Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Γιατί έχει μεγάλη σημασία το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μάη 2012:

  1. Γιατί κατάφερε ένα συντριπτικό πλήγμα στον δικομματισμό που καταδυνάστευε τον τόπο επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες.
  2. Γιατί – αθροιστικά – έδωσε το μεγαλύτερο ιστορικά ποσοστό για την αριστερά (μεγαλύτερο και από 24,5% της ΕΔΑ το 1958).
  3. Γιατί όχι μόνο τα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά ακόμα και περιοχές που θεωρούνταν «κάστρα» όπως η Αχαϊα και τα Χανιά, αυτή τη φορά ψήφισαν αριστερά.
  4. Γιατί μπορεί να χρησιμεύσει ως απαρχή για το ξεθεμελίωμα του κομματικού κράτους και την πάταξη του ρουσφετιού και της αναξιοκρατίας.
  5. Γιατί μπορεί να πιέσει αποτελεσματικότερα για να μπουν φυλακή διαφθαρμένοι κρατικοί αξιωματούχοι και να επιστρέψουν – ό,τι έχει μείνει από τα – κλοπιμαία.
  6. Γιατί μπορεί να καταθέσει και να εφαρμόσει μια νέα πρόταση διακυβέρνησης, απαγκίστρωσης από τα μνημόνια και διεξόδου από την οικονομική κρίση.
  7. Γιατί μπορεί να επιβάλει την αλλαγή του εκλογικού νόμου και την καθιέρωση της απλής – και άδολης – αναλογικής.
  8. Γιατί τέλος – και ίσως πιο σημαντικό – ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων, όχι μόνο οι «παραδοσιακοί» ψηφορόροι της Αριστεράς, που ως τώρα ήταν εκτός συστήματος και προνομίων, κέρδισε λίγη περισσότερη αξιοπρέπεια και από αύριο μπορεί να σηκώσει πιο ψηλά το κεφάλι. Αυτοί οι άνθρωποι μπορούν τώρα να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανοικοδόμηση της χώρας.

ΥΓ: Δυστυχώς παραφωνία στα θετικά μηνύματα του εκλογικής βραδιάς το ποσοστό που συγκεντρώνει το κόμμα των οπαδών του εκφασισμού και νοσταλγών του ναζισμού, γεγονός που του επιτρέπει να εκπροσωπηθεί στο κοινοβούλιο με 20 περίπου βουλευτές. Για μια «ξενάγηση» στην πανίδα της ακροδεξιού χώρου αποκαλυπτική η ανάρτηση του Jungle Report.

O Χόρχε Εντουάρντο Ελγκεσάμπαλ, ο τελευταίος Κουβανός επιζών της Γκερνίκα, πέθανε πρόσφατα στο Σιενφουέγος σύμφωνα με ρεπορτάζ της κουβανικής τηλεόρασης, με την ευκαιρία της 75ης επετείου του βομβαρδισμού της ισπανικής πόλης.

 Ο Ελγκεσάμπαλ γεννήθηκε το 1926 στο Σιενφουέγος και το 1932 ταξίδεψε με τη μητέρα και τα αδέλφια του στη Χώρα των Βάσκων, από όπου καταγόταν η οικογένειά του. Μεγάλωσε και πήγε σχολείο στην Γκερνίκα, μέχρι να καταστραφεί η πόλη από τους βομβαρδισμούς.

 «Ήμουν 10 χρόνων παιδί στις 26 Απριλίου του 1937, ημερομηνία του βομβαρδισμού», είπε στην κουβανική τηλεόραση. Εκείνη την ημέρα είχαν τρέξει πολλές φορές στο καταφύγιο, μέχρι τις 4 το απόγευμα που ήχησαν οι σειρήνες και έπρεπε να προστατευτούν από τον ανελέητο βομβαρδισμό, σύμφωνα με την μαρτυρία του που καταγράφηκε λίγο πριν τον θάνατό του. Ο Ελγκεσάμπαλ πέθανε πρόσφατα σε ηλικία 86 ετών στο Σιενφουέγος, χωρίς να προσδιοριστεί η ακριβής ημερομηνία θανάτου.

