Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Φεβρουαρίου 2009

«Επιτέλους, ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;» Είχε διερωτηθεί ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος τον Ιούνιο του 1963, μετά τη γενική κατακραυγή που ξεσήκωσε η δολοφονία Λαμπράκη και τις παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη για συγκάλυψη των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας του αγωνιστή της ειρήνης βουλευτή της ΕΔΑ. Τότε τα νήματα κινούσε το παρακράτος, που είχαν ανεχθεί και υποθάλψει οι κυβερνήσεις της δεξιάς, με το πρόσχημα αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου.

 

parakratos2

 

Μισό αιώνα σχεδόν μετά, χωρίς κομμουνιστική απειλή αλλά με Κώστα Καραμανλή και πάλι πρωθυπουργό (ανηψιό του «εθνάρχη»), το παρακράτος συνεχίζει να ζει και να βασιλεύει στο παρασκήνιο της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Με παρένθεση την εξάρθρωση της 17Ν και τη διοργάνωση ασφαλών Ολυμπιακών Αγώνων το 2004, σήμερα βρισκόμαστε απέναντι σε μια νέα γενιά τρομοκρατών, έξαρση της αστυνομικής βίας και αναβαθμισμένη δράση παρακρατικών στοιχείων και ομάδων.

Αρχής γενομένης από την κοινωνική αναταραχή που προκάλεσε η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από ειδικό φρουρό της ΕΛ.ΑΣ. στα Εξάρχεια τον περασμένο Δεκέμβρη, γίναμε μάρτυρες προκλητικής κατάχρησης εξουσίας των δυνάμεων ασφαλείας κατά τη διάρκεια πορειών, διαδηλώσεων αλλά και σε άλλες περιπτώσεις, την ίδια ώρα που αποτυγχάνουν παταγωδώς να  αντιμετωπίσουν τόσο το κοινό όσο και το  οργανωμένο έγκλημα (με κραυγαλέα περίπτωση την πολλοστή απόδραση Παλαιοκώστα).

Μεσά από τις στάχτες της 17Ν και του ΕΛΑ  ξεπηδούν νέες τρομοκρατικές οργανώσεις, κάτω από τις επωνυμίες Επαναστατικός Αγώνας και Σέχτα Επαναστατών. Οργανώσεις  λιγότερο «ιδεολογικές» και περισσότερο αδίστακτες  να χτυπήσουν, όχι μόνο πολιτικούς στόχους  αλλά και απλούς αστυνομικούς και δημοσιογράφους, όπως έδειξαν τα πρόσφατα χτυπήματα και οι προκηρύξεις τους.

Ταυτόχρονα, βλέπουμε να αποθρασσύνονται οι παρακρατικές ομάδες που φαίνεται να εξυπηρετούν συμφεροντα της εργοδοσίας και της άκρας δεξιάς. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις η επίθεση με καυστικό οξύ κατά  της συνδικαλίστριας Κων/νας Κούνεβα και η ρίψη χειροβομβίδας κατά του Στεκιού Μεταναστών.

 

parakratosΕίναι κοινό μυστικό και ιστορική εμπειρία ότι οι δυνάμεις του παρα-κράτους παραδοσιακά χρησιμοποιούνται από την επίσημη εξουσία, όχι αποκλειστικά δεξιάς απόχρωσης αλλά κάθε αστική εξουσία, για να βοηθά τους επίσημους κατασταλτικούς μηχα-νισμούς, κάνοντας συνήθως τη «βρώμικη» δουλειά. Οι καιροί όμως αλλάζουν. Ο πολίτης κάποτε παύει να αποδέχεται μοιρολατρικά την κατάσταση, να κλείνει να μάτια και να περιορίζεται να κλειδαμπαρώσει την πόρτα του. Ιδιαίτερα αν ταυτόχρονα αντιμετωπίζει εργασιακή ανασφάλεια, απολαμβάνει χαμηλότατου επιπέδου κοινωνικές παροχές και νιώθει να του προσβάλουν την προσωπικότητα και τη νοημοσύνη. Έγκυροι μελετητές σε όλες τις δυτικές χώρες κάνουν λόγο για έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια που μπορεί να πυροδοτήσει από γενικευμένη κοινωνική αναταραχή μέχρι εμφύλιο πόλεμο.

