Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιανουαρίου 2009

kaklamanis2

 (Από Σαλάτα Εποχής)

 

dentra

(Από epikairo.gr)

 

Η εξορία του τελευταίου δΎ?τρου της Αθήνας επί Δημαρχίας Κακλαμάνη του Μπετοφρενούς

2009: Η εξορία του τελευταίου δέντρου της Αθήνας επί Δημαρχίας Κακλαμάνη του Μπετοφρενούς

(Από TV Χωρίς Σύνορα )

 

Τι κοινό μπορεί να έχουν ο δον Κιχότε από τη Μάντσα και ο δήμαρχος Αθηναίων κ. Κακλαμάνης; Ο πρώτος τα είχε βάλει με τους ανεμόμυλους της περιοχής του, ο δεύτερος με τα δέντρα της Αθήνας. Πέρα από τον συγκυριακό παραλογισμό των δύο ανδρών (με τη συμβατική έννοια έστω) ουδέν άλλο κοινό. Ο ένας ήταν ένας ρομαντικός και ακίνδυνος τρελλάρας, ο άλλος ψυχρός υπολογιστής, συμφεροντολόγος και άκρως επικίνδυνος για το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής των δημοτών.

Η είδηση για την κοπή των δέντρων στο παρκάκι στη συμβολή των οδών Πατησίων κααι Κύπρου στην Κυψέλη από συνεργείο του εργολαβοδήμαρχου Κακλαμάνη για να κατασκευαστεί χώρος στάθμευσης είναι γνωστή. Αυτή τη φορά ο θόρυβος που δημιουργήθηκε ανάγκασε και τα παραδοσιακά ΜΜΕ να ασχοληθούν.

Ασφαλώς το θέμα έχει απασχολήσει κατά κόρον και τα εναλλακτικά κανάλια ενημέρωσης (διαδιχτυακά sites και blogs). Ανάμεσα στα πολλά αξιόλογα άρθρα και σχόλια, ξεχωρίζω και παραθέτω το εξής:

Χθες η κυβερνηση του Τσαντ απαγόρευσε την κοπή ξυλείας για να μην επιταχυνθεί η ερημοποίηση της χώρας. Το Τσαντ αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα μετά τη δραματική μείωση της έκτασης της λίμνης Τσαντ κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Φυσικά ο κόσμος και η αντιπολίτευση αντιδρούν γιατί όλα τα νοικοκυριά λειτουργούν με ξύλα και κάρβουνα. Αυτά γίνονται στο Τσαντ.
Στην πολιτισμένη Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην Αθήνα, την πρωτεύουσα με το περισσότερο τσιμέντο στη γηραιά ήπειρο, ο δήμος της παράταξης των ολυμπιακών αγώνων αποφασίζει να κόψει περίπου 40 δέντρα στην πυκνοκατοικομένη Κυψέλη, γιατί εδώ ο κόσμος δεν καίει ξύλα για να μαγειρέψει αλλά έχει «φτηνό» ρώσικο φυσικό αέριο… Συμπέρασμα; δεν χρειάζεται τα δέντρα…

(από blog dimsarris)

Όταν κάποιος είχε πει πως αυτοί που παλιά κατοικούσαν στα δέντρα κατάφεραν να κατέβουν, και ανεβήκαμε εμείς (που είχαμε υποτίθεται  πολιτισμό),  τον είπαν γραφικό. Όπως διαφαίνεται, στο άμεσο μέλλον δε θα μπορούμε καν να ανεβούμε στα δέντρα γιατί θα έχουν κοπεί. Και εις ανώτερα (οι συντελεστές δόμησης). Σχετικά με τους χώρους στάθμευσης τα πράγματα είναι πιο αισιόδοξα, αφού σε λίγα χρόνια ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας θα έχει γίνει ένα απέραντο πάρκιν.