 «Στην Γκερνίκα έριξαν εκατοντάδες βόμβες της πιο σύγχρονης τεχνολογίας που κατείχε τότε η Γερμανία», διηγήθηκε ο επιζών. Το ρεπορτάζ τελειώνει με αυτά τα λόγια του:

Όταν βγήκαμε από το καταφύγιο ήταν μια από τις πιο δύσκολες στιγμές στη ζωή μας. Ο κόσμος αγκαλιαζόταν και ρωτούσε για επιζόντες, για τα παιδιά του… Από το σημείο που βρισκόμασταν βλέπαμε την πόλη να καίγεται… Αυτή η αίσθηση δεν μπορεί να ξεχαστεί.

 Στις 26 Απριλίου 1937 αεροσκάφη της γερμανικής λεγεώνας Κόνδωρ, υπό τις διαταγές του διοικητή Βόλφραμ φον Ριχτχόφεν, βομβάρισαν για πάνω από τρεις ώρες την βάσκικη πόλη των 6.000 περίπου κατοίκων, αφήνοντας 126 νεκρούς σύμφωνα με τις τελευταίες ιστορικές εκτιμήσεις. Καταστράφηκε πάνω από το 70% των κτιρίων, κατά κύριο λόγο από τη φωτιά που έπιασε μετά την ρίψη των βομβών πάνω από την μικρή πόλη.

Πηγή: Cubadebate
Αρχική Δημοσίευση: Sierra Maestra
Μεταφραστικά copyleft: Yannis Tsal

Αβάνα, 1961. Ενώ η γυναίκα του Λάουρα, η οικογένειά του και οι περισσότεροι άνθρωποι της τάξης του έχουν εγκαταλείψει ή ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν το νησί μετά το θρίαμβο της Επανάστασης, ο Σέρχιο (Sergio Corrieri) παραμένει. Περισσότερο από προσωπικό καπρίτσιο και αδιαφορία για την πολιτική παρά λόγω ταύτισης με το νέο καθεστώς. Πρώην εύπορος αστός με καλλιτεχνικές ανησυχίες, δεν έχει πολλά πράγματα να κάνει σε μια χώρα που μέσα σε λίγους μήνες έχουν αλλάξει πολλά, αλλά επίσης πολλά έχουν μείνει τα ίδια.

Περιδιαβαίνει τους δρόμους της πόλης και προσέχει πράγματα που δεν του έκαναν εντύπωση πριν. Η καταστροφή του EL Encanto θεωρεί ότι έχει σβήσει την παλιά λάμψη της πόλης (από Παρίσι της Καραϊβικής έχει γίνει… Τεγκουσιγκάλπα της Καραϊβικής). Έχει αφαιρεθεί ο αμερικάνικος αετός στο λιμάνι και περιμένουν ένα περιστέρι του Πικάσο για να το βάλουν στη θέση του. Οι γυναίκες στην Κούβα σε κοιτάνε έντονα. Ίσως μόνο οι Ιταλίδες κοιτάνε παρόμοια. Οι λαϊκοί άνθρωποι είναι πάντα εύθυμοι και χαμογελαστοί, παρά τις δυσκολίες της ζωής. Χρησιμοποιούν το ταλέντο τους για να προσαρμοστούν στη στιγμή, δεν μπορούν να συσσωρεύσουν  εμπειρία. Έχουν ανάγκη κάποιον να σκέφτεται γι’ αυτούς (εδώ ο σκηνοθέτης έξυπνα παρεμβάλει ένα πορτρέτο του Φιντέλ στον δρόμο). Σημάδια και μνήμες υπανάπτυξης.