Μήπως είναι καιρός ο κ. πρωθυπουργός  να θυμηθεί την ιστορική φράση του θείου του και να αποχωρησει – μαζί με τους επίδοξους αντικαταστάτες του από συμπολίτευση και αντιπολίτευση – από τα πολιτικά πράγματα όσο είναι ακόμα καιρός (γι’ αυτούς);   Γιατί «όσο χειρότερα γίνονται τα πράγματα, τόσο καλύτερα για μας«, είχε πει ένας μεγάλος επαναστάτης.

ΥΓ: Τα σκίτσα είναι από την εφημερίδα «Το Ποντίκι».

 

Advertisements

Read Full Post »

 

Πριν από μερικές μέρες (12 Φλεβάρη) ήταν η 64η επέτειος από τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Μια συμφωνία ανάμεσα στην ηγεσία του ΕΑΜ και την αστική κυβέρνηση Πλαστήρα που ουσιαστικά κατέγραφε επίσημα την ήττα της αριστερής παράταξης στην πρώτη πράξη του δράματος του Εμφυλίου, μετά τις δυσμενείς συμφωνίες Λιβάνου και Καζέρτας και τις οδομαχίες της Αθήνας που ακολούθησαν τα Δεκεμβριανά της προηγούμενης χρονιάς.

 

 

(Απόσπασμα από την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Ο Θίασος»: Αντάρτες παραδίδουν τον οπλισμό τους υπό την επίβλεψη βρετανών στρατιωτών του στρατηγού Σκόμπι)

 

64 χρόνια μετά, σε ειρηνική περίοδο πλέον, η ταξική πάλη παραμένει ζωντανή και επίκαιρη.

varkiza22

(Από σύνθημα γραμμένο με σπρέυ σε τοίχο τράπεζας της Κυψέλης)

 

Read Full Post »

 

 

Ο τρίτος γύρος της Μπολιβαριανής επανάστασης είναι πλέον εφικτός για τον πρόεδρο Τσάβες, μετά την θριαμβευτική υπερψήφιση στο κυριακάτικο δημοψήφισμα της τροποποίησης του Συντάγματος ώστε να επιτρέπονται περισσότερες από 2 θητείες για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Διαβάστε την ανταπόκριση του Στέλιου Κούλογλου για το TVXS.

Μεταξύ άλλων, ο Τσάβες μνημόνευσε στον πανηγυρικό λόγο του μετά τη νίκη ένα απόσπασμα από έργο του κορυφαίου Βάσκου λογοτέχνη και φιλοσόφου  Μιγέλ ντε Ουναμούνο:

«Μόνο όταν ένας λαός έχει φτιαχτεί από μόνος του, μόνο όταν ένας λαός έχει συγκροτηθεί από μόνος του, μόνο όταν ένας λαός αποκτά τη συνείδηση της αξίας και της δύναμής του, μόνο τότε ένας λαός αρχίζει να εκπέμπει το φως που έχει μέσα του».

Ένα μήνυμα και για τη δική μας πολιτική ηγεσία; Η οποία σημειωτέον δεν έχει ακόμα επαφές σε υψηλό διπλωματικό επίπεδο με τη Βενεζουέλα.

Read Full Post »

Το ταπεινό – αλλά ποτέ σεμνό – βλογίδιο δεν είναι και τόσο φαν ονομαστικών εορτών, επετείων, φανφάρων κλπ, με εξαίρεση φυσικά τις… εργατικές εορτές. Γι’ αυτό και θα κρατήσει χαμηλό προφίλ κατά την αποκαλούμενη «εορτή των ερωτευμένων» (λες και οι ερωτευμένοι περιμένουν αυτή τη μέρα κάθε χρόνο για να γιορτάσουν). Επωφελούμενος δε του γεγονότος ότι οι έτεροι συντάχτες προφανώς θα τιμούν τη μέρα με τα… έτερά τους, δράττομαι της ευκαιρίας για να ευχηθώ χρόνια πολλά και πολλές ακόμα νίκες και τρόπαια στο μοναδικό πραγματικό εορτάζοντα που τυχαίνει να γνωρίζω και να αγαπώ, το μάγο των δύο τροχών, πολυνίκη πρωταθλητή του MotoGP, το “γιατρό” Valentino Rossi!