 

Σχετικοί σύνδεσμοι:

TV Χωρίς Σύνορα 26/1/09 (με βίντεο)

TV Χωρίς Σύνορα 27/1/09 (με βίντεο)

Indymedia (Με φωτογραφίες)

indy.gr (με φωτογραφίες)

Κόκκινο Μπαλόνι

Krotkaya

alepouda

  

 

 

 

 

 

Read Full Post »

Ένα σημαντικό θέμα ανθρώπινων δικαιωμάτων που δεν έχει προβληθεί από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Aντιγράφω από το εναλλακτικό   TV Χωρίς Σύνορα:

nicolaidesΣε τρία χρόνια φυλάκισης καταδικάσθηκε ο Ελληνοκύπριος, Αυστραλός πολίτης και συγγραφέας Χάρης Νικολαΐδης για «προσβολή της μοναρχίας της Ταϊλάνδης». Το «έγκλημα» που διέπραξε ο 41χρονος συγγραφέας και δημοσιογράφος είναι πως σε ένα μυθιστόρημα που δημοσίευσε πριν από τρία χρόνια, είχε συμπεριλάβει μόλις μία παράγραφο, η οποία αναφερόταν στη σκανδαλώδη ερωτική ζωή ενός Ταϊλανδού πρίγκιπα.

Το εξωφρενικό στοιχείο είναι πως το μυθιστόρημα τυπώθηκε μόνο σε 50 αντίτυπα, από τα οποία πουλήθηκαν μόλις τα επτά! Ο ίδιος ο συγγραφέας δεν μπορούσε καν να αντιληφθεί την αιτία της προσαγωγής του, όταν η αστυνομία τον συνέλαβε στο αεροδρόμιο της Μπανγκόκ στις 31 Αυγούστου 2008.

«Ο πρίγκιπας του κειμένου μου ήταν φανταστικό πρόσωπο και δεν αναφερόταν σε συγκεκριμένο μέλος της βασιλικής οικογένειας», δήλωσε με δάκρυα στα μάτια στους δημοσιογράφους ο Νικολαΐδης, προσπαθώντας απεγνωσμένα να αποδείξει πως δεν είχε καμία πρόθεση να προσβάλει κανέναν. Οι ειλικρινείς του απολογίες, ωστόσο, δεν έπεισαν την αστυνομία της Ταϊλάνδης. Οι αρχές των προφυλάκισαν για 80 ημέρες και απέρριψαν τέσσερις φορές το αίτημά του για αποφυλάκιση με εγγύηση! Την ημέρα της δίκης, ο δικαστής αρχικά εξάντλησε τα όρια της σκληρότητάς του και επέβαλε την εξωφρενική ποινή των έξι ετών! Ωστόσο, τελικά μείωσε την ποινή στα τρία χρόνια, επειδή ο Νικολαΐδης αποδέχθηκε την ενοχή του και ζήτησε συγγνώμη από τις αρχές.

Η Ταϊλάνδη (γνωστή και ως Σιάμ) είναι η μοναδική χώρα της Νοτιανατολικής Ασίας που δεν αποικιοποιήθηκε από κάποια ευρωπαϊκή δύναμη, αν και η πολιτική και οικονομική επηρροή της Μεγάλης Βρετανίας ήταν καθοριστική. Το 1932 το πολίτευμα της χώρας έγινε συνταγματική μοναρχία και το 1949 υιοθέτησε επίσημα το σημερινό της όνομα, που σημαίνει Χώρα της Ελευθερίας. Από τότε πολλές φορές δοκιμάστηκε από στρατιωτικά πραξικοπήματα και πολιτική αστάθεια. Το Δεκέμβρη του 2004 η δυτική ακτή της δέχτηκε το καταστροφικό χτύπημα του τσουνάμι που έπληξε πολλές χώρες της Νότιας Ασίας. Το Σεπτέμβρη του 2006 νέο πραξικόπημα ανέτρεψε την εκλεγμένη κυβέρνηση και ανέστειλε το Σύνταγμα και τις πολιτικές ελευθερίες. Από τότε η κατάσταση παραμένει έκρυθμη, με κορύφωση τις ταραχές που σημειώθηκαν τον Οκτώβρη του 2008, με εκατοντάδες τραυματίες και ένα διαδηλωτή νεκρό.