Για να δώσει λίγο ενδιαφέρον στη ζωή του, Ο Σέρχιο μπλέκεται σε μια ερωτική περιπέτεια με την Ελένα (Daisy Granados), μια νεαρή κοπέλα εξαιρετικής ομορφιάς. Αν και πλησιάζει τα 40 παραμένει γόης. Φιλοδοξεί με τη νέα του κατάκτηση να καλύψει το κενό της Λάουρα. Η Ελένα όμως δεν έχει την αντίστοιχη παιδεία. Δεν την ενδιαφέρουν οι κύκλοι των διανοούμενων, οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και το σπίτι του Χέμινγουεϊ. Επιπλέον είναι ανήλικη. Οι οικογένειά της κάνει μήνυση στον ώριμο δον Ζουάν για αποπλάνηση ανηλίκου και βιασμό, για να τον πιέσει να την παντρευτεί. Ο Σέρχιο αθωώνεται στη δίκη αλλά στο τέλος δεν είναι σίγουρος ποιος είναι ο αθώος και πιο ο ένοχος. Μνήμες Υπανάπτυξης.

Μέσα σ’ αυτή την βιωματική ιστορία παρεμβάλλονται στιγμιότυπα της σύγχρονης Κουβανικής ιστορίας: Αποσπάσματα από λόγους του Φιντέλ, το κατεστραμμένο El Encanto, η έκρηξη στο πλοίο La Coubre, οι αιχμάλωτοι εισβολείς του Κόλπου των Χοίρων, ο Κένεντι να μιλάει για την Κρίση των Πυραύλων. Τον καλλιεργημένο αστό καταδιώκουν σαν Ερινύες μνήμες υπανάπτυξης. Αυτή είναι η δική του οπτική. Η άλλη είναι αυτή του θεατή, που βλέπει ένα άνθρωπο που έχει βαρεθεί να ζει παρασιτικά, και αν και είναι αρκετά έντιμος για να κάνει την αυτοκριτική του, δεν έχει αποβάλει τις αποικιακές προκαταλήψεις περί κατωτερότητας των χωρικών, των εργατών, των μαύρων, των γυναικών. Μνήμες υπανάπτυξης.

Οι Μνήμες Υπανάπτυξης (1968) είναι η πέμπτη και ίσως πιο γνωστή ταινία μεγάλου μήκους  του Tomás Gutiérrez Alea (1928 – 1996), του σκηνοθέτη που έβαλε τις βάσεις του κουβανικού σινεμά – οι προεπαναστατικές παραγωγικές ήταν ουσιαστικά χολυγουντιανής προέλευσης – και μαζί με τον Αλφρέδο Γκεβάρα έφτιαξαν το Κουβανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (ICAIC). Με εμφανείς επιρροές από την ιταλική σχολή, ο Titón (όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι του) έκανε το κουβανικό σινεμά γνωστό και διεθνώς, με εμβληματικές ταινίες όπως La Muerte de un Burocrata (Ο θάνατος ενός γραφειοκράτη, 1966), La Última Cena (Ο τελευταίος δείπνος, 1976) και από τις πιο πρόσφατες η τολμηρή Fresa y Chocolate (Φράουλα και Σοκολάτα, 1993). Πιστός στην Επανάσταση, δεν δίστασε παράλληλα να εισάγει καινοτομίες στην τέχνη του και να συμπεριλάβει την διάσταση της κριτικής στο φακό του, ανοίγοντας το δρόμο για νεότερους σημαντικούς δημιουργούς.

Υπάρχει διαθέσιμη στο διαδίκτυο ολόκληρη την ταινία (με αγγλικούς υπότιτλους).

Τα παιδιά των ημερών

Κυκλοφορεί αυτές μέρες στα ισπανικά το νέο βιβλίο του Εντουάρντο Γκαλεάνο, Los hijos de los dias (Τα παιδιά των ημερών). Πρόκειται για συλλογή μικρών ιστοριών, όπως και στα βιβλία Μνήμες της Φωτιάς και Καθρέφτες, αλλά αυτή τη φορά το κριτήριο ταξινόμησης δεν είναι τα έτη, αλλά οι ημέρες. Είχαμε παραθέσει κάποια αποσπάσματα του βιβλίου που είχε διαβάσει ο ίδιος ο συγγραφέας στην ομιλία του στην Αβάνα, με την ευκαιρία των 53ων βραβείων της Casa de las Americas. Παρακάτω παραθέτουμε και μεταφράζουμε την ιστορία που αντιστοιχεί στις 18 Δεκεμβρίου, ημέρα που έχει οριστεί ως Ημέρα Μετανάστη.