 

 

  

 

(Στιγμιότυπα από την πιο εντυπωσιακή νίκη του 2008 στο GP της Laguna Seca μετά από προσπέρασμα επί του συνδιεκδικητή Casey Stoner μέσα στη διαβόητη στροφή Corkscrew)

 

 

 

Για να μην αφήσουμε ωστόσο παραπονεμένους και τους “παραδοσιακούς” ερωτύλους, άντε να πέσει και ο επόμενος βίντεος…

 

 

  

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ

ΚΑΙ… ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΑΤΕ!

 

 

Read Full Post »

maldita2Μετά από αφόρητες πιέσεις από εκδοτικούς ομίλους, σκοτεινά λόμπυ, αναγνωστικά φόρα και φαν κλαμπ και αφού έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και η ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών, παρουσιάζω με χαρά και υπερηφάνια το έχτο και τελευταίο (μαζί με τον επίλογο) μέρος της διαβοήτης αντι-νουβέλας. Τόλμησα να προσθέσω και κάποια τοπογραφικά στοιχεία του κακόφημου νησιού, με τη βοήθεια του Google Maps και χωρίς την άδεια της κυβέρνησης Ουρίβε να «παραχωρήσει» το έδαφος της. Το επαναστατικό προτσές όμως προχωρά ακάθεκτο. Υπενθυμίζω πως βρισκόμαστε στο 2009 και τα γεγονότα του κειμένου λαμβάνουν χώρα το 2012. Καλή ανάγνωση στους αγαπητούς αναγνώστες και λύσσα κακιά στους ταξικούς εχθρούς!

 

 maldita

 

 

6

 

 (14.20 – Πλάσα ντε λος Άρμας Σάντα Μαλντίτα – Πλήθος συγκεντρωμένων επισήμων και απλών πολιτών σε αναμονή της φιέστας της «Επανάστασης»).

 

Παρά τον ανελέητο καυτό ήλιο της Καραϊβικής και την προκλητική άπνοια, ένα μεγάλο πλήθος (για τα δεδομένα του τόπου) έχει συγκεντρωθεί για να γιορτάσει την 17η επέτειο του βοναπαρτικού πραξικοπήματος του Σέσαρ Γκριμάλντι, για πρώτη φορά χωρίς τον ίδιο οικοδεσπότη και κύριο ομιλητή. Μπροστά από τη σκεπαστή εξέδρα με το μεγαλοπρεπές πόντιουμ, βρίσκονται παραταγμένες ιεραρχικά οι κοινωνικές τάξεις του νησιού. Στις πρώτες σειρές ο πρώην πρόεδρος, υπουργοί της κυβερνήσεως, πρέσβεις και κορυφαία στελέχη επιχειρήσεων και τραπεζών. Στις αμέσως επόμενες, κρατικοί αξιωματούχοι, αξιωματικοί του στρατού, διπλωμάτες και μεσαία εταιρικά στελέχη. Στις υπόλοιπες σκεπασμένες θέσεις λιγότερο σημαντικοί κρατικοί υπάλληλοι, στρατιωτικοί και ιδιωτικοί υπάλληλοι. Πιο πίσω και όρθιοι οι περισσότεροι, μερικοί τυχεροί κάτω από τη σκιά των φοινικόδεντρων, πολίτες της Σάντα Μαλντίτα. Αρκετές εκατοντάδες μελαχρινά κεφάλια ζαλισμένα από τη ζέστη και την δύσκολη ώρα της μεσημβρινής σιέστας σε άλλες συνθήκες και εποχές, όταν η σιέστα δε θεωρούνταν δείγμα οκνηρίας και έλλειψης φιλοδοξίας. Τα μέτρα ασφαλείας είναι φυσικά δρακόντεια αλλά διακριτικά. Όσο διακριτικά μπορεί να ναι τουλάχιστο σε ένα τόσο μικρό μέρος. Άλλες χρονιές ήταν περισσότεροι. Κάτι η δυσαρέσκεια από την αλλαγή της ηγεσίας, κάτι οι ταραχές στο πανεπιστήμιο έκαναν αρκετούς να προτιμήσουν να μείνουν στο σπίτι τους και να παρακολουθήσουν τη φιέστα από την τηλεόραση.