Η οικονομία της χώρας βρίσκεται σε φάση μεγάλης ανάπτυξης (πιο σωστά: οικονομικής μεγέθυνσης)  από τα μέσα της δεκαετίας του 80 και παρά την κρίση των «ασιατικών τίγρεων» του 1997. Μεγαλύτερες πηγές εσόδων η βιομηχανία και ο τουρισμός. Παρόλα αυτά, η Ταϊλάνδη παραμένει μια συντηρητική χώρα, όπου η προσβολή της βασιλικής οικογένειας θεωρείται σοβαρότατο αδίκημα και οι πολιτικές ελευθερίες σε λανθάνουσα κατάσταση. Θύμα αυτής της απαράδεκτης και παράλογης κατάστασης έπεσε και ο άτυχος Νικολαϊδης, που περνά δύσκολες ώρες στις φυλακές της Μπανγκόκ, μοιραζόμενος το ίδιο κελί με παιδεραστές, εμπόρους όπλων και κατάδικους για σεξουαλικά εγκλήματα!

Για ακόμα μια φορά δε γίνεται φανερό ότι ο κατά τα άλλα προοδευτικός και φιλελεύθερος δυτικός κόσμος, ο ίδιος που βομβαρδίζει ή επιτρέπει να βομβαρδίζονται Ιράκ, Γιουγκοσλαβία και Γάζα και καταδικάζει στη φτώχια, την αρρώστια και την εξαθλίωση το μεγαλύτερο ποσοστό της ανθρωπότητας, είναι επιλεκτικά ευαίσθητος σε θέματα δημοκρατίας και προστασίας πολιτικών ελευθεριών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αξιολογώντας το επίπεδό τους σε μια χώρα ανάλογα με το πόσο φιλική και συνεργάσιμη είναι αυτή η χώρα με τις ιμπεριαλιστικές πρακτικές εκμετάλλευσης των φυσικών της πόρων από πολυεθνικούς κολοσσούς, διάθεσης φτηνής εργασίας στο βωμό της ανταγωνιστικότητας της «ελεύθερης» οικονομίας και ανεκτική σε δραστηριότητες που φτάνουν ή ξεπερνούν τα όρια της διαστροφής όπως ο σεξοτουρισμός και το εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων.

 

 

Σχετικοί Σύνδεσμοι:

http://www.harrynicolaides.com/   (Συλλογή υπογραφών για την απελευθέρωσή του)

alepouda: Απίστευτη ιστορία – Σε φυλακή της Ταϊλάνδης κρατείται έλληνας συγγραφέας   (Με ενδιαφέρον πρόσθετο υλικό)

nefelikas: The trouble with Harry

Facebook:  ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΧΑΡΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ

Read Full Post »

 

rosalux

«Μπορεί να πέρασαν ενενήντα ολόκληρα χρόνια από τις 15 Ιανουαρίου του 1919, όταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπκνεχτ, ιδρυτικά και κορυφαία στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, συνελήφθησαν και δολοφονήθηκαν, όμως τα κόκκινα γαρύφαλλα στον τάφο της Ρόζας, στο Βερολίνο, είναι πάντα φρέσκα. Η ανάμνηση της σύντομης εξέγερσης των Σπαρτακιστών, που απέτυχαν να εγκαθιδρύσουν σοβιετική εξουσία στη Γερμανία, ανήκει πια στα πολύ μακρινά γεγονότα της Ιστορίας, όμως η επαναστατική μορφή της Ρόζας Λούξεμπουργκ έρχεται και ξανάρχεται στην επικαιρότητα με κάθε κοινωνική έκρηξη».

(ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ – «Εθνος»)

 

Η κόκκινη Ρόζα χάθηκε κι αυτή
Κανείς δεν ξέρει

 Πού το κορμί της παραχώσαν
Έλεγε την αλήθεια στους φτωχούς
Γι’αυτό κι οι πλούσιοι την σκοτώσαν.

Bertolt Brecht

 

Αφιερώματα στη Ρόζα Λούξεμπουργκ:

ΤV Χωρίς Σύνορα

indy.gr

TO BHMA

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

alfavita.gr

BLOG «ΛΟΓΟΣ ΠΑΡΑΤΑΙΡΟΣ»

Read Full Post »

Άναψε το καμινέτο να ψήσει τον πρωινό καφέ. Το τσιγάρο του έφτιαχνε δαχτυλίδια που ολοένα διαλύονταν στην ατμόσφαιρα της κουζίνας.

«Είσαι κοντά μου;» ρώτησε χωρίς να στρέψει πίσω.