Ο Αδάμ και η Εύα ήταν οι πρώτοι εξορισμένοι, οι πρώτοι καταδικασμένοι να μεταναστεύσουν στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, ο Αδάμ μπήκε σε πειρασμό από την Εύα: Αυτή ήταν που του πρόσφερε τον απαγορευμένο καρπό, και εξαιτίας της Εύας εκδιώχθηκαν και οι δύο από τον Παράδεισο.

Αλλά, να ήταν έτσι; Ο Αδάμ έκανε ότι έκανε, επειδή το ήθελε;

Ίσως η Εύα να μην του πρόσφερε τίποτα, ούτε να του ζήτησε τίποτα.

Ίσως ο Αδάμ να αποφάσισε να δαγκώσει τον απαγορευμένο καρπό όταν έμαθε ότι η Εύα τον είχε δαγκώσει ήδη.

Ίσως αυτή να είχε ήδη χάσει το προνόμιο της αθανασίας και ο Αδάμ να επέλεξε να μοιραστεί την τιμωρία της.

Και έγινε θνητός, αλλά θνητός συντροφευμένος.

Πηγή: Cubadebate
Σε στενό κύκλο γιόρτασε ο συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες τα 85α του γενέθλια, στο σπίτι του στην Πόλη του Μεξικού. Με παραδοσιακή κολομβιανή μουσική, γλυκά, και παρουσία της συντρόφισσας της ζωής του Μερσέντες, του εγγονού του Ματέο, της Μπέρτα Μαλντονάδο και λίγων στενών φίλων, ήταν από νωρίς το πρωί της 6ης Μαρτίου πολύ χαρούμενος.

Ούτε αυτή τη φορά έσπασε την παράδοση. Μάταια περίμεναν οι δημοσιογράφοι έξω από το σπίτι του να βγει για να τους χαιρετίσει. Η έκπληξη ήταν ότι ο Γκάμπο και η οικογένειά του άνοιξαν τις πόρτες του σπιτιού, επιτρέποντας πρώτα στο φωτογράφο της εφημερίδας La Jornada να τραβήξει δυο τρεις φωτογραφίες. «Δεν μπορείτε να του κάνετε ερωτήσεις», προειδοποιήσε ο Χενοβέβο, ο γραμματέας και οδηγός του συγγραφέα, που οδήγησε τους δημοσιογράφους μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο μπουκέτα από κίτρινα τριαντάφυλλα, τα αγαπημένα του εορτάζοντα.

Τότε έκανε ένα σύντομο πέρασμα ο συγγραφέας, με ριγέ κοστούμι, γκρι γραβάτα και τα γυαλιά στην τσέπη του σακακιού, με το χαρακτηριστικό του χαμόγελο, μαζί με τους συγγενείς και τους συνεργάτες του, οι οποίοι του πρόσφεραν ένα πρωινό σε στενό κύκλο, έναν ήσυχο εορτασμό με μουσική vallenato, που σημάδεψε τα 85 χρόνια ζωής του πιο αναγνωρίσιμου ανθρώπου των ισπανικών γραμμάτων.

Γύρω στις 11.30, ενώ οι φωτογράφοι περίμεναν την είσοδο ή έξοδο κάποιας προσωπικότητας, συνέβη κάτι που μπορεί να ακουστεί σαν ανέκδοτο, συνηθισμένο ή μαγικό: Έξω από το σπίτι του Γκαρσία Μάρκες στριφογύρισε, μπροστά στην είσοδο, μια μοναχική κίτρινη πεταλούδα, για να πάρει μετά ύψος και απόσταση, όπως αυτές που αναστάτωσαν τον Μαουρίσιο Μπαμπιλόνια (χαρακτήρα στα Εκατό Χρόνια Μοναξιά).

