την πόλη Γκερνίκα. Επί τρεις ώρες τα ναζιστικά αεροπλάνα κατεδίωκαν και χτυπούσαν τον κόσμο που προσπαθούε να ξεφύγει από τη φλεγόμενη πόλη.

Ο στρατηγός Φράνκο διαβεβαιώνει πως η Γκερνίκα κάηκε από τους πυρομανείς Αστουριανούς και Βάσκους, που ανήκαν στην τάξη των κομμουνιστών.

Δύο χρόνια αργότερα, στη Μαδρίτη, ο Βόλφραμ φον Ριχτχόφεν, διοικητής του γερμανικού στρατού στην Ισπανία, συνοδεύει τον Φράνκο στο θεωρείο της νίκης: σκοτώνοντας Ισπανούς, ο Χ’ιτλερ κάνει δοκιμές για τον επόμενο παγκόσμιο πόλεμο.

Εντουάρντο Γκαλεάνο, Καθρέφτες

(περισσότερα…)

Read Full Post »