«Είμαι σκιά σας, καπετάν Γεράσιμε» ακούστηκε μια μπάσα φωνή να λέει κι αμέσως ένιωσε μια καυτή ανάσα να χαϊδεύει τον ηλιοκαμένο σβέρκο του. Ρούφηξε με συγκρατημένο πάθος το τσιγάρο του κι η καύτρα του τσιτσίρισε ηδονικά. Στο μεταξύ ο καφές αργούσε να γίνει. Ούτε κοκκαλα να είχε. Μάλλον το γκαζάκι τελείωνε…

«Ποια διαδρομή θα ακολουθήσουμε σήμερα μέχρι το τρεχαντήρι;» ρώτησε ο καπετάνιος.

«Δεν έχω αποφασίσει ακόμη» απάντησε η σκιά. «Καλό θα ήταν να αιφνιδιάζω ακόμη κι εσάς.  Καταλαβαίνετε. Αυξημένα μέτρα ασφαλείας«. Ο καφές έδειχνε να κοιμάται στο μπακιρένιο μπρίκι, ενώ το τσιγάρο χάριζε τα τελευταία δαχτυλίδια του στην κουζίνα.

«Θα  πρότεινα πάντως να ακολουθήσουμε την ίδια διαδρομή με χτες. Τι λες;»

«Δε νομίζω πως θα ήταν συνετή κίνηση, καπετάν Γεράσιμε» αντήχησε η σκιά. «Η κανονικότητα ενός προγράμματος αυξάνει το δείκτη επικινδυνότητας και διευκολύνει το έργο ενδεχόμενης παρακολούθησης«.

«Έχεις δίκαιο» είπε σκεφτικά ο καπετάνιος. «Θα ήθελα όμως να περάσω από το καφεκοπτείο του Σπυράγγελου. Αυτός ο καφές που μου πούλησε είναι χάρτινος, διάλε έμπα μέσα του«!

«Αυτές οι μικρές σας συνήθειες, καπετάνιε… Μπορεί να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης. Ειδικά μάλιστα αν πρόκειται περί εθισμού«. Ο καφές παρέμενε εν υπνώσει στο μπρίκι. Μολονότι  ένα μικρό γουργουρητό μόλις που ακουγόταν στον πάτο, η επιφάνεια παρέμενε καφέ, ψυχρή  κι ακύμαντη.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

203606-card3 

Είναι η άρνηση εμπορικών συναλλαγών ένα αποτελεσματικό μέσο πίεσης του Ισραήλ να σταματήσει τις αιματηρές επιθέσεις κατά της Παλαιστίνης; Διεθνείς αναλυτές και ελληνικές οργανώσεις φαίνεται να προτείνουν τη μέθοδο αυτή ως λύση. Εφόσον η πολιτική προσέγγιση συνεχίζει να αποτυγχάνει… Το ΙΝ.ΚΑ. και η Ναόμι Κλέιν θεωρούν ότι αποτελεί ένα όπλο άσκησης πίεσης που δεν πρέπει να υποτιμούμε.

Σε μποϊκοτάζ στα προϊόντα του Ισραήλ καλεί το Ινστιτούτο Καταναλωτών τους Έλληνες καταναλωτές για όσο διαρκεί η επίθεση στη Γάζα. Θεωρώντας ως σημαντικό εργαλείο πίεσης για τη επιβολή της ειρήνης την «άρνηση αγοράς», καλεί τους πολίτες να «μην αγοράζουν κανένα προϊόν που προέρχεται από το Ισραήλ».

  israeli_firms1

  (περισσότερα…)

Read Full Post »

Η περίφημη αντινουβέλα πλησιάζει να ολοκληρωθεί… Δημοσιεύεται σήμερα η πέμπτη και προτελευταία συγκλονιστική συνέχεια. Αρκετά από τα μυστήρια δείχνουν να ξεδιαλύνουν… Υπομονή μέχρι την έκτη και τελευταία συνέχεια, την παρέλαση όλων μαζί των χαρακτήρων-καρικατούρων στη μεγάλη φιέστα της «δημοκρατίας» της μπανανίας και ταυτόχρονα κάθαρση του δράματος.  Καλή αναγνωστική απόλαυση 🙂

 

5

 

(13.44 – Πρυτανείο Καθολικού Πανεπιστημίου Σαν Πέδρο – Αρχιεπίσκοπος-Πρύτανης πάδρε Αρσένιο & αδερφός Φρανσίσκο ή «Πάκο»).