Πηγή: Cubadebate, La  Jornada
Αρχική δημοσίευση: Sierra Maestra

Στις 24 Φλεβάρη 1928 φυτεύτηκε στο Πάρκο Αμερικανικής Αδελφoσύνης, στην καρδιά της Αβάνας, η σέιμπα που μέχρι σήμερα υψώνεται ως σύμβολο της αδελφοσύνης των εθνών της Αμερικής.Εκείνη την ημερομηνία η πρωτεύουσα της Κούβας έγινε η έδρα του Έκτου Παναμερικανικού Συνεδρίου και οι πρόεδροι των χωρών που συμμετείχαν αποφάσισαν να αφήσουν ένα δείγμα της καλής του θέλησης για να εκπληρώσουν το όνειρο του Σιμόν Μπολίβαρ και του Χοσέ Μαρτί να δούν μια ενωμένη Αμερική.

Προτιμήθηκε η σέιμπα, για τον συμβολισμό της ως δέντρου της ζωής, αλλά και για την μεγαλύτερη αντοχή της ανάμεσα στα δέντρα της μεγαλύτερης των Αντιλλών, απέναντι σε κεραυνούς και θύελλες.

Το δείγμα που επιλέχθηκε είχε αρχικά φυτευτεί πριν μερικά χρόνια από μια ταπεινή οικογένεια στο γειτονικό χωριό Σαν Αντόνιο ντε λος Μπάνιος, για να γιορταστεί η γέννηση του πρώτου τους αγοριού. Σύμφωνα με άλλη φήμη, το δέντρο γεννήθηκε μαζί με την Δημοκρατία, στις 20 Μάη 1902, στο προάστιο Ελ Σέρο.

Επιλέχτηκε ένα κεντρικό σημείο του Πάρκου της Αδελφοσύνης και λιπάνθηκε με χώμα και νερό των ποταμών των 20 αμερικανικών εθνών που συμμετείχαν στο συνέδριο. Ανακατεύτηκε χώμα από το σπίτι που γεννήθηκε ο Μπολίβαρ, από το μέρος όπου ο Απελευθερωτής συγκάλεσε το Πρώτο Παναμερικανικό Συνέδριο, από τις πλαγιές της Πιτσίντσα στο Εκουαδόρ και από την αυτοκρατορική πόλη του Ποτοσί, στην Βολιβία.

Κολομβιανή γη από τους κήπους του Σαν Κάρλος όπου ο Μπολίβαρ διέμενε ως πρόεδρος εκείνης της δημοκρατίας ενώθηκε με τη γη του τόπου όπου έζησε και πέθανε ο Τζορτζ Ουάσινγκτον. Η Αργεντινή πρόσφερε χώμα από την Πλατεία του Μαϊου (Πλάσα ντε Μάγιο), η Χιλή από τις πεδιάδες του Μαϊπού, η Δομινικανή Δημοκρατία από το Μπανί, όπου γεννήθηκε ο Μάξιμο Γκόμες, το Μεξικό από το Τσαπουλτεπέκ.

Σε αυτά και άλλα αμερικανικά χώματα, η Κούβα πρόσθεσε ένα δείγμα από τη ζαχαροφυτεία της Ντεμαχάγουα, όπου ο Κάρλος Μανουέλ ντε Σέσπεδες απελευθέρωσε τους σκλάβους του για να ξεκινήσει τον πόλεμο της οριστικής ανεξαρτησίας.

Γύρω από το δέντρο της Αμερικανικής Αδελφοσύνης τοποθετήθηκε ένα κιγκλίδωμα με τις ασπίδες των διαφόρων χωρών. Στη βάση του υπάρχουν κομμάτια μαρμάρου από το Νησί της Νεότητας (Ίσλα ντε να Χουβεντούδ) και σε ένα από αυτά υπάρχει μια κρύπτη όπου φυλάσσεται η διακήρυξη της τελετής. Στο πάνω άκρο του κάγκελου μπορεί να διαβάσει κανείς τη φράση του Μαρτί: «Είναι η ώρα της καταμέτρησης και της ενωμένης πορείας και πρέπει να βαδίσουμε σε πυκνή διάταξη όπως το ασήμι στις ρίζες των Άνδεων. Οι λαοί δεν δένονται παρά μόνο με δεσμούς φιλίας, αδελφοσύνης και αγάπης«.