 

 

(Πρώτη σειρά επισήμων – Πρώην Πρόεδρος Σέσαρ Χαβιέρ Γκριμάλντι & συνταξιούχος πράχτορας Πητ Καρακόλης)

 

Ζεσταίνεσαι Πητ; Διάολε ναι, φριχτά. Έχει αργήσει αρκετά ο δικός σου. Ανάθεμά τον. Πρώτη φορά η φιέστα θα ξεκινήσει με καθυστέρηση. Ποτέ δεν αργούσα εγώ, με χαμηλή τρεμουλιαστή από το θυμό φωνή. Ο βλάκας! Μη συγχύζεσαι Τσέσι, έτσι πρέπει. Ο διάδοχος να είναι πολύ κατώτερος για να δίνει περισσότερη αίγλη στον προκάτοχο, αχά. Γελάει κάτω από τα μουστάκια του. Θα πρέπει να είναι εβδομηντάρης, αν και διατηρεί τη ζωτικότητα και την ευρωστία του. Από την πρώτη ματιά κάποιο πεπειραμένο στην εθνολογία και ανθρωποογία μάτι, θα αποφαινόταν πως ο πρώην σταθμάρχης της CIA σε διάφορα μέρη του κόσμου είναι Έλληνας. Για την ακρίβεια Ελληνοαμερικανός. Μάλλον κοντός, πληθωρικός, δασύτριχος με παχύ μουστάκι και ζωηρό διεισδυτικό βλέμμα, ιδανική επιλογή για στέλεχος δεύτερης γραμμής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Πίσω συνήθως από κάποιον… Εβραίο. Κόψε τις αηδίες τέτοια ώρα Πητ. Και αυτό το βρωμερό τσιγάρο! Νόμιζα πως το είχες κόψει. Ναι το έκοψα πριν πέντε χρόνια όταν παραιτήθηκα από την υπηρεσία. Το άρχισα πάλι μόλις χώρισε η μεγαλύτερη κόρη μου, εκείνο το καθίκι τον Ιρλανδό. Πάντοτε ίδιος ελληνάρας Πητ, γυρνώντας από την άλλη για να μη δει ο συνομιλητής του το ειρωνικό χαμόγελο.

 

Φοβάσαι Τσες μην έχουμε φιάσκο; Δε μιλάς βέβαια σοβαρά. Κι όμως. Μετά την αναταραχή στο πανεπιστήμιο… έμαθα πως έπαθε συγκοπή και ο πάδρε. Εγκεφαλικό. Αυτό πως το έμαθες δαίμονα; Ελάχιστοι το ξέρουν ακόμα, κι εσύ δεν έχεις ούτε τρεις ώρες εδώ. Κάνει μια αλαζονική γκριμάτσα και πετάει κάτω επιδειχτικά τη γόπα του τσιγάρου, σβήνοντάς τη με τη σόλα των παλιομοδίτικων παπουτσιών του. Λες να περιμένει ακόμα να έρθει το ΟΚ για το αμυντικό σύστημα. Δε θα έρθει. Κι εγώ δεν το νομίζω σήμερα. Ούτε σήμερα ούτε ποτέ. Το ξέρει ο πρόεδρος. Τι λες τώρα, σαστισμένος όπως ελάχιστες φορές στη ζωή του και ανασηκώνοντας τα γυαλιά ηλίου για να τον δει καλύτερα. Όπως στο λέω. Ούτε σήμερα ούτε ποτέ. Σφίγγει τη γροθιά του και νιώθει το πρόσωπό του να αλλοιώνεται από μίσος. Ποιος Ιούδας; Ο άθλιος ο Φοξ; Όχι αυτός. Καλό εκτελεστικό όργανο. Αλλά δεν μπορεί να οργανώσει τίποτα. Ποιος τότε; Η σκρόφα; Ο βετεράνος πράχτορας ανάβει με ύφος μπλαζέ ένα ακόμα φτηνό τσιγάρο.

 

  (περισσότερα…)

Read Full Post »

 

postman

«100% στην Αριστερά» διακηρύσσει η σημαία που κρατά ο Ολιβιέ Μπεζανσενό. Με ποσοστό δημοτικότητας 60%, ο 34χρονος Ολιβιέ Μπεζανσενό, ηγέτης μέχρι χθες της Κομμουνιστικής Επαναστατικής Λίγκας και από τη Δευτέρα του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος, είναι το νέο αστέρι της γαλλικής ακροαριστεράς. Ένας ταχυδρόμος (αυτό είναι το επάγγελμά του) με αγγελικό πρόσωπο, που προκαλεί ρίγη τρόμου στους Γάλλους Σοσιαλιστές.  (από άρθρο της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ).