 

Πλησιάζει δύο πάδρε. Είστε σίγουρος πως δε θα παραβρεθείτε στη φιέστα; Ακόμα προλαβαίνετε… Προτιμούσε να τον αποκαλούν απλά «πάδρε» αντί Μακαριότατε, Σεβασμιότατε, κ. Πρύτανη ή άλλες τέτοιες σαχλαμάρες. Η σεμνότητα του «πάδρε» εξαντλούνταν όμως εκεί. Ένας γηραλέος, πάνω από εβδομήντα, κουρασμένος, βαρύς άνδρας, με ένα μεγάλο χοντροκομμένο κεφάλι πάνω σε κοντό λαιμό. Η ηλικία μόνο και τα μεγάλα μειωπικά γυαλιά έδιναν κάποια σεβασμιότητα στη μορφή του. Νεότερος έδειχνε προκλητικά άσχημος, χωρίς το ιερατικό σχήμα θα μπορούσες να πεις πρόστυχος, με τη μεγάλη μύτη, τα παχιά φιλήδονα χείλη, τα πυκνά φρύδια που ενώνονταν σχεδόν μεταξύ τους και τα αραιά κόκκινα μαλλιά. Κάποιος βλάσφημος από τον κύκλο του τον είχε περιγράψει σκωπτικά σαν φιγούρα κομπάρσου σε φτηνή πορνογραφική παραγωγή.

 

Σίγουρος Πάκο. Με χρειάζονται εδώ. Με παρακάλεσε προσωπικά και ο πρόεδρος. Ο πρόεδρος, τι λαπάς θεέ μου, απορώ που δεν βρήκε κάποιον καλύτερο αντικαταστάτη ο Σέσαρ. Υποκαταστάτη έστω. Ρίχνει ένα ξαφνικό καρφωτό βλέμμα στο συνομιλητή του. Ευτυχώς, δεν το άκουσε, γέρασα διάολε και φοβάμαι και τον ίσκιο μου. Καλύτερα για μένα βέβαια έτσι. Δεν είχα καμιά όρεξη να βγω έξω καταμεσήμερο με τέτοια ζέστη. Ο αδερφός Φρανσίσκο, τον οποίο ο πάδρε αποκαλεί ακόμα χαϊδευτικά «Πάκο» παρόλο που πλησιάζει τα σαράντα, είναι ένας στεγνός τελείως αδιάφορος εξωτερικά άνδρας, ο τύπος που μπορεί να βλέπεις κάθε μέρα στο δρόμο και να μην του έχεις ρίξει ούτε μια ματιά. Οφείλουμε να ομολογήσουμε ωστόσο, πως για την ιδιότητα του γραμματέα και μυστικοσυμβούλου του πανίσχυρου αρχιεπισκόπου της Σάντα Μαλντίτα αυτό αποτελεί μάλλον προσόν παρά μειονέκτημα. Για να περνά απαρατήρητος αυτός ο ικανότατος και πανούργος Ιησουίτης.

 

Επιβεβαίωσε ο νούντσιο το περιεχόμενο του διαγγέλματος του Βατικανού, Πάκο; Μάλιστα πάδρε, είναι η τρίτη φορά που με ρωτάτε. Είναι δυνατόν όμως; Παντοδύναμε Θεέ και Αγία Παρθένα της Γουαδελούπης! Γνωρίζετε καλά πως ο νέος Πάπας Ματούμπα είναι προοδευτικός πάδρε. Ο νέος Πάπας… Ποιος θα το περίμενε πριν μερικά χρόνια ε; Ένας μαύρος παπάς από την Τανγκανίκα να γίνει Πάπας. Από τη Μοζαμβίκη. Στην Τανγκανίκα, ή μάλλον Τανζανία πλέον είναι προτεστάντες. Το ίδιο κάνει. Άκου μαύρος Πάπας. Ακούγεται σαν ανέκδοτο. Έτσι όπως πάμε, επόμενος πάπας θα βγει… γυναίκα. Δεν αποκλείεται πάδρε. Οι Αγγλικανοί εδώ και χρόνια χειροτονούν γυναίκες σε ανώτερες θέσεις του κλήρου τους. Δεν είναι ώρα για αστεία Πάκο. Σκουπίζει τον ανεξάντλητο ιδρώτα στο μετωπό του με ένα μαντήλι και κατεβάζει μονορούφι το ενδέκατο από το πρωί ποτήρι παγωμένη λεμονάδα. Αναθεματισμένη ζέστη… Σε αντίθεση με τον πρώην πρόεδρο που δεν ιδρώνει ποτέ και πίνει καυτή σοκολάτα, ο πάδρε ιδρώνει συνέχεια, ακόμα και τις λιγότερο ζεστές μέρες και πίνει κρύα λεμονάδα για να μετριάσει την ενοχλητική αίσθηση ζέστης. Αυτό φυσικά είναι το πιο αθώο βίτσιο του…