Αρχική δημοσίευση: Sierra Maestra
Πηγή: Radio Rebelde

Στις 3 Φεβρουαρίου συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από την ημέρα που ο πρόεδρος Τζον Φ. Κένεντι υπέγραψε το διάταγμα 3447, που επισημοποίησε τον οικονομικό, εμπορικό και χρηματοπιστωτικό αποκλεισμό κατά της Κούβας, μια πολιτική που παραμένει αποτυχημένη μετά από 50 χρόνια.

Η άμεση απάντηση του λαού της Κούβας, την επόμενη μόλις μέρα της ανακοίνωσης του εχθρικού μέτρου ήταν η συγκέντρωση περισσότερου από ενός εκατομμυρίου λαού με την ευκαιρία της 2ης Διακήρυξης της Αβάνας, όπου χαιρετίστηκε η Επανάσταση και καταδικάστηκε κατηγορηματικά ο γιάνκικος ιμπεριαλισμός.

Η πρόφαση ήταν η απαλλοτρίωση περουσιακών στοιχείων και η εθνικοποίηση αμερικανικών εταιριών από την επαναστατική κυβέρνηση της Κούβας, αλλά η πραγματική αιτία ήταν η τιμωρία της Επανάστασης που θριάμβευσε την 1η Ιανουαρίου 1959. Το διάταγμα 3447 ήρθε σαν επιστέγασμα προηγούμενων πράξεων εχθρότητας, όπως η μονομερής διακοπή των διπλωματικών σχέσεων τον Ιανουάριο του 1961, η επίθεση στον Κόλπο των Χοίρων τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς και η «αποβολή» της Κούβας από τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών τον Ιανουάριο της επόμενης.

9 κυβερνήσεις των ΗΠΑ, τόσο ρεπουμπλικανικές όσο και δημοκρατικές, διατήρησαν το άδικο αυτό μέτρο, που υπολογίζεται ότι έχει κοστίσει 975 δις δολλάρια στην κουβανική οικονομία κατά τη διάρκεια μισού αιώνα. Οι ΗΠΑ επιμένουν να αποκαλούν «εμπάργκο» αυτή την πολιτική και να την υποβαθμίζουν ως πρόβλημα διμερών σχέσεων, παρά την σταθερή καταδίκη του ΟΗΕ από το 1992. Σαν να μην έφτανε αυτό, το 1992 (νόμος Τοριτσέλι επί προεδρίας Τζ. Μπους πατρός) και το 1996 (νόμος Χελμς-Μπάρτον επί προεδρίας Μπιλ Κλιντον) ενίσχυσαν τον αποκλεισμό, απαγορεύοντας σε θυγατρικές αμερικανικών εταιριών να εμπορεύονται με την Κούβα και επιβάλοντας κυρώσεις ακόμα και σε εταιρίες τρίτων χωρών για τον ίδιο λόγο!

Στο μεταξύ, ο ηγέτης της Κουβανικής Επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο, παρουσίασε στην Αβάνα το νέο δίτομο βιβλίο του Fidel Castro Ruz: Guerrillero del tiempo (Φιντέλ Κάστρο Ρους: Αντάρτης του χρόνου), το οποίο αποτελεί επιλογή υλικού από τις συνεντεύξεις του στην συγγραφέα και δημοσιογράφο Κατιούσκα Μπλάνκο. Σε σχεδόν 1000 σελίδες καταγράφονται αναμνήσεις και εμπειρίες του κομαντάντε από τα παιδικά του χρόνια μέχρι τον Δεκέμβρη του 1958, τις παραμονές του θριάμβου της Επανάστασης. Στην εκδήλωσε που διήρκεσε 6 ώρες, ο Φιντέλ εμφανώς συγκινημένος μίλησε για το βιβλίο αλλά και θέματα επικαιρότητας, μπροστά σε ένα ενθουσιώδες κοινό στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν παλιοί συμπολεμιστές του από την Μονκάδα και τη Σιέρρα Μαέστρα καθώς και μέλη των οικογενιών των Πέντε Κουβανών πατριωτών που κρατούνται στις ΗΠΑ.

Αρχικές δημοσιεύσεις: Sierra Maestra