«Αυτοδημιούργητος» προλετάριος ο Μπεζανσενό, προερχόμενος από μεσοαστική οικογένεια, με πτυχίο ιστορίας από το πανεπιστήμιο της Ναντέρ και με «ανανεωτική» αισθητική (μουσική ραπ αντί επαναστατικών τραγουδιών στις κομματικές του συγκεντρώσεις, εφαρμοστά τζιν και μπλουζάκια ασορτί με κοντό μαλλί αντί «στολής τροτσκιστή» όπως περιγράφει ο αρθρογράφος)  έλαβε ποσοστό 4% στις προεδρικές εκλογές του 2007 και βλέπει τη δημοτικότητά του να αυξάνεται.

Έρχεται να καλύψει το κενό που έχει δημιουργηθεί στον πολιτικό χάρτη σε μια δύσκολη εποχή για την αριστερά, με τη λαϊκή δεξιά ενσαρκωμένη στη δυναμική περσόνα του Σαρκοζύ να κρατά καλά σαν αποτέλεσμα των φοβικών συνδρόμων των μικρομεσοαστών και με τα κοινωνικά και εργασιακά κεκτημένα από την εποχή του Μάη του ’68 να αμφισβητούνται και να επαναδιαπραγματεύονται με δυσμενείς όρους (οικονομική κρίση, αποδυνάμωση συνδικάτων, απογοήτευση πολιτών).

(περισσότερα…)

Read Full Post »

 

Σήμερα κανονικά και σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα επρόκειτο να δημοσιευτεί η τελευταία συνέχεια και δραματικό φινάλε της πολύκροτης αντι-νουβέλας “Σάντα Μαλντίτα”. Κάποιες “επιπλοκές” όμως στο σενάριο (έχει ζητηθεί ακόμα και η βοήθεια του αναγνωρισμένου και διακεκριμένου στο είδος “συναδέρφου” Όλιβερ Στόουν για να ξεμπερδευτεί το κουβάρι), καθώς και άλλοι λόγοι ανωτέρας βίας δεν το επέτρεψαν. Αντ’ αυτής λοιπόν, και σαν προπομπός της αν θέλετε, αναρτώ ένα ανάλαφρο και “ανώδυνο” θεματάκι περί… πειρατείας.


Όχι, δεν έχει σχέση με το ολιγοπώλιο των πλοιοκτητών που έχουν ανεβάσει στα ύψη τα ακτοπλοϊκά ναύλα στο Αιγαίο (μετά την “απελευθέρωση” της αγοράς), ούτε με την ηλεκτρονική πειρατεία. Έχει σχέση με τους… παλιούς πειρατές, και συγκεκριμένα του 16ου και 17ου αιώνα στην Καραϊβική.


Οι πειρατές στη λογοτεχνία και το σινεμά, μας παρουσιάζονται συνήθως σαν αδίστακτα καθάρματα, συχνά γραφικά και μερικές φορές σχεδόν συμπαθητικά (βλ. ταινίες “Piratesτου Roman Polanski και η πιο γνωστή τριλογία Pirates of the Caribbeanτης Disney με το Johnny Depp).


pirates12Προσωπικά είχα την τύχη να τους γνωρίσω και μέσα από το ηλεκτρονικό παιχνίδι Pirates! του «πολύ» Sid Meier, ο οποίος μας χάρισε επίσης τα κλασικά παιχνίδια στρατηγικής “Civilization”, “Colonization”, “Railroad Tycoon” και πολλά άλλα. Ακριβέστερα, εγώ έπαιξα πρώτα την επανέκδοση “Pirates! Goldτου 1993 με τα βελτιωμένα γραφικά (το πρώτο παιχνίδι κυκλοφόρησε το 1987). Αν και δε θεωρώ ότι με τράβηξε ιδιαίτερα η κουλτούρα του “gamer”, το συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν από τα λίγα που με εντυπωσίασε και το αγάπησα σε βαθμό εθισμού. Ακόμα και σήμερα, καταφεύγω σε αυτό κάποια κρύα χειμωνιάτικα βράδια και σχεδιάζω επιθέσεις στη χρυσοφόρα αρμάδα ή την πανίσχυρη Καρταχένα. Πέρα από τον πολύ καλό σχεδιασμό του συνοδευόταν και από πλήρες σχετικό υλικό, όπου μεταξύ άλλων περιλαμβάνονταν αυθεντικές πηγές για τη δράση των πειρατών της λεγόμενης “Χρυσής Εποχής” στην Καραϊβική.

(περισσότερα…)

Read Full Post »