 

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Εκείνη είχε μανία με τα αρώματα και τα σκουλαρίκια.

Αρώματα για να στολίζουν το λαιμό, σκουλαρίκια για να αιχμαλωτίζουν πάνω τους το βλέμμα του. Κυρίως όμως για να κρατούν μακριά τα πεινασμένα δόντια του. Πόση πείνα μπορεί να ταΐζει δυο λεπτά χείλη;

Εκείνος από αρώματα δεν κάτεχε. Δεν μπορούσε να τα ξεχωρίσει, ύστερα από πέντε λεπτά δοκιμών είχε ζαλιστεί. Η γεύση κι η όσφρηση, δίδυμες από έρωτα, δεν του ειχαν κάνει τη χάρη. Δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τα κρασιά, δεν κατάλαβε ποτέ του τη λέξη «Δειπνοσοφιστής», δε διάβασε ποτέ του ούτε μια σελίδα από τον Πάτρικ Ζίσκιντ. Ουτε καν το «Κοντραμπάσο» (έτσι, από αντίδραση, κι ας το είχαν χαρίσει χέρια αγαπημένα).

ceb1cf81cf89cebcceb1Εκείνη όμως τρελαινόταν για τα αρώματα.

Άνοιγε λογής λογής μπουκαλάκια, τα έφερνε κάτω από τη μικρή και δραστήρια μύτη της, κι όταν κάτι την ικανοποιούσε τα μάτια της έλαμπαν. Τότε αυτός της έπιανε τα χέρια, τα χωνε στα δικά του να νιώσει το τρέμουλο, της φίλαγε γλυκά τη μύτη και μετά τη δάγκωνε. Έχωνε τα δόντια του στο μικρό της στολίδι, ίσα ίσα να της πει » να , μύρισε την ανάσα μου, μύρισε το σάλιο μου, αυτό το άρωμα σε ποιο μπουκαλάκι βρίσκεται;»

Μετά αυτή έκανε δήθεν πως δυστροπούσε, αλλά για να του εντείνει τον πόθο έπαιρνε μια σταγόνα από το μπουκαλάκι και την πέρναγε στο λαιμό της. Ήταν η στιγμή που αυτός ένιωθε σαν να τον είχαν δέσει. Ο «ανήφορος λαιμός» (το ειχε διαβάσει σε ένα ποίημα, κι αμέσως φαντασιώθηκε το λαιμό της). Ο ανήφορος λαιμός. Δεμένος στον ανήφορο. Ο ανυπεράσπιστος λαιμός…  Βορά για τα δόντια του. Όμως πάντα ντρεπόταν να της δαγκώσει το λαιμό μπροστά σε τόσο κόσμο.

Τα αυτιά της όμως δεν ήταν ανυπεράσπιστα.

Φορούσαν πάντα σκουλαρίκια. Διαφόρων μεγεθών, διαφόρων υλικών, διαφόρων σχημάτων. Είχε πάνω από διακόσια ζευγάρια του είχε πει κάποτε.

Κι εκείνος τη φαντάστηκε με τετρακόσια αυτιά, Κοριτσι με μαργαριταρενιο σκουλαρικι [Γ.Βερμεερ, 1665]

ένα σώμα με τετρακόσια αυτιά,

σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο στολισμένο με σκουλαρίκια,

τετρακόσιες γωνιές για δάγκωμα…

Τετρακόσιες απαγορευμένες ηδονές.


Αλλά αυτό είναι σελίδα από άλλο βίπερ, σκέφτηκε.

Χαμογέλασε και κατέβασε το μολύβι.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Older Posts »